Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Fibromialxia

As probas médicas non certifican a enfermidade

A Sociedade Española de Reumatoloxía asegura que case o 2,5% da poboación española sofre de fibromialxia. A Organización Mundial da Saúde define esta doenza como un “reumatismo non especializado”, pero o sufrimento das enfermos – mulleres de mediana idade na súa maioría- vai máis aló: dor xeneralizada, cansazo e depresión danse a man nunha patoloxía paira a que non hai cura, só tratamentos que tentan aliviar o malestar. Debido a que as probas médicas non conseguen certificar a dor que provoca esta enfermidade, resulta moi complicado obter una baixa laboral paira quen a padecen. Esta é a súa principal loita; paira conseguir a Invalidez Permanente os afectados deben de interpor una demanda nos Xulgados do Social e gañar o correspondente xuízo.

Síntomas

Estes son os síntomas que permiten identificar a enfermidade. Poden presentarse de maneira permanente ou ocasional e non afectan a todos os enfermos por igual:

  • Entumecimiento e rixidez nos músculos, sobre todo ao espertar ou cando hai cambios de clima.
  • Dores de cabeza ou de face, detrás dos ollos e en pescozo, ombreiros e mandíbula.
  • Hemicrania, tensión. Dor tamén na zona na que as costelas se unen co esternón.
  • Cansazo xeneralizado e non xustificado.
  • Trastornos dixestivos: malestar estomacal, estreñimiento ou diarrea. Vejiga irritada. Ademais, a medicación aumenta as posibles molestias gástricas.
  • Cosquilleo: sensación de hormigueo e frío nas extremidades, que pode estar acompañado de cambios de cor.
  • Problemas de memoria, dificultade paira concentrarse, confusión ao falar ou ao escribir, torpeza mental ocasional.
  • Desequilibrios ou mareos.
  • Maior sensibilidade. Poden presentarse alerxias a sustancias que antes non as provocaban, moita sensibilidade ao ambiente e á luz, ruído e cheiros. Os cambios de temperatura percíbense con máis intensidade, e a dor aumenta perceptiblemente coa humidade.
  • Depresión ou ansiedade. A pesar de que a moitos pacientes diagnostícaselles depresión ou desordes de ansiedade, estes son, a miúdo, máis que a causa, o resultado das dores crónicas e o desconfort que carrexa a fibromialxia.

Os enfermos atopan bastantes dificultades paira identificar a doenza, xa que afecta a varios elementos da saúde e normalmente deben pasar por diferentes especialidades médicas antes de recibir un diagnóstico. Como non existe na actualidade ningunha análise de laboratorio, exame radiológico ou outro medio paira diagnosticar esta enfermidade, séguese un “diagnóstico de exclusión”, baseado na eliminación doutras causas parecidas que responden a patoloxías distintas.

A definición oficial de Copenahgen fixou en 1992 o que chamou “18 puntos sensibles” ou “tender points” repartidos por todo o corpo. Si ao presionar 11 deles o paciente sente dor, significa que “estarán presentes no catro cuadrantes do corpo e a dor permanecerá polo menos durante tres meses”. É entón cando o médico pode diagnosticar fibromialxia.

Tratamento

Até hoxe non existe cura paira a fibromialxia e os tratamentos médicos procuran minorar os seus síntomas e mitigar a dor dos pacientes. Hai varias frontes de acción que teñen que desenvolverse simultaneamente.

  • Tratamento médico

    Os especialistas poden recetar sustancias paira aliviar as dores e mellorar o soño; medicación baixa paira aumentar os niveis de serotonina. Una sustancia química producida polo cerebro que controla a dor e o soño e cuxos niveis tamén ven alterados en casos de bulimias e anorexias, así como no caso de trastornos dixestivos e alerxias.

    Convén alertar de que a fibromialxia se considera una enfermidade “de moda”, e como tal pode dar lugar á picaresca, enganos e tratamentos-milagre. É importante que os pacientes se fien unicamente dos medicamentos e consellos dos seus médicos, avalados por exames farmacolóxicos.

  • Terapia física

    Os especialistas recomendan exercicio leve: os estiramentos son fundamentais, aínda que ao principio resulten dolorosos. A actividade física non debería pasar dun par de horas á semana, repartida en tres sesións a media mañá, debido a que os enfermos se atopan bastante mal ao levantarse, e a última hora de tárdea tampouco poderían afrontalas.

    Os exercicios acuáticos resultan tamén moi recomendables nunha contorna tépeda así como os baños termais, que polo xeral reciben una boa aceptación por parte dos enfermos. A masaxe e a fisioterapia non curan a fibromialxia, pero serven paira mellorar a calidade de vida dos afectados.

  • Tratamentos alternativos

    Aprender técnicas de relaxación e seguir una dieta regular son fundamentais. Disciplinas como o ioga, o tai-chi, o manexo da tensión ou a acupuntura están a se descubrir como inhibidores da dor a ter moi en conta. Os enfermos solicitan á Administración máis axudas económicas paira estas terapias alternativas reductoras da dor e una maior sensibilización social fronte á enfermidade. “O apoio emocional da contorna familiar e os amigos é determinante paira aliviar os síntomas”, segundo os expertos. A contorna debe axudar ao enfermo a efectuar os cambios necesarios no seu estilo de vida.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións