Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

España participa nun proxecto europeo sobre inmunotolerancia en transplantes

Lograr a tolerancia inmunológica nos transplantes axudaría a mellorar a calidade de vida dos pacientes e reduciría en máis dun 80% os custos sanitarios

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 21deMarzode2007

Onte presentouse en Madrid RISET, o primeiro proxecto europeo de investigación cooperativa na área da tolerancia inmunológica en transplantes no que, por parte de España, participa a Organización Nacional de Transplantes (ONT). Ademais da ONT, colaboran nesta iniciativa unha vintena de institucións de Bélxica, Chequia, Francia, Alemaña, Italia, Holanda, Reino Unido, Suíza e Israel.

O proxecto RISET, que inclúe unha primeira fase de cinco anos de duración (2006-2010), ten como obxectivo buscar os mecanismos biolóxicos que permitan aos pacientes trasplantados evitar de forma permanente o rexeitamento, sen necesidade de fármacos inmunosupresores. “De lograrse a tolerancia inmunológica, estariamos ante un gran avance que marcaría un antes e un despois na historia dos transplantes”, sinalou o secretario xeral de Sanidade, José Martínez Olmos.

Na actualidade, a esperanza media de vida do enxerto tras a intervención alcanza nalgúns casos os 20 anos (como sucede co transplante hepático de doante cadáver) e mesmo pode chegar a superalos, como no caso do transplante renal de doante vivo. Pero a longa supervivencia do enxerto require que o noso sistema inmunológico permaneza freado, xa que doutra forma rexeitaría aquilo que lle é alleo. Este estado de supresión do sistema inmunológico conséguese cos fármacos inmunosupresores, cuxo desenvolvemento tecnolóxico experimentou enormes avances nos últimos 30 anos. Con todo, aínda que estes medicamentos supuxeron grandes melloras na prevención e o tratamento do rexeitamento agudo, non teñen efecto algún sobre problemas a longo prazo, como a enfermidade crónica do enxerto.

Ademais, trátase de produtos custosos, tanto en termos económicos como polos efectos secundarios sobre o organismo. O seu uso aumenta o risco de que os pacientes desenvolvan infeccións, tumores, lesións vasculares ou alteracións do metabolismo dos lípidos e os hidratos de carbono.

Menos riscos

Martínez Olmos insistiu na gran transcendencia deste proxecto de investigación, cuxos resultados poderían reducir substancialmente os efectos secundarios dos inmunosupresores, coa consecuente mellora da calidade de vida do paciente trasplantado. Ademais, rebaixaríanse os custos sanitarios que se derivan do uso destes fármacos e do tratamento das complicacións que estes xeran.

Segundo os datos da ONT, os custos anuais da medicación inmunosupresora dos trasplantados poden oscilar entre os 6.000 e os 9.000 euros. Con programas de inmunotolerancia, estes custos reduciríanse en máis dun 80%, situándose entre 1.200 e 2.000 euros anuais.

Pola súa banda, o director da ONT, Rafael Matesanz, dixo que se sabe que algúns pacientes chegaron a un estado de tolerancia inmunológica de maneira case natural. Mesmo nalgúns casos determináronse as características do sistema inmunológico que, ao interaccionar co tratamento inmunosupresor e co enxerto, puideron contribuír a iso. “Con todo -precisou Matesanz-, as cuestións básicas relativas á definición dos pacientes que previsiblemente poden ser candidatos idóneos para desenvolver este estado de inmunotolerancia son unha incógnita”.

Varios experimentos con animais chegaron a definir poboacións que poden reaccionar positivamente aos produtos biotecnológicos capaces de inducir inmunotolerancia. O reto agora é trasladar estes coñecementos adquiridos nas fases preclínicas da investigación á práctica clínica con pacientes.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións