Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Depresión posparto, cuestión de hormonas

As mulleres sofren unha forte vulnerabilidade biolóxica tras o parto, debida ás fluctuaciones hormonais que experimentan

img_madre triste2

Preto do 80% das mulleres embarazadas poden experimentar algún tipo de depresión durante as primeiras semanas despois do parto, que se manifesta con decaimiento, irritación, tristeza con pranto e inquietude. É o que se coñece como tristeza puerperal ou “baby blues”, e desaparece poucas semanas despois sen máis consecuencias. Na depresión posparto, os sentimentos son máis negativos e pode alongarse sen fin se non se lle pon remedio mediante tratamento. Afecta a entre o 8% e o 20% das mulleres que dan a luz. A orixe da depresión así como a súa prevención leva tempo sendo obxecto de estudo. Agora, científicos californianos aseguran que todo se debe á produción excesiva dunha hormona que regula a tensión.

Img madre

A depresión posparto non é infrecuente. Con todo, son moitas as mulleres que a sofren en silencio. Aínda que a súa orixe non está do todo claro, hai varios motivos recoñecidos que poderían levar a padecela. O shock de converterse en nai, o cambio de relación cos demais (a propia nai ou a parella), o sentimento de falta de apoio, un parto dificultoso, as propias experiencias na infancia, unha dieta irregular ou antecedentes de depresión son algúns dos factores máis nomeados.

Os trastornos hormonais que se producen durante o parto tamén se relacionan coa aparición de depresión. Durante o parto requírense altos niveis de proxesterona, hormona relacionada coas emocións. Tras dar a luz, a cantidade desta hormona redúcese de forma drástica. Estas fluctuaciones tan radicais afectan de maneira importante á muller e ao desenvolvemento da depresión posparto. Tamén a depresión durante o embarazo, pouco estudada pero que tamén existe, relacionouse coa depresión posterior.

Hormonas e depresión prenatal

Un estudo recente elaborado na Universidade de California uniu tamén factores hormonais e depresión durante o embarazo para dar cun novo motivo. Os investigadores descubriron que as mulleres cuxos niveis de hormona liberadora de corticoprina (CRH) aumentan rapidamente ás 25 semanas de xestación teñen un maior risco de sufrir depresión posparto. O achado, publicado en Arquives “of Xeral Psychiatry”, podería axudar a identificar e tratar ás gestantes con risco de depresión antes de que aparezan os síntomas.

Un control de sangue rutineiro poderían determinar os niveis de CRH para identificar as mulleres en risco e previr a enfermidade
Secretada en poucas cantidades polo hipotálamo, a CRH regula lle resposta do corpo á tensión. Durante o embarazo, esta hormona tamén se produce na placenta (100 veces máis que no hipotálamo), e está directamente relacionada coa tensión que xera o parto. Segundo Ilona Yim, psicóloga que encabezou o estudo, hai outros factores relacionados co aumento da produción desta hormona no embarazo como, por exemplo, a tensión que moitas veces se padece durante as primeiras semanas da xestación.

“Esta hormona xoga un papel moi importante no embarazo e asociouse directamente á depresión”, asegura Yim. Os investigadores bautizárona como o “reloxo da placenta”, porque “prepara o corpo para o parto”. Os niveis de CRH, así como os de estrógenos, caen despois de dar a luz, o que Yim define como “unha retracción hormonal” que pode crear gran confusión no sistema endocrino. Esta desorde xera unha serie de reaccións nas glándulas pituitaria e adrenal que culmina nun aumento da produción de hormonas da tensión.

Para chegar a estas conclusións, os investigadores examinaron a depresión posparto relacionada con esta hormona mediante unha ampla análise. Usaron mostras de 100 mulleres e analizaron os síntomas de depresión durante o embarazo e nove semanas despois do parto. Das 100 mulleres, 16 desenvolveron síntomas de depresión posparto durante as visitas de seguimento. A conclusión principal do estudo é que en 12 destas 16 mulleres poderíase identificar a susceptibilidade de desenvolver depresión posparto durante o embarazo, baseándose unicamente nos niveis de CRH. Todas elas presentaban, de feito, niveis elevados desta hormona.

Tristeza sen fin

O estudo estadounidense é o primeiro que relaciona esta hormona coa depresión posparto. Investigacións deste tipo deben sentar as bases para a prevención porque, unha vez que se padece, pode chegar a ser grave se non se segue o tratamento adecuado, e os síntomas poden ir a peor. As mulleres senten decaimiento, tristeza sen fin, cansazo, incapacidade de afrontar as situacións, sentimento de culpabilidade por non amar ao bebé, irritabilidad, ganas de chorar, hostilidade ou indiferenza cara ao fillo ou o compañeiro, perda de interese no sexo, dificultade para durmir de forma regular, ansiedade ou temores obsesivos sobre a saúde do bebé ou doutros membros da familia.

A depresión posparto tamén pode levar a perda do apetito ou da capacidade para comer; ataques de pánico con palpitaciones, mans suorentas e sentimentos de enfermidade; síntomas físicos como dores de estómago, dores de cabeza e visión borrosa; e, mesmo, pensamentos sobre a morte. Estes últimos poden ser aterradores e levar á paciente a sentirse fóra de control ou a ter medo de contar estes sentimentos a alguén.

O tratamento para a depresión posparto a miúdo inclúe medicamentos antidepresivos, terapia ou a combinación de ambos. É importante seguir o tratamento de forma rigorosa, xa que as complicacións potenciais a longo prazo son as mesmas que na depresión grave. O informe californiano suxire que controis de sangue rutineiros, que poderían coincidir co test prenatal habitual para controlar a diabetes, poderían determinar os niveis de CRH preto das 25 semanas de xestación para así identificar as mulleres en risco e previr a enfermidade. É un máis dos posibles métodos de prevención para poder experimentar un parto sen máis consecuencias que as de gozar do recentemente nado.

PSICOSE PUERPERAL

Img madre triste21
A psicose puerperal é unha grave enfermidade psiquiátrica que afecta a unha de cada 1.000 embarazadas despois de dar a luz. Ten algunhas semellanzas co trastorno bipolar, e pode adquirir a forma de teima, depresión severa con falsas ilusións e alucinacións, confusión e rápidos cambios extremos de humor. En resumo, quen a padece perde o contacto coa realidade. En certos casos, o bebé pode estar en situación de risco debido á enfermidade da nai, polo que a valoración médica é esencial e o tratamento debe ser inmediato.

Unha historia familiar de trastorno psicótico ou o sufrir ela mesma unha enfermidade psicótica no pasado incrementan o risco de sufrir esta patoloxía. Un estudo sueco recente publicado en “Plos Medicine” tratou de atopar outros factores de risco implicados no desenvolvemento da psicose puerperal. Segundo os investigadores do Karolinska Institute de Estocolmo, o risco de desenvolver psicose durante os 90 días despois do parto aumenta coa idade das mulleres: as maiores de 35 anos teñen, segundo eles, o dobre de probabilidades das que teñen 19 anos ou menos.

En cambio, outros factores, como o tabaco ou o ser nai solteira, non afectan o risco de desenvolver psicose. O estudo comprobou tamén que hai un risco especial para aquelas nais primíparas. Estes achados fan fincapé na importancia de controlar ás mulleres durante o primeiro mes despois do parto. Aínda que aínda non atoparon unha explicación concreta ao aumento de probabilidades de sufrir psicoses durante as primeiras semanas, os científicos suxiren a idea de que tras o parto as mulleres sofren unha forte vulnerabilidade biolóxica debida ás profundas fluctuaciones hormonais que experimentan.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións