Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Da tensión ao acougo

Pequenos trucos poden axudar a afrontar a sensación de vivir con tensión, una característica típica xa da sociedade moderna

  • Autor: Por

  • Data de publicación: Xoves, 05deFebreirode2009

Vivir de maneira sosegada é comprar boletos paira preservar o noso benestar físico e psíquico, a cara oposta da temida tensión, cada vez máis común na nosa sociedade e que pode derivar en problemas de saúde tantos físicos como psíquicos. Que é o acougo e como alcanzalo? Logralo é difícil, pero non imposible. Una psicóloga e un filósofo expoñen as claves de como afrontar a tensión e, na medida do posible, aprender a vivir cunha actitude sosegada.

Vivir coa tensión xusta

/imgs/2008/01/familia21.jpgUn caso de mala saúde psíquica e, en consecuencia física, é o que Torralba menciona no seu libro como “a ditadura do corpo anoréxico”, un exemplo perfecto, por desgraza, do grao de tensión e escravitude desmesuradas que alcanzan algunhas persoas preadolescentes, adolescentes, novas e, mesmo, adultas en busca dunhas medidas corporais rifadas coa saúde. Á marxe do exemplo extremo da anorexia, Torralba explica que “certa tensión é básica paira o corpo e a vida mental e emocional”.

É bo prepararse paira algún fin. “A tensión é o impulso, o vector que nos leva cara a algo que non temos: o obxectivo de falar inglés, facer un doutoramento ou mellorar no noso emprego. Una vida que non tivese ningún propósito ou fin non sería una vida humana e, paira iso, requirimos certa tensión”, explica. Agora ben, se a tensión é excesiva, una persoa pode “romper”.

Paira comprendelo, Torralba convida a imaxinar un arco e una frecha. O arco débese tensar até certo punto paira lanzar a frecha cara ao lugar desexado, pero si ténsase demasiado, este pode romper e a frecha caer aos nosos pés. Esta sería a consecuencia de sufrir demasiada tensión na vida, a da persoa que se pon horizontes excesivos e pretende imitar a un modelo, figura ou icona social. Se as súas metas exceden ás súas capacidades, ese ser humano rómpese”, frústrase e cae na decepción.

Descubrir o propio ritmo

A tensión é a sensación de estar desbordado, de que non podes cunha determinada situación Cada persoa ten a súa propia capacidade paira levar certo ritmo na súa vida. “Depende de cada un, das súas capacidades e recursos. Hai persoas con axendas infernais que teñen una gran capacidade paira levalas, recursos, tesón, enteireza, forza moral e fuste e outras que non”, declara Torralba. Estas persoas son capaces de levar una actividade moi intensa, porque fixeron un gran traballo interior e teñen recursos paira afrontar esta situación con apromo. Pola contra, outras se diría que se afogan nun vaso de auga só con dúas actividades ao día que tampouco son capaces de realizalas de forma satisfactoria.

Armas ten a mesma opinión que Torralba. Segundo esta psicóloga “vivimos moi rápido. Pero hai xente que teñen moitas actividades ao día e non está tensa. A tensión non é ter moita présa e facer moitas cousas. É a sensación de estar desbordado, de que non podes cunha determinada situación. Depende de como o vive cada un. O importante non é o que che pase, senón como o vivas”.

Paira levar una vida sa, cada un debe descubrir cal é o seu propio ritmo: evitar someter ao corpo a un ritmo acelerado, si é superior ás nosas capacidades, pero tampouco adoptar un ritmo excesivamente lento, xa que se corre o risco de caer no aburrimento, indica Torralba.

Vivir o agora

“O pasado é pétreo. O presente, líquido. E o futuro gaseoso”. Desta forma, Torralba sintetiza o que una persoa pode e non pode cambiar durante o seu tempo vital. O agora pódese vivir combatendo dúas tendencias. A primeira é combater o pasado, un mal no que adoita caer o nostálxico. Sentir nostalxia ou melancolía é caer nunha especie de enfermidade que se caracteriza por crer que o que ocorreu no pasado foi moi belo. Ou ben foi tan doloroso que intoxica e contamina o presente. Por tanto, a nostalxia e a melancolía son una forma de pensamento que se debe combater. “Débese evitar a tendencia de vivir atrapado no pasado”, sentenza Torralba.

A outra tendencia que se ha de combater é xusto a contraria, a de pensar só no futuro, algo no que adoitan caer máis os mozos. “É evidente que se debe planificar e proxectar, pero non se debe deixar que, desta forma, o tempo se escape entre os dedos, posto que non se sabe si temos futuro persoal. A morte é certa, pero a hora é incerta. O que si é certo é que temos pasado. O futuro é imprevisible e non o coñecemos. E así é mellor, porque sería moi angustioso coñecer a hora e o día en que imos morrer ou que van morrer os nosos seres queridos. Por iso, hai que gozar de cada instante e de cada momento”, lembra o filósofo.

Paira iso, aconsella actividades tan sinxelas como pasear e pensar, e practicar a boa lectura, é dicir, “a lectura que engrandece a alma”, as relacións de calidade e realizar boas accións, entre outras ideas.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións