Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

En España, un 8% dos adolescentes sofre trastornos no comportamento

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 30 de Marzo de 2003

Falar de adolescencia é falar de cambios, de procura, de emocións, pero tamén de desencontros e conflitos. Eusebio Megías, psiquiatra e director técnico da Fundación de Axuda contra a Drogadicción (FAD), afirma que aínda que non é bo que cada vez que falamos desta etapa fagámolo desde o prisma dos problemas e as carencias, pois se lles estigmatiza de entrada, o certo é que os trastornos de conduta nos mozos e algúns comportamentos de risco son percibidos pola sociedade como causa de conflitos. Falamos do consumo de alcol e drogas, a rebeldía, a violencia… Uns aspectos que non son coto vedado do adolescentes pero que, segundo Megías, existe “unha percepción colectiva, un tanto manipulada”, para atribuílos a estes.

A tenor dos datos recolleitos no Manual de psiquiatría para pais e educadores, do que é autora a doutora María Jesús Mardomingo, xefe da Unidade de Psiquiatría Infanto-Xuvenil do Hospital Gregorio Marañón, ao longo dun ano, aproximadamente un 20 % dos nenos e adolescentes españois padece algún tipo de trastorno psíquico de maior ou menor intensidade que afecta ás súas propias vidas, ás das súas familias e á dos seus profesores e compañeiros. Desta porcentaxe, a metade son trastornos de ansiedade e depresión, un 10 % son trastornos de déficit de atención e hiperactividade, mentres que os trastornos do comportamento de tipo agresivo-disruptivo teñen unha menor incidencia, entre un 6-8 %. Con todo, a pesar de ser menos frecuentes, os trastornos de conduta son máis visibles pois implican unha conflitividade maior, de aí esa percepción da sociedade.

Para Eusebio Megías, na actualidade están a producirse dous fenómenos. Dunha parte están a aumentar, “aínda que non de forma xeneralizada senón que aínda hai certo carácter de excepcionalidade”, os trastornos do comportamento en adolescentes. Con todo, advirte, “a situación non é dramática nin tráxica», pero si se aprecia «unha tendencia crecente nos comportamentos de risco nos adolescentes”. No entanto -matiza- estes comportamentos de risco son condutas que en si mesmas non teñen por que supor problemas, ou si. E pon un exemplo: determinados comportamentos sexuais sen as debidas precaucións poden dar lugar a embarazos non desexados ou a enfermidades de transmisión sexual, ou non, se se toman as precaucións debidas.

Sensación de control

Esta consideración relaciónase co segundo fenómeno que, a xuízo de Megías, está a darse, e que non é outro que o nivel de problemas reais está a crecer, pero non de forma paralela a eses comportamentos de risco. Megías explícao no sentido de que “estableceron certa habilidade para manexar estes comportamentos”, minimizando os seus efectos. Así, por exemplo, a curva de consumo de drogas é “moito máis empinada” que a dos problemas relacionados con estes consumos. Isto demostraría que se trata de consumos esporádicos ou transitorios. En definitiva, di Megías, os comportamentos de risco están a crecer un tanto disparatados, pero neste disparate os mozos pretenden controlar, o que lles dá certo nivel de protección. No entanto, hai que traballar en reducir estas condutas. Para iso é necesario coñecer por que se producen e aquí a propia sociedade que as sinala como causa de conflitos ten moito que ver.

As causas que provocan estes comportamentos son de raíz sociolóxica e teñen distintas variables. En primeiro lugar, houbo un cambio moi rápido da estrutura social, en organización, valores e estilos de vida. Isto propiciou que os referentes defensivos antigos xa non vallan, e aínda non temos uns novos, creando unha situación de confusión que supón xa un risco inicial. En segundo lugar, e como consecuencia do anterior, produciuse un cambio importante no rol de socialización da familia. Un aspecto fundamental se se ten en conta que a unidade familiar é o primeiro elemento de socialización do neno e, por tanto, esta crise da familia supón unha quebra do inicio do proceso educativo.

Isto reverte no sistema educativo. Os profesores senten desbordados porque cren que os pais lles deixaron sós; atafegados pola esixencia na transmisión de coñecementos e con menos interese en ser educadores. Esta sensación é recíproca, pois os pais tamén demandan outra actitude por parte da escola.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións