Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Dispraxia: moito máis que torpeza

Estímase que un 6% dos nenos de entre 5 e 11 anos sofre algún grao de dispraxia, unha afección que provoca torpeza e lentitude para levar a cabo calquera movemento coordinado

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 29deAbrilde2013
Img dispraxia hd Imaxe: solovyova

A dispraxia é unha patoloxía psicomotriz cuxos afectados mostran torpeza e lentitude para executar movementos coordinados. Non implica deficiencia intelectual, aínda que é habitual que se acompañe de trastornos da aprendizaxe, da linguaxe, motores e do desenvolvemento sensorial e emocional. Os que padecen o tamén chamado “síndrome do neno torpe” non poden concluír simples accións, como abrocharse unha camisa ou atarse os cordóns dos zapatos; tamén saben o que queren dicir, pero non poden controlar os músculos para producir ou secuenciar os sons. Neste artigo explícase en que consiste a dispraxia, cales son as causas e os factores de risco, ademais de como se aborda este trastorno.

Img dispraxia art
Imaxe: solovyova

Dispraxia ou síndrome do neno torpe

Torpeza, falta de coordinación e lentitude ao executar movementos coordinados (recortar, atarse os cordóns, cepillarse os dentes, abrocharse unha hebilla, peitearse, escribir, abotoarse a camisa, etc.) e problemas coa linguaxe (pronunciar palabras ou sílabas), a percepción e o pensamento. Estes son, a grandes liñas, algúns síntomas que manifestan os afectados de dispraxiaque, en definitiva, é a dificultade para realizar movementos organizados cando o sistema motor está preservado. Os sinais que mostran nas fases iniciais levan aos proxenitores a pensar que o seu fillo sofre de torpeza -de aí a denominación “síndrome do neno torpe“- que diminuirá a medida que cumpra anos.

A dispraxia podería deberse a lesións cerebrais no desenvolvemento das neuronas ou por anoxia durante o parto

O termo dispraxia provén de dis (dificultade ou anomalía) e praxe (práctica). Este trastorno afecta á planificación de que facer e como facelo e en todas as fases e aspectos do crecemento dun neno: físico, social, de memoria , linguaxe, de percepción e desenvolvemento sensorial, intelectual e emocional. Aínda que hai poucos estudos rigorosos respecto diso, estímase que ao redor do 6% dos pequenos de entre 5 e 11 anos sofre dispraxia en maior ou menor grao.

“A dispraxia diferénciase da apraxia en que na primeira os movementos non chegaron a desenvolverse de forma correcta, polo que adoita darse en poboación infantil, mentres que na segunda si que se adquiriron e, despois, por unha lesión cerebral, perdéronse total ou de maneira parcial”, aclara Ignacio Sánchez Cubillo, doutor en Neuropsicología e experto na avaliación médico forense do dano cerebral da Rede Menni de Dano Cerebral, que agrupa os centros das Irmás Hospitalarias de Madrid, País Vasco, Valladolid e Valencia.

Pero, como se diagnostica? “O procedemento avaliador baséase na observación sistemática, ao tomar como referencia as escalas de desenvolvemento. Estas ferramentas marcan os fitos que o neno debe alcanzar segundo a súa idade. É máis difícil achar instrumentos cuantitativos, aínda que algún test, como o ‘Test Barcelona’, inclúen algunhas probas estandarizadas”, explica o especialista.

Causas e factores de risco de dispraxia

A pesar de que a causa principal descoñécese, algúns especialistas apuntan que en idades temperás a dispraxia podería deberse a lesións cerebrais por inmadurez no desenvolvemento das neuronas ou por anoxia (falta de osíxeno) durante o parto. En adultos, pode ser un trastorno secundario a enfermidades, como ictus, ou por lesións debidas a traumatismo cranioencefálico, entre outros.

Entre os factores de risco que se asocian á dispraxia están:

  • Prematuridad (nacer antes das 37 semanas).
  • Consumo de sustancias tóxicas durante o embarazo (tabaquismo, drogas ou alcol).
  • Antecedentes familiares de dispraxia.

Da mesma maneira que os nenos, os adultos afectados por este trastorno teñen dificultades para realizar as tarefas habituais, como poden ser o arranxo persoal, os labores domésticos e a condución de vehículos. Ademais, fáiselles difícil manterse nun lugar de traballo. Son torpes de movementos ou teñen problemas de dicción e para modular o ton e o volume da voz. A maioría, ademais de movementos torpes, tamén mostran dificultades para escribir.

Tratamento para a dispraxia

Este trastorno psicomotriz abórdase en función do tipo de dispraxia que se sufra. En xeral, “os terapeutas ocupacionais e fisioterapeutas encárganse das modalidades motoras, mentres que os logopedas son expertos na fala. O neuropsicólogo intervén en especial nas persoas con dispraxia ideatoria”, segundo comenta Sánchez Cubillo. No entanto, este especialista insiste en que, en todos os casos, é necesario educar á familia para que se realicen exercicios en casa.

A modo de exemplo, este experto describe como, desde o ámbito de terapia ocupacional e fisioterapia, ensínase a repetir secuencias motoras, un adestramento moi repetitivo, desde as máis simples ata as de maior complexidade a medida que o neno evoluciona. En logopedia, é importante “dar o patrón correcto e non corrixir os erros. Trabállanse os diferentes puntos articulatorios, ademais de movementos bucofonatorios“.

Cal é o prognóstico? A esta cuestión, Sánchez Cubillo sinala que, con tratamento, o prognóstico é positivo, aínda que o grao de evolución depende da súa severidade e da intensidade dos tratamentos. “A práctica en casa cos proxenitores é fundamental”, repite. Este especialista da Unidade de Dano Cerebral Infantil do Hospital Aita Menni en Bilbao explica que non hai ferramentas que non requiran, precisamente, do xesto motor para empregalas, polo que a única axuda que poden recibir é a das persoas coidadoras e, en especial, a do adestramento para superar a propia dispraxia.

Clasificación de dispraxia

A dispraxia clasifícase, segundo uns síntomas moi específicos que manifestan os afectados, en:

  • 1. Ideomotora: cando hai dificultade na realización dunha sinxela tarefa motora, dun só paso, como peitearse ou porse os zapatos.
  • 2. Ideatoria: implica un problema facer tarefas que comprenden varios pasos, como cepillarse os dentes, porse a roupa por orde ou atarse os cordóns dos zapatos, entre outras.
  • 3. Oromotora ou da fala: existe dificultade para coordinar os movementos musculares que son necesarios para pronunciar palabras e sílabas.
  • 4. Construtiva: cando a dispraxia afecta á capacidade de comprender as relacións de espazo e faise moi complicado mover os obxectos dun lugar a outro.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións