Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Francisco Villarejo, xefe da Unidade de Neurocirugía da Clínica da Luz e do Hospital Neno Jesús, de Madrid

«A nova cirurxía da estenosis da canle lumbar é rápida, limpa e efectiva»

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 14deXaneirode2008

A estenosis da canle lumbar é unha enfermidade que aparece cando os nervios, que se ramifican desde o conduto raquimedular ata as extremidades inferiores, están comprimidos. Esta compresión pode orixinar dor lumbar, pesadez, adormecemento, e mesmo, perda de sensibilidade nas pernas que obriga aos afectados a deterse tras andar uns poucos metros. Por iso é polo que a esta enfermidade tamén lla coñeza como ‘síndrome do miradoiro de escaparates’. Actualmente, pódese tratar satisfactoriamente cunha nova cirurxía que é realizable a través dunha microinsición, segundo destaca Francisco Villarejo, xefe da Unidade de Neurocirugía da Clínica da Luz e do Hospital do Neno Jesús.

Que é a estenosis da canle lumbar?

Nas vértebras do final da columna, as lumbares, os nervios e a parte da medula comprímense, porque a canle ou conduto polo que pasan é máis estreito do normal.

Que a orixina?

Estes nervios comprimidos causan dor primeira nos membros inferiores, perda de forza e hormigueo. E esta dor prodúcese cando o paciente camiña, de modo que lle obriga a pararse; por esta razón, tamén se coñece a estenosis da canle lumbar como a síndrome do escaparate.

Pero non se denomina ‘síndrome do escaparate’ á enfermidade arterial periférica?

Si, tamén. O que ocorre é que estamos a falar do mesmo síntoma, que se presenta tanto na enfermidade arterial periférica como na estenosis da canle lumbar. Ambas as enfermidades teñen un diagnóstico diferencial fácil. A enfermidade arterial periférica adoita afectar a fumadores empedernidos e o diagnóstico médico efectúase palpando ao paciente as arterias, cuxa claudicación é a orixe do síntoma. Neste caso, as arterias non se palpan ou costa moito palpalas. En cambio, a estenosis da canle lumbar ten unha causa neurológica; as arterias pálpanse moi ben e os pacientes afectados non adoitan ser fumadores. Ademais, ao pedir aos pacientes que flexionen o trono cara a adiante, diminúe a dor. En cambio, na enfermidade arterial periférica non sucede.

Que porcentaxe da poboación está afectada pola estenosis da canle lumbar?

A partir dos 65 anos, 8 de cada 10 persoas preséntana radiológicamente, aínda que clinicamente só sofren síntomas un 50% dos afectados. Isto significa que é unha síndrome relativamente frecuente.

Pódese previr?

Relativamente. O exercicio que permite fortalecer a musculatura axuda a fortalecer a columna lumbar. Un exemplo diso é facer bicicleta.

Como se trata?

A partir dos 65 anos, presenta estenosis da canle lumbar o 80% da poboación aínda que só a metade sofre os síntomasPódese facer rehabilitación, aínda que non ten moito efecto cando os síntomas son moi claros. O tratamento principal é cirúrxico, posto que se trata dun problema de espazo. Na estenosis da canle lumbar non hai sitio para que pasen os nervios e, para remedialo, practícase unha cirurxía descompresiva, que consiste en extraer a parte posterior das vértebras para facer sitio aos nervios e colócase unha pequena prótese entre as vértebras. O que facemos é crear un espazo na columna para abrir progresivamente a canle vertebral. Ao redor do 40% dos pacientes necesitan pasar por quirófano.

Empezouse a practicar unha nova cirurxía para tratar a estenosis da canle lumbar. Que achega respecto da clásica?

A nova cirurxía, respecto da clásica, destaca porque non entraña riscos, é rápida, limpa e efectiva e pódese practicar de forma percutánea (a través da pel), abrindo cunha microincisión.

Cal é a súa experiencia na realización desta cirurxía?

Levamos colocando espaciadores desde hai dous anos e medio e operamos a máis de 400 pacientes.

E cales son os resultados da súa experiencia?

A máis do 80% dos pacientes, desaparécelles a dor; o resto de enfermos melloran e entre un 1% e un 3% sofren algunha complicación infecciosa ou a técnica resulta insuficiente, polo que hai que practicar unha laminectomía (a técnica clásica) e colocar unhas fixacións.

Cal é o nivel de extensión desta nova técnica en España?

Está a desenvolverse de forma ampla. Por iso é polo que celebrásemos este V Simposio Internacional da Patoloxía da columna Vertebral, estenosis de canle e tumores raquimedulares na Clínica da Luz, en Madrid.

Que aspectos debe ter en conta o paciente no preoperatorio, antes de operarse, e despois?

Os pacientes que adoitan chegar á cirurxía presentan dor, perda de forza e dórmenselles as pernas e, tras camiñar, 20, 30, 40 e 100 metros, detéñense. Moitos veñen remitidos por outros compañeiros ou outro enfermo. Unha vez que se lles diagnostica estenosis da canle lumbar, o único tratamento efectivo que hai é o cirúrxico. O postoperatorio é só de dous días e, entre tres e catro semanas despois, o paciente pode estar a traballar.

Baixo que tipo de anestesia realízase?

Cando colocamos as próteses, con cirurxía aberta, aplicamos anestesia xeral. Pero, cando a cirurxía é percutánea, a anestesia é local ou con sedación.

E canto dura este acto cirúrxico?

A nova cirurxía pódese practicar nun quince minutos, mentres que a anterior (a clásica) duraba entre unha hora e unha hora e media.

Cal é a súa valoración da mellora que se consegue con ela?

É unha mellora substancial, en realidade diría que impresionante.

UNHA OPCIÓN PARA CADA PACIENTE

Img
Imaxe: NIH

Boa parte dos pacientes con estenosis da canle lumbar, sobre todo se é severa (o que significa que non poden andar máis de 500 metros sen deterse), acaban precisando cirurxía. A laminectomía ou cirurxía tradicional consiste en extirpar a parte posterior da vértebra -para eliminar as láminas e así aumentar o espazo para os nervios- pero, segundo Francisco Villarejo, «non está recomendada en pacientes que presentan idade avanzada, diabetes ou hipertensión arterial severa porque entraña riscos».

A aparición, nos últimos anos, da nova cirurxía da estenosis da canle lumbar permite facer unha abordaxe individualizado de calquera tipo de paciente. Villarejo considéraa un avance importante, xa que pode aplicarse a persoas que non poderían intervirse polo procedemento convencional. Neste tipo de cirurxía, colócanse por vía percutánea unhas fixacións interespinosas ou espaciadores que, de modo progresivo, permiten a abertura da canle por onde se sitúan os nervios, para eliminar a compresión, que é a causa da dor e o entumecimiento das extremidades inferiores. Así mesmo, este tipo de prótese tamén se poden empregar en caso de hernias discales lumbares moi voluminosas, en discos degenerados e en pacientes con inestabilidade vertebral por discopatías dexenerativas, entre outras.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións