Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Falar a soas

Aínda que pode ter relación con algún trastorno mental, a maioría das veces é una forma de expresar en voz alta o que pensamos

Quen non falou algunha vez a soas no metro, no autobús ou mentres daba un paseo. Este hábito inconsciente é tan frecuente que os psiquiatras aseguran que todas as persoas facémolo en determinados contextos -paira lembrar un número de teléfono ou enumerar as tarefas que debemos realizar no día- e descartan a necesidade de acudir ao especialista por esta conduta se non hai outros síntomas de trastorno mental. Comportamentos estraños, incoherentes ou mecimiento do corpo, son algunhas das pistas paira pensar que o soliloquio pode ter relación con outra patoloxía. No entanto, o habitual é que falemos sós como una forma de pensar en voz alta, sen esperar resposta, ou como mecanismo de defensa paira facer fronte á soidade. Nos nenos, é moi frecuente que creen amigos imaxinarios cando non teñen cerca compañeiros de xogo.

Por que falamos sós?

“A xente fala soa porque ten capacidade de linguaxe”. Así resume Xullo Bobes, catedrático de psiquiatría da universidade de Oviedo, a tendencia das persoas a falar sós. Asegura que non debemos preocuparnos por contarnos cousas a nós mesmos, “salvo porque socialmente non está ben visto”. Ao seu xuízo, falar é tan humano, que todo o mundo pode experimentar nalgún momento da súa vida contestar a discursos que ten dentro do seu aparello psíquico, e insiste en que só os prexuízos sociais e una “suposta anomalía” nesta conduta fan que una das funcións propias do ser humano non estea completamente aceptada. “Cando alguén fala a soas non sempre é porque ten problemas ou trastornos mentais, senón que todo o mundo nalgún momento responde en voz alta a estímulos internos”, sinala. /imgs/2006/10/falar.jpg

Segundo este especialista, considérase completamente normal que as persoas teñan soliloquios, xa que moitas veces trátase de contestacións a discursos que creamos no noso interior. “De súpeto, alguén fala, manifesta una frase que, se non se coñece o contexto ou ao individuo, non se entende, pero que non deixa de ser un pensamento en voz alta”, explica.

De nenos ou adultos todos falamos algunha vez a soas: podemos narrar una receita mentres a cociñamos, mostrar o noso enfado ou frustración cando algo nos salgue mal, lembrar una cita que temos ese día ou repetir varias veces un número de teléfono que queremos lembrar. “Este tipo de condutas dáse moitas veces cando a persoa queda soa e necesita comunicar, expresar, o que lle pasa pola cabeza nese momento -apunta Bobes-. Pero o soliloquio non é una expresión de soidade, senón una conduta que se produce baixo determinados estímulos sociais”.

Pola contra, pode darse o caso de que os soliloquios estean relacionados con algunha alteración nas áreas do cerebro encargadas da linguaxe (durante o curso de varias enfermidades) ou que respondan a algún trastorno mental como a esquizofrenia, a psicose ou o trastorno bipolar. “Na esquizofrenia, persoas que están en fase activa da enfermidade poden ter alucinacións auditivas, ouvir voces que os demais non poden ouvir, e contestar ás mesmas, polo que quen lles rodean observan que están a falar sós”, explica Pedro Moreno, director médico do Instituto Balear de Psiquiatría e Psicoloxía. “No caso de enfermos esquizofrénicos, é una resposta a ideas e pensamentos delirantes”, engade Bobes.

Entón, cando debemos consultar ao médico sobre esta conduta? “Cando isto transfórmase nunha conduta iterativa, é dicir, que ocorre con moita frecuencia. Cando non se atopa explicación ou argumentos de tipo lóxico paira explicar estas circunstancias. Cando o soliloquio está fóra de contexto e, sobre todo, se a conduta é claramente estraña e incoherente”, responde Moreno, quen precisa que a consecuencia dalgunhas enfermidades como a esquizofrenia o paciente debe someterse a un tratamento con fármacos antipsicóticos, “que son moi eficaces e nunha alta porcentaxe fan desaparecer as alucinacións en poucos días”.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Soliloquio infantil »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións