Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Epilepsia

Una enfermidade tan común como descoñecida

A epilepsia é una das enfermidades cerebrais máis comúns na nosa sociedade. Estudos levados a cabo pola Organización Mundial da Saúde e o Buró Internacional de Epilepsia estiman que entre un 1% e un 2% da poboación sofre esta enfermidade, sendo os máis afectados os nenos, mozos menores de 20 anos e anciáns. Uno dos principais problemas aos que se enfrontan os epilépticos vén dado polo descoñecemento que existe deste mal na sociedade. Trátase dunha enfermidade malentendida que provoca medo, segredo e mesmo a marxinación de quen a sofren.

Que é a epilepsia?

A finais da década dos 90, na Declaración Europea de Epilepsia, asinada pola OMS e máis dun centenar de profesionais, calculábase que polo menos 40 millóns de persoas sufrían epilepsia, das cales 6 millóns eran europeas. Ademais, estimábase que as cifras aumentarían considerablemente nos próximos anos.

Aínda que pode ser considerada una enfermidade común, son moitas as incógnitas e os falsos mitos que a rodean. “Un dos máis comúns é o que confunde a crise epiléptica coa epilepsia: a primeira é resultado dunha descarga neuronal incontrolada de maneira illada. Calquera persoa en determinadas circunstancias pode sufrila sen que iso signifique que se é epiléptico. Por exemplo, una baixada de glicemia nunha persoa diabética pode provocarlle una crise. Como tamén a poden provocar algúns fármacos, o abuso de drogas ou una infección cerebral”, explica o doutor Eloy Elices, neurólogo da Clínica Sacra Familia de Barcelona e especialista no diagnóstico e tratamento de epilepsias.

Que é a epilepsia e a quen afecta? Trátase dun trastorno do sistema nervioso central, provocado por un aumento da actividade neuronal no cerebro. Afecta a todas as idades, aínda que se produce sobre todo na infancia, adolescencia e idade madura, e nos países en vías de desenvolvemento a súa aparición débese aos problemas obstétricos e as infeccións do sistema nervioso. “Con todo, a posibilidade de desenvolver una epilepsia nunca é cero”, explica o doutor Elices.

Cales son as súas causas? Son múltiples. Con todo, “entre o 30% e o 35% son descoñecidas, mentres que nun 70%-75% dos casos débense a factores perinatales”, explica o doutor Francisco Villarejo, xefe do Servizo de Neurocirugía do Hospital Neno Jesús de Madrid. As máis comúns fan referencia a problemas no parto, enfermidades metabólicas, traumatismos craniais importantes, tumores cerebrais, meninxites ou aneurismas.

Son diferentes as causas segundo a idade? Si. En idades maduras é máis habitual que se desencadee a epilepsia como consecuencia de problemas vasculares cerebrais, mentres que na infancia vén provocada por problemas durante o embarazo, o parto ou enfermidades do metabolismo. “O que se debe ter en conta é que non todos os casos son iguais. Por exemplo, existen casos nos que a enfermidade é hereditaria e outros no que non”, aclara o doutor Xullo Albisua, membro da Unidade de Epilepsia da Fundación Jiménez Díaz.

Cales son os síntomas da epilepsia? Os síntomas pódense presentar en forma de sensacións, chamadas auras que só o paciente pode notar, e tamén de desconexións do medio ambiente, mareos, risa nerviosa ou episodios nos que a enfermo fala sen que apenas se lle entenda. “Só un 40% das crises son do tipo xeneralizadas tónico clónicas con episodios de caídas bruscas ao chan, convulsións ou rixidez xeneralizada de todo o corpo”, comenta o doutor Elices.

Cales son os tipos de crises ou ataques máis comúns? As crises divídense en dous grandes grupos: as crises parciais ou focales e as crises xeneralizadas. As primeiras poden ser crises parciais simples nas que non hai alteración de conciencia e os seus signos son motores, sensoriais e psíquicos; crises parciais complexas nas que se produce una alteración da conciencia; e crises parciais que progresan a secundariamente xeneralizadas. O segundo gran grupo é aquel onde se inclúen a crise tónico-clónicas (con convulsións), crises de ausencia (sobre todo, danse na infancia), crises tónicas e atónicas.

Canto dura un ataque? “A duración oscila entre un e tres minutos”, explica o doutor Villarejo, aínda que despois do mesmo, o paciente pode permanecer máis tempo durmido ou confuso.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións