Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Esquizofrenia e calidade de vida, un reto pendente

Esta enfermidade supón tal impacto que, en moitos casos, a vida familiar, social e laboral de quen a padece non volverá ser como antes

  • Autor: Por

  • Data de publicación: Domingo, 10deAgostode2008

A aparición da esquizofrenia traza una fronteira na vida dos afectados e da súa contorna. Así mesmo, a sobrecarga que experimentan familiares e amigos próximos no coidado destes enfermos é un reto pendente de solución por parte das autoridades sanitarias. No entanto, existen recomendacións e asociacións de apoio que poden aliviala.

Enfermidade crónica

/imgs/2008/07/esquizo3.jpgEstigma social, incapacidade paira traballar, deterioración das relacións familiares e distanciamento dos amigos son algunhas das consecuencias que sofren as persoas con esquizofrenia. Este trastorno mental marca un punto de inflexión na biografía de quen van convivir con ela desde o momento en que se manifesta, con gran impacto na súa calidade de vida. A persoa que a padece convértese nun enfermo crónico e a contorna máis próxima no seu coidador.

Ao redor dun 1% da poboación padece esta enfermidade, un dato similar por sexo, idade e por países. Aínda que esta porcentaxe pareza baixo, significa que en España hai uns 400.000 enfermos de esquizofrenia e, por tanto, outras tantas familias afectadas.

Que é a esquizofrenia?

A Organización Mundial da Saúde (OMS) define como acode con esquizofrenia a aquela que, sen razón aparente, mostra una conduta anómala que dura máis dun mes ininterrompidamente e que se caracteriza por distorsión da percepción, do pensamento e das emocións. Os afectados creen que os demais comparten os seus pensamentos, sentimentos e actos máis íntimos e chegan a crerse o centro do mundo, segundo define a guía “Entre a incerteza e a esperanza. A esquizofrenia en familia”, editada pola Confederación Española de Agrupacións de Familiares e Enfermos Mentais Confederación Española de Agrupacións de Familiares e Enfermos Mentais (FEAFES).

Os síntomas das fases máis graves da enfermidade son axitación, insomnio, ideas delirantes e alucinaciónsNon é un estado de “dobre personalidade”, nin froito da baixa escolarización, nin o resultado dun trauma psicolóxico infantil, recoñece a “Guía interactiva paira pacientes con enfermidades de longa duración”, de Miquel Bernardo, director do Programa de Esquizofrenia do Hospital Clínic de Barcelona. Cada vez coñécense máis factores relacionados coa enfermidade: até agora identificáronse 15 marcadores xenéticos de risco, aínda que non son condición suficiente paira sufrila. Sábese que a base xenética de cada persoa predispone a padecela, pero non é determinante. Para que o sexa, ten que haber un factor ambiental que a poña en marcha.

Entre estes factores identificáronse axentes químicos (os fumadores de marihuana teñen máis risco) e factores ambientais como a malnutrición (en China e en Holanda observouse, durante a Segunda Guerra Mundial, un aumento de casos). Aínda que aínda está en fase de estudo, tamén se ha visto que pode ter relación con algunha infección do feto durante o embarazo. Un reto da investigación actual é coñecer mellor o puzzle dos factores que a propician paira poder previla.

Abanico de síntomas

Os síntomas que espertan a sospeita dos psiquiatras ante un caso de esquizofrenia son os prodrómicos ou iniciais. Ter pensamentos estraños e máxicos, tender ao ensimismamiento e illamento, timidez moi forzada, imaxinación esaxerada, repentinas perdas de interese, diminución do rendemento académico, absentismo escolar, súbito interese por temas de ocultismo e psicoloxía ou tornarse sumamente relixioso poden pór sobre aviso de que se aveciña un brote psicótico, que adoita manifestarse en forma de brotes ou crises, aos que segue un período de remisión.

Os enfermos teñen dous grandes tipos de síntomas, os positivos e os negativos, que non significa que sexan bos e malos. Os positivos son os que as persoas sas non teñen e os negativos son condutas normais, que tamén forman parte da vida das persoas sas, e que os afectados van perdendo. Os máis “aparatosos” son os positivos, propios das fases máis graves da enfermidade, como a axitación, o insomnio, as ideas delirantes e as alucinacións, segundo as cales os pacientes pensan que lles perseguen, ouven voces ou se mostran máis agresivos.

En cambio, entre os síntomas negativos figura a falta de vontade paira facer cousas sinxelas, non experimentar sentimentos en certos casos ou non ter un pensamento coherente e fluído.

Segundo os síntomas que predominen, distínguense distintos tipos de esquizofrenia. A máis frecuente é a paranoide, que se caracteriza por un predominio dos síntomas delirantes e alucinacións. Outras formas son a esquizofrenia hebefrénica ou desorganizada, na que predomina o comportamento desinhibido (como rir sen motivo) e desorganizado sobre as alucinacións; e a catatónica, que se define polo impacto na psicomotricidade (gran rixidez ou axitación).

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións