Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Deformación do cranio ou craneosinostosis

Soluciónase facilmente cunha detección temperá e cirurxía durante o primeiro ano de vida

Uno de cada 2.500 nenos nados no mundo sofre de craneosinostosis ou deformación do cranio. En España, son 100.000 nenos con esta patoloxía, que nos peores casos pode chegar a provocar vómitos, crises convulsivas, aumento da circunferencia da cabeza e atraso no desenvolvemento. Os especialistas, ante a extrema preocupación dos pais, aconsellan non alarmarse e que o neno se someta a unha sinxela operación durante o seu primeiro ano devida, porque se non se corrixe este mal as consecuencias poden agravarse: aparición de deformacións severas e permanentes que poden afectar o ollo ou ao oído da zona danada, dar lugar a un aumento da presión intracraneal que provoque convulsións, e mesmo cegueira.

Orixe descoñecida

Esta doenza de nome case impronunciable é un defecto congénito (está presente no momento do nacemento do bebé) caracterizada polo peche prematuro dunha ou máis suturas do cranio durante o primeiro ano de vida do neno, o que provoca una forma anormal da súa cabeza. “A cabeza está composta de placas óseas separadas por suturas, que se pechan a medida que o neno crece. Si péchanse demasiado pronto poden aparecer problemas no crecemento do cranio e o cerebro do neno”, indica Feliciano Ramos, genetista do Hospital Universitario Lozano Blesa, de Zaragoza, e profesor titular da facultade de Medicamento desta cidade.

/imgs/2006/10/bebec2.jpgA enfermidade afecta a un de cada 2.500 nenos aproximadamente nados vivos a nivel mundial e aproximadamente a un de cada 100.000 en España. Ademais, segundo as estatísticas, ten maior incidencia entre os homes que entre as nenas. A súa causa é descoñecida e na maioría dos casos preséntase de maneira esporádica, responde o azar, polo que pode afectar a calquera bebé. Nalgunhas familias, con todo, este mal pode herdarse, segundo explica o genetista do hospital zaragozano e con quen coincide José Bravo, médico do servizo de Urxencias do Hospital A nosa Señora da Montaña, de Cáceres: “Se os pais padeceron a enfermidade existe o 50% de posibilidades de que algún ou todos os seus fillos o presente tamén”, explica.

Os expertos sinalan a existencia de diversos tipos de craneosinostosis, dependendo de cantas e cales das suturas craniais péchense, circunstancia que tamén inflúe na gravidade desta doenza. Juan Andrés Álvarez Garijo, neurocirurxián do Hospital Universitario A Fe, de Valencia, e secretario da Sociedade Española de Neurocirugía Pediátrica, detalla a catalogación máis común:

  • Craneosinostosis Sagital (Escafocefalia): É o peche precoz da sutura sagital (vai de adiante cara atrás, polo medio da parte superior da cabeza). É a forma máis común de craneosinostosis e representa ao redor do 50% do total destas. Neste caso, o peche prematuro causa un cranio longo e estreito. Está considerada como un problema meramente morfológico, de implicacións especialmente estéticas.
  • Craneosinostosis coronal unilateral (Plagiocefalia): Implica a fusión ao lado esquerdo ou dereito da sutura que vai de orella a orella (coronal), o que provoca que a fronte e o ceño deixen de crecer, polo que aparece un aplanamiento da fronte no lado afectado e excesivamente prominente no lado oposto.
  • Craneosinostosis Metópica (Trigonocefalia): É una fusión da sutura metópica (fronte), que vai desde a parte superior da cabeza, pasando polo medio da fronte, cara ao nariz. Provoca una fronte bastante puntiaguda, como un triángulo, e ollos moi xuntos. É a única que pode mellorar espontaneamente durante os primeiros meses de vida.
  • Plagiocefalia postural: Cada vez é máis frecuente a aparición de dismorfias craniais de tipo plagiocefálico que teñen unha orixe postural e non provocado polo peche prematuro das suturas. A súa orixe está relacionado con lesións máis ou menos importantes na musculatura cervical durante as manobras de alumeamento ou con malposición prolongada intrauterina.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións