Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Desvelan o mecanismo polo que os priones destrúen as células nerviosas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 26 de Outubro de 2002
img_celulasp 1

Dous equipos de investigadores estadounidenses desvelaron o complexo mecanismo polo que os priones eliminan as células nerviosas do cerebro. Como consecuencia deste proceso, favorecen a aparición de certas enfermidades neurodegenerativas.

Segundo detallou na revista “Science” Susan Lindquist, do Instituto de Investigación Biomédica Whitehead, no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts, e Jiyan Ma, da Universidade de Ohio, pequenas cantidades de priones que se acumulan na parte líquida do citoplasma destrúen ás neuronas en experimentos in vitro e en roedores transxénicos. Os ratos sufriron un proceso neurodegenerativo e perda do control muscular. Estes síntomas son similares aos de pacientes que sofren a enfermidade de Creutfeldt Jakob e outras encefalopatías esponxiformes transmisibles, que están causadas por priones patógenos.

Segundo explica agora a investigadora estadounidense Susan Lindquist, xeralmente, os priones atópanse na superficie da célula pero se un se pliega de maneira defectuosa antes de que chegue á superficie, os mecanismos de control de calidade da célula envíano ao citosol para a súa destrución. Nestes estudos demóstrase que se o sistema de control de calidade non é suficiente para eliminar as proteínas deformadas, pequenas cantidades de priones destrúen as células nerviosas.

Os traballos coordinados por Lindquist e Ma conseguiron determinar un mecanismo polo cal un prión normal pode converterse nunha forma altamente tóxica para as neuronas, e como a malformación pode contaxiarse a outras proteínas.

Susan Lindquist utilizou nos seus experimentos inhibidores dos proteosomas, que se atopan aínda en fase inicial de experimentación para demostrar que son capaces de aniquiliar ás células cancerosas. Nas súas conclusións suxire que estas drogas poderían incrementar o risco de enfermidade por priones naquelas persoas que se expoñan a elas.

Cabe lembrar que esta investigadora traballaba antes na Universidade de Chicago e en agosto do ano 2000 publicou outro traballo en “Science”, no que explicaba que os priones producen fibras amiloideas para perpetuarse, por medio dun sistema que Lindquist denominou “conversión de conformación nucleada”. Naquela ocasión, recoñeceu que “se non tivésemos a tres persoas no laboratorio facendo o mesmo experimento e conseguindo os mesmos resultados, non o creu”.

Un ano despois, o profesor Stanley Prusiner, que foi recompensado co Nobel de Medicamento en 1997 por descubrir que os priones son causantes das encefalopatías esponxiformes transmisibles, anunciaba que ía iniciar os ensaios clínicos con humanos de dous fármacos utilizados contra a malaria e a esquizofrenia -quinacrina e chlorpromazina, respectivamente-, xa que os resultados que obtivera en roedores demostraran unha alta capacidade para destruír os priones patógenos.

A clave da acción destas drogas parece estar nunha característica estrutural común que comparten no seu parte central e, aínda que non fosen eficaces en humanos, achegarían datos suficientes como para deseñar novas moléculas destes compostos tricíclicos.

Os priones están constituídos por partículas proteínicas que carecen de ácido desoxirribonucléico (DNA), polo que poden replicarse sen xenes. Os investigadores estiman que este axente patógeno é máis pequeno que a maioría dos virus e é altamente resistente á calor, raios ultravioleta, radiación ionizante e a desinfectantes comúns.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións