Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Dermatólogos e alergólogos advirten dos riscos de tomar o sol sen protección

A exposición moderada favorece a síntese de vitamina D e a acción estimulante da luz solar contribúe a evitar as depresións

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 28deXuñode2003

A pel ten una serie de mecanismos naturais de adaptación e defensa paira protexerse das agresións das radiacións solares, como o espesamiento da capa córnea, a produción de melanina, a activación de moléculas antioxidantes, os sistemas de reparación do ácido desoxirribonucléico (ADN) e a secreción de citoquinas. Con todo, estes mecanismos de protección son insuficientes paira a maioría das persoas e, máis aínda, paira aquelas que permanecen longo tempo expostas ao sol.

Son moitos os expertos en dermatoloxía e alergología que coinciden en sinalar que si se coñecesen una serie de cuestións básicas sobre a radiación solar, non se permanecería horas e horas tombados na praia. A aparición de carcinomas de pel é un risco, como tamén o é o envellecemento prematuro da pel, ademais doutras alteracións de tipo alérxico.

A luz ultravioleta que incide na pel non ten a mesma composición e intensidade en todas as estacións do ano. Segundo avanza o día, o conxunto da radiación total vai diminuíndo até desaparecer no momento do crepúsculo, pero así como os raios UVB decrecen máis rápido, a UVA fano de forma proporcional á luz visible. Mesmo co ceo cuberto, en ausencia de sol directo, estamos expostos a unha importante cantidade de radiación A.

Energéticamente, e durante o verán, hai polo menos dezasete veces máis raios UVA -responsables da pigmentación directa da pel, producindo un bronceado inmediato xa que provocan a fotooxidación dos precursores da melanina- que de UVB -posúen maior enerxía pero penetran pouco na pel e a curto prazo son responsables do enrojecimiento da pel-, pero esta proporción vai incrementándose en función de parámetros ambientais.

“Hai que insistir en que aínda que o ceo estea nubrado existe risco de que a pel se queime, pois o vapor de auga das nubes apenas absorbe a radiación ultravioleta; en praias de area moi clara pode haber una exposición solar indirecta, en aparencia imperceptible ao estar baixo unha antuca, debido á refringencia dos raios solares”, explica o doutor Roberto Pelta, especialista en alergología.

Durante o proceso de bronceado a radiación ultravioleta destrúe células cutáneas, alterándose a función das proteínas que confiren á pel a súa elasticidade (colágeno e elastina). Ademais, a eficacia dos mecanismos de defensa en cada persoa é diferente e depende da situación en que se atope.

Con todo non todos son inconvenientes, xa que a exposición moderada ao sol favorece na nosa pel a síntese de vitamina D, que é fundamental paira previr o raquitismo nos nenos. “Trátase dunha sustancia que facilita a absorción intestinal do calcio que achegan os produtos lácteos e outros alimentos”, explica o doutor Pelta. Doutra banda, a luz solar posúe una acción estimulante capaz de equilibrar o sistema nervioso, producindo una sensación de benestar que contribúe a evitar as depresións.

En 1985 detectouse por primeira vez unha deterioración progresiva da capa de ozono atmosférica na Antártida, co consecuente risco de que cada vez nos vexamos máis expostos aos raios UVC, de gran poder calórico e capaces de incrementar notablemente a incidencia do cancro de pel. En canto á posibilidade de que suframos una exposición reiterada aos UVB, este especialista lembra que hai que ter presente que estes raios xogan un papel destacado no desenvolvemento de tumores malignos a partir das células pigmentarias que interveñen no complexo proceso do bronceado.

Tamén se observou una relación causa-efecto entre o influxo dos raios UVB e a formación de cataratas e certas dexeneracións da conjuntiva no globo ocular que, por iso, son máis comúns en mariñeiros e campesiños. Paira evitar no posible os influxos negativos dos raios solares, é preciso interpor una serie de barreiras físicas entre os seus raios e a pel, empregando as roupas máis adecuadas e usando “filtros” en forma de cremas, lociones e emulsiones, acordes co tipo de pel de cada persoa. “En calquera caso -di Roberto Pelta- non se debe expor ao sol a bebés menores de seis meses de idade. No verán hai que procurar sacarlles de paseo á primeira hora da mañá ou a última hora de tárdea”.

Aínda que son as queimaduras as lesións solares máis coñecidas, existen outras moitas afeccións inducidas pola radiación ultravioleta. As máis comúns son a de tipo alérxico, como a erupción de pequenos granitos arroibados e con frecuencia acompañados de vesículas de contido líquido (prúrigo solar), así como a presenza de ronchas ou habones na pel (urticaria solar). Pode ser preciso administrar antihistamínicos, pero oralmente, xa que se se dan en forma de crema poden xerar una dermatitis alérxica de contacto.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións