Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Da tensión ao acougo

Pequenos trucos poden axudar a afrontar a sensación de vivir con tensión, una característica típica xa da sociedade moderna

  • Autor: Por

  • Data de publicación: Xoves, 05deFebreirode2009

Vivir de maneira sosegada é comprar boletos paira preservar o noso benestar físico e psíquico, a cara oposta da temida tensión, cada vez máis común na nosa sociedade e que pode derivar en problemas de saúde tantos físicos como psíquicos. Que é o acougo e como alcanzalo? Logralo é difícil, pero non imposible. Una psicóloga e un filósofo expoñen as claves de como afrontar a tensión e, na medida do posible, aprender a vivir cunha actitude sosegada.

Que impide vivir de maneira sosegada?

/imgs/2008/01/cansancio1.jpgA tensión é a sensación de atoparse ante unha situación de perigo real, o cal está ben, porque actúa como un mecanismo de defensa que nos prepara paira fuxir ou paira afrontar un perigo no caso de que se faga real, segundo Rosa Armas, psicóloga do servizo de axuda psicolóxica urxente www.psicologoencasa.es. Con todo, convértese nun problema cando a situación estresante é produto da imaxinación, bloquea e non deixa “funcionar” á persoa que a experimenta. “Ningunha situación por si soa estresa. Estresa o que pensamos dela”, afirma a especialista.

Pero, ademais, a tensión converteuse nunha forma de vivir típica das sociedades occidentais e modernas, nunha palabra que se refire a significados moi distintos: desazón, angustia, desesperación, inquietude, una mala xestión do tempo, hiperactividade, ter a sensación de non chegar a todo ou as consecuencias de distintos tipos de presión, como a laboral ou a familiar, explica Francesc Torralba, doutor en Filosofía e Teoloxía, director da Cátedra Ethos da Universidade Ramón Llull, e autor do libro “Sosegarse nun mundo sen acougo. Cartas a unha muller acelerada”, publicado por Plataforma Actual. A obra está escrita a modo de epístolas inconclusas a unha muller acelerada, aínda que as mensaxes que encerra, segundo recoñece o propio autor, son válidos paira calquera persoa, home ou muller.

En contraposición a esta atropelada e acelerada forma de vivir, “o acougo é tranquilidade interior, paz, benestar emocional e mental, un estado de quietud que nunca se alcanza sen esforzo, tanto no físico como no espiritual”, segundo defíneo Torralba.

O desasosego maniféstase na esfera mental e emocional, xa que a persoa móstrase máis irascible, inquieta e irritablePero, que aspectos da nosa existencia impídennos vivir de maneira sosegada? Algúns inimigos do acougo ou “toxinas da alma” son a apatía vital, a indecisión, a envexa, os celos, o resentimento (volver sentir algo vivido no pasado) e o sentimento de culpabilidade. Todos eles impiden experimentar a calma e, por iso, débense combater. “A envexa existencial é una enfermidade”, xa que se desexa ser como o outro, sen saber sequera si sente feliz no seu foro interno, e négase o propio potencial e as propias capacidades, comenta Torralba. Como é posible deixar atrás una vida dominada pola tensión e estes pensamentos obsesivos e aprender a vivir con acougo? Mens sa in corpore san

A falta de acougo pode ser a antesala da enfermidade, posto que existe una íntima relación entre o corporal, o psíquico e o espiritual. Somos una unidade indisoluble. Un ritmo excesivo ten como consecuencia que o corpo grite, quéixese, e manifeste o noso malestar como somatización, que paira uns pode ser un cólico nefrítico, una hemicrania ou ambas as cousas. “O ritmo ao que sometemos a nosa vida mental e emocional ten repercusións ou consecuencias na nosa dimensión corporal”, explica Torralba.

Noutras ocasións, o desasosego maniféstase na esfera mental e emocional, xa que a persoa neste estado móstrase máis irascible, inquieta e irritable. E, noutras, o rostro é o noso gran delator: como di o refrán, o rostro é o espello da alma e irradia o que leva dentro, xa sexa paz ou tensión e nerviosismo. A psicóloga Rosa Armas aclara que os primeiros síntomas físicos da tensión son o insomnio, a alteración do ritmo cardíaco, o nerviosismo excesivo ou a falta de apetito. En canto aos síntomas mentais, o máis típico é a sensación de desbordamento, de non poder soportar una situación nin controlala.

Por iso é polo que a lema clásico “mens sa in corpore san” teña pleno sentido e vixencia na nosa sociedade ou, polo menos debese telo, segundo despréndese da visión de Torralba. “Una persoa cunha vida mental e emocional sa ten una vida corporal sa”, afirma. Proba diso é que na sociedade moderna cada vez son máis comúns exemplos de que os excesos se plasman en corpos obesos e estáticos e, ao contrario, as disfuncións reflíctense en corpos simplemente enfermos.

Cada persoa debe ser a soberana do seu corpo. O corpo humano é un vehículo e un lugar de sensacións, que nos permite comunicarnos, gozar, sufrir, opina Torralba. Explica que o coidado do corpo non é una cuestión ornamental, senón vital e una condición indispensable paira poder velar pola saúde doutros. “Permanecer no ser esixe una arduo labor artesanal. Debes alimentarche, protexerche do frío e da calor, descansar o tempo pertinente, beber auga, vestirche e asearte ou cultivar os teus dons espirituais”, di Torralba.

Manter o corpo é crucial para que cada un desenvolva una misión vital que dea sentido á súa existencia. Xa sexa vender zapatos, pintar casas, educar nenos ou coidar persoas; pensar e levar á práctica una misión dá a sensación de que o paso pola vida non foi estéril e proporciona un gran acougo.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións