Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Día Nacional da Epilepsia

Co tratamento adecuado, o 75% dos pacientes con epilepsia pode levar unha vida sen limitacións sociais ou laborais

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 22deMaiode2015
img_epilepsia hd_ Imaxe: dusan964

O vindeiro domingo, como cada 24 de maio, celébrase o Día Nacional da Epilepsia. Distintas asociacións de enfermos e familiares aproveitan esta conmemoración para divulgar diferentes aspectos desta enfermidade, xa que só mediante o coñecemento pódese loitar contra o estigma que aínda hoxe arrastra esta doenza. Este artigo explica o obxectivo do Día Nacional da Epilepsia 2015, que é a epilepsia e como actuar ante unha crise convulsiva.

Img epilepsia art
Imaxe: dusan964

Polos dereitos das persoas con epilepsia

Coa conmemoración do Día Nacional da Epilepsia, expertos, asociacións e federacións de enfermos e de familiares de afectados buscan combater a desinformación, á vez que o estigma desta enfermidade, e, desta maneira, contribuír a que se coñezan as dificultades que teñen que enfrontarse os que conviven con esta patoloxía e arroxar un pouco de luz ás falsas ideas que aínda hoxe circulan sobre ela. A miúdo, a discriminación que sofren os afectados é máis invalidante que a propia doenza.

A Federación Española de Epilepsia (FEDE) escolleu para esta edición a lema “Polos dereitos das persoas con epilepsia”. A epilepsia é unha enfermidade neurológica que afecta a 50 millóns de persoas. Só en España hai máis de 400.000 epilépticos, enfermos crónicos que “son discriminados sistematicamente pola súa doenza”, denuncia Rocío Mateos, presidenta da FEDE.

Non só non hai un marco legal específico ao que recorrer para a defensa dos seus dereitos e intereses, expón Mateos, senón que a consente lei discrimina impedíndolles, en ocasións, optar a certas licenzas, profesións, oficios e, mesmo, a empregos públicos. Ante esta discriminación, sobre todo no ámbito laboral e á atención prestada aos alumnos nos centros educativos, “moitos nos vemos obrigados a ocultar a nosa condición para integrarnos nunha sociedade na que reina o descoñecemento acerca do que supón vivir con esta enfermidade”. Segundo a presidenta da FEDE, os exemplos de lesións aos dereitos fundamentais das persoas afectadas e as súas familias “son abafadores polo número e variedade de formas e, no noso país, hai máis de 400.000 persoas que necesitan unha protección legal da que carecen”.

Doutra banda, á luz do concepto científico da epilepsia, Mateos insiste en que se revela necesaria unha urxente revisión das normas que limitan a capacidade de obrar das persoas epilépticas sen que medie declaración de incapacidade. De feito, hai que recalcar que, co tratamento adecuado, o 75% dos pacientes con epilepsia pode levar unha vida sen limitacións sociais ou laborais.

Que é a epilepsia

A epilepsia é unha doenza crónica que se caracteriza por repetidas crises provocadas por descargas excesivas das neuronas cerebrais. Non é unha enfermidade hereditaria, a pesar de que si presenta certo grao de predisposición familiar. Afecta a calquera idade, aínda que se diagnostica máis durante a infancia e a adolescencia. A Organización Mundial da Saúde (OMS) estima que máis dun 5% da poboación mundial sufrirá algún tipo de crise ao longo da súa vida, pero non todas as persoas que teñen unha crise padecen epilepsia. Para contar co diagnóstico hai que sufrir, como mínimo, dúas crise.

As crises ocasionais ou asociadas a unha enfermidade aguda non son consideradas epilepsia

Unha crise epiléptica ocorre cando unha actividade anormal eléctrica no cerebro causa un cambio involuntario de movemento ou función do corpo, de sensación, na capacidade de estar alerta ou de comportamento. Un episodio pode durar desde segundos ata varios minutos. As crises ocasionais ou asociadas a unha enfermidade aguda -como febre alta, infección, traumatismo ou tumor cranial, entre outros- non son consideradas epilepsia.

Os síntomas que manifesta unha persoa durante unha crise dependen da zona do cerebro onde se suceda a alteración da actividade eléctrica. Na epilepsia diferéncianse as formas parciais ou focales e as xeneralizadas. As primeiras poden provocar síntomas e signos motores, sensitivos e psíquicos e diminución do nivel de conciencia. As crises xeneralizadas clasifícanse en convulsivas e non convulsivas, como as ausencias.

Como actuar ante unha crise convulsiva: primeiros auxilios

Que hai que facer se nos atopamos cunha persoa que sofre unha crise convulsiva na vía pública? Que primeiros auxilios hai que practicar?

  • Ante todo, conservar a calma e impedir que a xente se aglomere ao redor da vítima.
  • Acomodala no chan se non se caeu, que é o máis habitual. Para previr unha posible lesión, hai liberar a zona de mobles ou obstáculos que poidan supor un perigo potencial. O máis importante é protexer a cabeza para evitar traumatismos craniais; para iso débese colocar algo brando debaixo (abrigo, chaqueta) e suxeitarlla.
  • Afrouxar calquera tipo de indumentaria que leve ao redor do pescozo.
  • Aos poucos, hai que voltearla ata deixala na posición lateral de seguridade, para axudar a manter abertas as vías respiratorias e, en caso de vómito, impedir que sexa aspirado cara aos pulmóns.
  • Quedar ao seu lado, controlando o pulso e a frecuencia respiratoria, ata que cheguen os servizos de urxencia. O testemuño da persoa que o asistiu durante a evolución da crise (síntomas e duración do episodio) pode ser primordial para establecer o diagnóstico.

E, por último, hai algunhas cousas que nunca hai que facer, porque pode mesmo que sexan moi perigosas. Non se debe colocarlle nada na boca nin tentar agarrarlle a lingua; é imposible que lla trague e o perigo de mordedura unha vez empezou a convulsión xa non se pode evitar. Non hai que suxeitarlle o tronco nin as extremidades para impedir as contraccións, xa que a inmovilización non reduce o ataque nin os seus efectos. Non trasladalo de lugar: é mellor deixalo onde comezaron as contraccións ata que termine o episodio activo.

Unha vez superado o proceso, hai que deixar que a vítima se esperte soa, sen estimulala con sacudidas ou beliscos. É importante, ademais, non darlle auga nin medicamentos orais, aínda que sexan antiepilépticos, ata que non estea por completo recuperada.

Como norma xeral, é unha situación de emerxencia cando o episodio dura máis do habitual, as crises son distintas ás sufridas anteriormente, son secundarias a un golpe ou traumatismo, a persoa presenta sucesivas crises convulsivas sen recuperar a conciencia entre elas, despois dun episodio non recuperou a respiración espontanea ou cando a caída por unha crise provocoulle contusións ou feridas importantes.

A epilepsia no mundo

A epilepsia afecta a persoas de todas as idades. A Organización Mundial da Saúde (OMS) estima que en todo o mundo hai preto de 50 millóns de pacientes que conviven coa enfermidade e preto do 80% viven en países en desenvolvemento. E é nestes países con ingresos baixos onde preto do 75% dos afectados non reciben o tratamento que necesitan.

Esta patoloxía acompáñase de graves repercusións na vida dos que a sofren, que poden ser vítimas de estigmatización e discriminación nalgunhas rexións do mundo aínda, e provoca morte prematura e perda de produtividade laboral, xerando importantes repercusións económicas.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións