Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Entre o 3% e o 7% dos nenos en idade escolar sofren Trastorno por Déficit de Atención e Hiperactividade

Os pediatras destacan a importancia de abordar tanto a detección como o tratamento desta patoloxía de forma multidisciplinar

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 17deNovembrode2004

Hiperactividade, impulsividad e falta de atención, son o tres principais síntomas do Trastorno por Déficit de Atención e Hiperactividade (TDAH), unha síndrome que afecta a entre o 3% e o 7% dos nenos e que esconde moitos dos casos de fracaso escolar.

Esta patoloxía reuniu na cidade de San Sebastián a un centenar de pediatras nas primeiras Xornadas de Actualización en TDAH. Nas reunións subliñouse a importancia de abordar tanto a detección como o tratamento deste trastorno de forma multidisciplinar, implicando tanto a pais, profesores, psicólogos da escola, ao propio neno…

Para o psiquiatra Javier Senosiain, “as consecuencias do trastorno non tratado poden ser significativas e de gran alcance. Sen un tratamento especializado e unha intervención eficaz, o TDAH pode producir unha gran variedade de problemas do comportamento e de desenvolvemento, que poden persistir desde a infancia ata mesmo a idade adulta”.

A pesar das súas posibles repercusións negativas e de problemas colaterais como baixa estima, ansiedade ou depresión, aínda hai moitos nenos que non foron diagnosticados. “Nalgúns casos débese ao feito de que os pais non consideran que a manifestación dos síntomas teña a suficiente entidade como para recoñecer que o seu fillo teña un trastorno da aprendizaxe ou da conduta, e os problemas de comportamento toléranse na nosa contorna”, explica Senosiain. Por iso, ante calquera dúbida recomenda aos proxenitores que se poñan en contacto cun profesional para evitar a tendencia de deixar pasar o tempo por esa falsa crenza de que “xa mellorará coa idade, xa se tranquilizará cos anos”.

Aínda que durante moito tempo este trastorno foi considerado un problema propio da escola, onde xeralmente se acenden as primeiras alarmas, actualmente tense unha visión máis global da síndrome, xa que afecta a todas as áreas destes nenos. “Ata o punto de que os seus amigos poden chegar a non querer xogar con el porque non respecta as regras”, afirma o psiquiatra.

Fármacos e psicoterapia

Tras matizar que o propio diagnóstico “é xa terapéutico” para o neno e a familia, “porque saben que é o que falla”, Senosiain apunta que un tratamento adecuado débese basear na administración de fármacos -metilfenidato- e na psicoterapia. “Os principais síntomas contrólanse nun 60%-75% coa medicación”, asegura. Os problemas engadidos poden mellorar con pautas elementais, por exemplo “sentar ao neno en primeira liña de clase, xunto á profesora. Parece de caixón, pero é que moitas veces os mandan ao fondo porque son revoltosos”.

Unha correcta intervención cando os síntomas se manifestan pode evitar males maiores. Así, observouse en estudos clínicos que os pacientes tratados evolucionan mellor na adolescencia e a idade adulta, que se traduce en mellores resultados académicos, chegando a alcanzar unha mellor cualificación profesional, ademais de mellorar a interrelación con pais, familia, profesores e amigos.

As causas do trastorno non son aínda do todo claras, aínda que os estudos máis recentes apuntan a que se debe a un déficit de dous neurotransmisores cerebrais: dopamina e noradrelina. O que si se sabe é que a carga xenética ten unha notable influencia nestes casos. Segundo explica o psiquiatra, “é típico que tras diagnosticar ao neno detéctese a enfermidade tamén no pai”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións