Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Freud e a vixencia da psicanálise

No 150 aniversario do nacemento de Sigmund Freud, pai da psicanálise, algunhas voces cuestionan a eficacia desta teoría mentres outras lle auguran un próspero futura

Continúa a psicanálise vixente? É una teoría válida paira o futuro? Con motivo do 150 aniversario do nacemento de Sigmund Freud, considerado pai da psicanálise, son moitas as incógnitas que se expoñen respecto de una corrente que viviu o seu momento de esplendor a finais do sigo XIX, pero que na actualidade foi posta en cuestión por algúns autores. Dun lado, acúsase á psicanálise de carecer de base científica e de recorrer a un tratamento excesivamente longo -pode durar até seis anos. Do outro, os defensores das teorías freudianas aseguran que se atopa en plena vixencia, e que mentres haxa quen queira comprender a orixe dun trastorno en lugar de recorrer a psicofármacos paira acougar a ansiedade ou achar solución ao seu problema, a psicanálise non desaparecerá.

Orixe e evolución

/imgs/2006/10/freud1.jpgSigmund Freud visto polo fotógrafo Max Halberstadt (1882-1940)A finais do século XIX, Josef Breuer, médico internista vienés, e o seu colega, o neurólogo Sigmund Freud, descubriron que un número nada despreciable dos seus pacientes histéricos o eran como consecuencia das vivencias traumáticas vividas no pasado. A idea xurdiu dunha conversación entre ambos os por mor de Bertha Pappenheim, coñecida defensora dos dereitos da muller e os nenos que pasaría á historia co nome de Anna Ou. Breuer tratábaa desde anos atrás por mor dun cadro de histeria e descubrira o alivio que supuña paira a muller conversar sobre a súa enfermidade, o que ela denominaba «cura pola palabra». Breuer decidiu entón sometela a hipnosis e constatou que, durante o transo, a muller lembraba cousas que non era capaz cando estaba consciente, e que eran precisamente estes episodios os que a estaban axudando a superar o seu problema. Os resultados suscitaron o interese de Breuer e Freud, que comezaron a reflexionar sobre un novo método de tratamento. Nacera a psicanálise.

Nos anos posteriores, Freud dedicouse a profundar nesta nova corrente, até tal punto que hoxe se lle recoñece mundialmente como o pai da psicanálise. Por iso, cando se cumpren 150 anos do seu nacemento (6 de maio de 1856) o clima de celebración é unánime en moitos países do mundo. Grandes cidades como Viena, París, Roma, Londres ou Nova York conmemoran este aniversario con múltiples exposicións, conferencias e debates.

Que a cultura occidental preste tanta atención a Freud e á súa teoría podería considerarse algo así como «una bo sinal» sobre a importancia do seu legado, di Eduardo Chamorro, profesor na Facultade de Psicoloxía da Universidade Complutense de Madrid, director dun Máster en Teoría Psicoanalítica e coordinador dun Programa de Doutoramento en Psicanálise. «Pero convén ser críticos», advirte. «Hoxe, nun momento de escaseza de creatividade, de desconcerto, no que a cultura se pregunta que papel correspóndelle, é explicable que se volva cara ao seu propio pasado e tente recoñecelo como propio e así recoñecerse», continúa.

A plena vixencia da psicanálise mantense até a chegada da psicobiología, mediada a década dos 70A modo de síntese, pódese considerar que a psicanálise naceu en 1895, coas investigacións sobre Anna Ou. Nos anos posteriores, asentouse como tratamento de cura de pacientes histéricos ou con angustias e triunfou entre un bo número de sectores que estudaban a saúde mental.Aurelio Argaya, director da Asociación Española de Psicanálise Freudiano e do centro Oskar Pfister, lembra que a psicanálise tivo cara a 1920 una «época dourada» en Europa e en Norteamérica. «Foron momentos extraordinarios nos que se estendeu por moitos países», explica. O auxe seguiu, e aínda que a partir de 1934 experimentou un pequeno declive, despois de que Freud vísese obrigado a emigrar tras a anexión de Austria pola Alemaña nazi, a psicanálise recuperou a súa influencia. En boa parte, como consecuencia da obrigada diáspora de intelectuais de orixe xudía, como era o caso do propio Freud. Nesta época, moitos psicanalistas que xa se formaron marcháronse a Estados Unidos, Inglaterra, Francia e diversos países de Sudamérica. Foi entón cando chegou o esplendor da psicanálise, con algunhas vertentes e correntes que empezaban a marcar diferenzas coas freudianas orixinarias.

A pesar da morte de Freud en 1939, a psicanálise mantivo a súa vixencia até 1970, coa introdución de elementos novos e cambios. A partir dos anos 40, as correntes de Jacques Lacan e outros autores cobraron forza en países como Francia e desprazaron en parte ás teorías freudianas, que, con todo, non chegaron a extinguirse. Nesta época, destacaron tamén os traballos de discípulos de Freud, como Carl G. Jung, Alfred Adler ou Otto Rank, e os de psicanalistas como Karen Horney ou Melanie Klein, que introduciu importantes novidades na psicanálise infantil. Posteriormente, desde mediados dos 70, nas facultades de psicoloxía e nos estudos de psiquiatría vaise tomando una orientación biolóxica coa aparición de novos fármacos e empézase a deixar en segundo plano a psicoterapia, «a favor das correntes cognitivo-conductuales que, dalgunha maneira, cuestionan á psicanálise», sinala Argaya.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Conceptos crave »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións