Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Disfunción sexual feminina

Un 40% das mulleres presenta certo grao de disfunción sexual que provoca insatisfacción e mala calidade de vida

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 14deMaiode2007

Da mesma maneira que os homes, as mulleres poden ter dificultades no ámbito sexual coas súas parellas. Os últimos datos revelan que aproximadamente o 33% das mulleres de entre 18 e 59 anos e no 45% das mulleres tras a menopausa poden presentar disfunción sexual. No último Encontro Nacional de Saúde e Medicamento da Muller, que se acaba de celebrar en Madrid, presentouse a primeira Guía Disfunción Sexual Feminina da Asociación Española para o Estudo da Menopausa. O seu obxectivo, axudar a xinecólogos e médicos de familia a combater os problemas de disfunción máis prevalentes na sociedade española.

Img dsf1

Aínda hai máis homes que mulleres que acoden á consulta do especialista por problemas sexuais. Aínda que existe unha alta incidencia de disfuncións sexuais soamente un 10% solicita axuda médica ou psicolóxica e deste 10%, as mulleres representan só o 25%. O problema da disfunción sexual feminina (DSF), apenas coñecida e investigada ata agora, está a cambiar de terzo. A pesar de todo, os últimos datos recolleitos sinalan que aproximadamente o 40% delas sofre estes problemas en silencio.

Os expertos recomendan, para un diagnóstico adecuado e un tratamento certeiro, a abordaxe multidisciplinar, aínda que a causa sexa estritamente fisiológica. A primeira guía española para a DSF vai dirixida a xinecólogos e médicos de atención primaria co fin de axudar no tratamento repasando aspectos como fisioloxía, epidemiología e clasificación, e enfermidades e fármacos que afectan á sexualidade feminina.

Motivos psicolóxicos

Estudos recentes cualifican nun 33% as mulleres de entre 18 e 59 anos que sofren diminución de desexo sexual e a orixe, revelan, pode ser psicolóxico, hormonal ou ambos. Durante o Encontro Nacional de Saúde e Medicamento da Muller (SAMEM), Charo Castaño, psicóloga-sexóloga da Unidade de Disfunción Sexual do Instituto Palacios de Saúde e Medicamento da Muller e coordinadora do Grupo de Sexualidade da Asociación Española para o Estudo da Menopausa (AEEM), declarou que a falta de desexo sexual na muller é unha das disfuncións máis frecuentes nas consultas de ginecología e sexología.

Coa perimenopausia, moitas mulleres experimentan cambios relacionados coa falta de lubricación, diminución de sensibilidade ou dor durante o coito

Ademais, o trastorno do desexo sexual hipoactivo carrexa na muller máis ansiedade que os trastornos relacionados unicamente co orgasmo. Os expertos sinalan que a relación das alteracións hormonais coa DSF é moi significativa xa que determinan o desexo sexual. Os cambios sobrevindos coa perimenopausia ou durante a menopausa, ás veces, se se trata dunha disfunción biolóxica, poden tratarse farmacológicamente. Nesta época, moitas mulleres experimentan cambios relacionados coa falta de lubricación, diminución de sensibilidade ou dor durante o coito.

Aínda que as hormonas non levan o protagonismo exclusivo; os datos recolleitos polos expertos tamén revelan que na perda de desexo inflúen factores psicolóxicos, tanto individuais como de parella. Entre os individuais: estados depresivos, ansiedade e angustia; entre os de parella: sentimento de obrigación ante o sexo, a saturación sexual, a preocupación dos homes de estar á altura e a frustración orgásmica na muller, a diferente evolución dos códigos sexuais cos anos ou os conflitos de parella.

Fumar e sexo, mala combinación

Unha das conclusións ás que se chegou na última edición do SAMEM é que fumar provoca, á parte de entidades tradicionalmente masculinas como cancro de pulmón e patoloxías cardiovasculares, arteriosclerosis. Este engrosamiento e endurecemento da parede das arterias provoca, á súa vez, unha diminución da rega sanguínea que se traduce en máis risco de sequedad vaginal e atrofia vaginal.

Da mesma forma, fumar avanza a idade da menopausa e provoca unha redución do nivel de estrógenos que agravan a falta de desexo sexual na muller ou trastorno do desexo sexual hipoactivo. A falta de desexo sexual é unha das patoloxías sexuais máis habituais. E as que máis empeoran a calidade de vida. Os especialistas reunidos han apuntado que existe unha importante correlación entre os síntomas premenstruales e os de abstinencia nicotínica.

O efecto que ten a nicotina sobre o peso e o control do apetito e a falta de conciencia sobre os riscos desta adicción dificulta a decisión de abandonar o hábito tabáquico. Elas, con maior adicción que os homes, presentan maiores síntomas da síndrome de abstinencia ao deixar de fumar debido a que fuman pola sensación de alivio que relatan fronte a presións psicolóxicas e de tensións. Por todo este paquete de motivos, e segundo o último estudo realizado polo Centro de Investigacións Sociolóxicas CIS a finais do 2006, máis do 50% das mulleres que deixan de fumar fracasa no intento.

FÁRMACOS QUE ENTORPECEN

Img tableta1
É certo que moitos medicamentos entorpecen a sexualidade, tanto en homes como en mulleres. Algúns antidepresivos e os fármacos que combaten as alerxias (antihistamínicos) e as pastillas anticonceptivas reducen a lubricación vaginal, así como o alcol, o tabaco e a marihuana. Entre os que diminúen o desexo sexual na muller atópanse os antihistamínicos, os barbitúricos (moi utilizadas para tratar o insomnio, a ansiedade, a tensión nerviosa e a epilepsia, entre outras), a cimetidina (que reduce a cantidade de ácido producido polo estómago), a espironolactona (para eliminar líquido usada para tratar a hipertensión e a retención de líquido provocadas por diversas condicións). Os antidepresivos tricíclicos, a clorpromacina (fármaco antipsicótico) e a administración de estrógenos tamén formarían parte deste grupo.

Do mesmo xeito os antidepresivos tricíclicos e os corticoides poden provocar empeoramento relacionado coa excitación e o orgasmo. Por outra banda está documentado que algúns poderían aumentar o desexo sexual, como os andrógenos, algúns ansiolíticos e as benzodiacepinas, estas últimas utilizadas polo seu efecto hipnótico, ansiolítico, antiepiléptico ou como relaxante muscular. A maioría destes fármacos poden utilizarse en doses menores sen que perdan o efecto terapéutico ou se pode buscar un alternativo que non repercuta sobre a sexualidade. O especialista, en todo caso, é a única persoa que pode recomendar os cambios pertinentes.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións