Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Diabetes tipo 3: unha patoloxía real para toda a familia

A diabetes "tipo 3" afecta á familia, a parella, os pais, os amigos ou calquera ser querido próximo a un paciente diagnosticado de diabetes
Por Sandra De Miguel, Federación Española de Diabetes (FEDE) 15 de Febreiro de 2017
Img con ninos al super hd
Imagen: Wavebreakmedia

A diabetes é unha doenza crónica que non só cambia a vida da persoa á que se lle diagnostica, senón que supón un envorco tamén para a dos seus seres queridos. Familia, parella, pais ou amigos próximos á persoa diagnosticada con diabetes tamén sofren algunhas implicacións desta enfermidade. A contorna da persoa con diabetes, ao que se coñece como “tipo 3”, son os acompañantes. O seguinte artigo explica algunhas claves importantes acerca dos familiares e coidadores cuxa vida se ve afectada pola diabetes… sen tela.

Os coidadores, moitas veces esquecidos

O termo diabetes “tipo 3” non ten base científica, pero emprégase desde hai anos, sobre todo no ámbito dos pacientes, para referirse a os coidadores das persoas con diabetes. Un individuo con diabetes tipo 3 é aquela persoa cuxa vida se ve influída pola patoloxía dun ser querido. Trátase dun concepto cada vez máis asentado para referirse a quen, sen padecer a doenza, aprenden a vivir con ela, fórmanse sobre a mesma e apoian a quen a ten diagnosticada.

En ocasións, non se dá todo o valor que merecen os coidadores que sofren tamén o día a día dunha patoloxía crónica. De feito, o estudo ‘Actitudes, desexos e necesidades das persoas con diabetes (DAWN2)’, avalado pola Federación Internacional de Diabetes (IDF), reflicte que un 63% dos familiares de persoas con diabetes manifesta ter medo e ansiedade ante un empeoramento severo da patoloxía da súa ser querido. Ademais, entre os asuntos que máis lles preocupan están as hipoglucemias: un 66% dos enquisados confesa temer que os seus familiares sufran unha hipoglucemia nocturna por non poder ofrecerlles a atención necesaria.

É máis, esta sondaxe sinala que a proporción de membros da familia que manifesta un importante impacto negativo da diabetes sobre certos aspectos da calidade de vida é altamente comparable coa das persoas con diabetes. Unha proporción relativamente elevada de familiares expresou a necesidade de participar máis nos coidados da persoa con diabetes, pero moitos familiares aseguran sentirse frustrados por non saber como ofrecer apoio suficiente. É dicir, a diabetes percíbese como unha importante carga psicosocial, non só polas persoas coa patoloxía senón tamén para a súa contorna.

As preocupacións habituais

Tendo en conta estas premisas realizouse con posterioridade a enquisa ‘DAWN2: asunto de familia’. A investigación expuxo que ao redor dun terzo dos familiares asegura experimentar unha notable carga e impacto negativo da diabetes. Ademais, afirman ter altos niveis de angustia e sentirse preocupados polo risco de que a persoa con diabetes sufrise eventos hipoglucémicos.

Os impactos máis negativos deste estudo foron os relacionados co benestar emocional (45%), a situación económica (35%), as actividades de lecer (31%) e a saúde física (27%). A pesar destas cifras, o 51% dos familiares recoñece que a súa calidade de vida é boa ou moi boa, fronte a un 8% que confesa o contrario. Así mesmo, as persoas con diabetes tamén consideran que a súa patoloxía ten un impacto negativo sobre a relación coa familia, os amigos e os seus iguais.

Por outra banda, outro dos factores que preocupan ás persoas con diabetes “tipo 3” é a calidade de vida dos seus familiares á que non contribúe a discriminación. Case unha cuarta parte dos familiares sentía que as persoas con diabetes sufrían discriminación, o cal ten consecuencias ocultas para toda a familia, segundo este estudo. Neste sentido, a Federación Española de Diabetes (FEDE), consciente desta realidade, puxo en marcha unha campaña contra a discriminación laboral por diabetes no emprego público, unha iniciativa que se está canalizando a través do Defensor de Pobo co obxectivo de que poida ser discutida no Congreso dos Deputados e tómense medidas reais respecto diso.

A relación e os conflitos entre o paciente e o coidador

Respecto da relación paciente-coidador hai que facer fincapé nun aspecto importante: os conflitos que poden xurdir entre os familiares e as persoas con diabetes. Un deles é que o ser querido non quere converterse en “policía” do estilo de vida, á vez que quere participar máis na atención da persoa con diabetes, aínda que o 37% dos familiares afirma sentirse frustrado por non saber como axudar mellor á persoa con diabetes coa que conviven.

Desde a Federación Española de Diabetes, e tras anos de traballo con pacientes e familiares, comprobouse o necesario que é que o “tipo 3” tamén se adapte a esta realidade, aprenda a convivir coa diabetes e coñeza as características desta patoloxía, xa que diso dependerá que poida apoiar e entender o que lle pasa á súa ser querido. Neste sentido, as ideas craves para poder convivir coa diabetes están na formación, o diálogo e a actitude.

A parella, o compañeiro, o familiar dunha persoa con diabetes debe ser o “perfecto colaborador” que axude na xestión da patoloxía e a vida en común. Para iso é importante que teña en conta unha serie de recomendacións:

  • Ofrecer axuda, pero sen angustiar: non se debe preguntar de forma constante sobre a patoloxía, e non é aconsellable levar un control rigoroso do que come ou fai a persoa con diabetes.
  • Adoptar hábitos saudables para toda a familia, en especial respecto da alimentación e á práctica de actividade física.
  • Formarse: é importante aprender todo o que necesario acerca da diabetes. O coñecemento é crucial no caso concreto de que o familiar teña unha hipoglucemia grave.