Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Enuresis e encopresis, tratamento psicolóxico

A terapia vai dirixida a atopar a causa e a utilizar técnicas para que o neno aprenda a controlar os esfínteres

  • Autor: Por

  • Data de publicación: Domingo, 02deNovembrode2008
Img orinal Imaxe: Shanna

Os trastornos de eliminación de ouriños e feces, enuresis e encopresis respectivamente, son característicos da infancia. Poden ter una causa orgánica ou psicolóxica e, en ambos os casos, teñen tratamento. A terapia psicolóxica comprende o ensino paira aprender a controlar os esfínteres, psicoterapia e una serie de recomendacións paira os pais do neno afectado sobre como afrontar a situación e resolvela.

Escapes involuntarios

/imgs/2008/10/orinal1.jpgA enuresis é o escape involuntario dos ouriños durante a noite; a incapacidade de retela durante o día denomínase incontinencia diúrna. Consiste na aparición dunha emisión repetida dos ouriños na cama ou na roupa, superados o catro anos de idade, tempo no que o neno debería adquirir a continencia urinaria. Para que se poida falar de enuresis tamén hai que falar de frecuencia: este tipo de incontinencia ten que ser de dous episodios semanais polo menos durante tres meses consecutivos, precisa Silvia Chicote, psicóloga especializada en nenos do centro Psicomaster, de Madrid.

Hai dous tipos de enuresis: a primaria e a secundaria. A principal diferenza entre ambas é que, na enuresis primaria, o neno nunca chegaron a conseguir o control dos ouriños, mentres que no caso da secundaria si que o conseguiron, aínda que durante un período curto de tempo, uns poucos meses como máximo.

A encopresis, pola súa banda, é a evacuación repetida de feces en calquera lugar inadecuado que non sexa o retrete, como no chan ou a roupa. E polo menos ten que producirse unha vez á semana durante tres meses consecutivos. A idade a partir da cal pode considerarse encopresis son os catro anos, engade Chicote.

Nenos afectados

No 70% dos casos a enuresis non está diagnosticadaPolo xeral, a enuresis é o trastorno da eliminación máis común e, por iso, máis estudado. Este trastorno ocorre por igual en menores de ambos os sexos, en cambio, a encopresis é máis frecuente en nenos. A enuresis nocturna afecta ao 15% dos nenos de cinco anos, segundo O Libro Branco “A Enuresis Monosintomática Primaria en España”, una iniciativa da Asociación Española contra a Enuresis, de varias sociedades científicas e da compañía Ferring que se fixo pública en 2007.

Do documento extráese que a porcentaxe de afectados vai diminuíndo coa idade. No 70% dos casos non está diagnosticada e, segundo un 83% dos case 1.200 pediatras aos que se consultou paira elaborar o libro, os proxenitores non acoden á consulta por sentir vergoña de que os seus fillos sigan tendo perdas de ouriños.

Aos catro anos escápanselles as feces ao 3% dos nenos una vez por semana e, aos sete anos, a encopresis ten una prevalencia do 2,3% nos nenos e do 0,7% nas nenas, segundo datos dun documento sobre os “Trastornos da eliminación: enuresis e encopresis”, de Reyes Hernández Guillén, pediatra do Centro de Saúde O Restón, e de Mercedes Rodrigo Alfageme, do servizo de Psiquiatría Infantil, do Hospital Materno-Infantil do 12 de Outubro, ambos de Madrid.

Ademais, sábese que un terzo dos nenos con encopresis sofre tamén enuresis nocturna, un 20% enuresis diúrna e que un 10% das nenas padecen infeccións urinarias recorrentes, segundo o mesmo traballo de Hernández e Rodrigo.

Causas orgánicas e psicolóxicas

Cando un neno maior de catro anos ouríñase durante a noite é importante acudir ao pediatra paira descartar algunha causa orgánicaO trastorno enurético pode ter causas orgánicas por afeccións urológicas, irritacións ou algún proceso infeccioso como una cistitis, pero tamén pode ser debido a que a capacidade funcional da vejiga estea diminuída, o que implica que os nenos enuréticos necesiten ir máis con máis frecuencia ao baño. Outras veces pode ter a súa orixe en trastornos neuromusculares que afectan o sistema genitourinario, na medula espinal ou nos centros do cerebro.

Cando un neno de máis de catro anos ouriña durante a noite e fóra do retrete, é importante acudir ao pediatra para que descarte calquera das causas orgánicas anteriores. Una vez descartadas, se se determina que a enuresis ten unha orixe psicolóxica, faise necesario acudir a un psicólogo, advirte Chicote. Segundo información desta especialista, as causas psicolóxicas que están detrás da enuresis tamén poden ser múltiples: falta de aprendizaxe do neno porque non se lle ensinou correctamente; insensibilización da pel á humidade, favorecida ou provocada por usar cueiros até idades avanzadas, o que priva ao menor do mecanismo de emerxencia que lle leva a espertarse cando sente húmido.

Tamén pode haber un interese do neno por conseguir una reacción dos seus pais, porque obtén algo, que habitualmente é a súa atención. Ou problemas emocionais, como cambio de colexio, de casa, a separación dos pais ou o nacemento dun irmán pequeno; en definitiva, calquera factor que altere a contorna do neno.

Da mesma maneira, detrás das causas da encopresis pode estar o estreñimiento: os nenos reteñen tanto as feces que a presión do colon vence ao esfínter e prodúcense evacuacións involuntarias.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións