Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

África sofre o maior rebrote da enfermidade do soño desde 1950

A OMS calcula que hai 400.000 contagios ao ano, aínda que só 40.000 afectados reciben tratamento
Por mediatrader 2 de Xaneiro de 2009

A maior pandemia provocada pola picadura da mosca “tsé-tsé” desde 1950 golpea con dureza ao continente africano, segundo alertou a Organización Mundial da Saúde (OMS). Este organismo calcula que hai máis de 400.000 contagios ao ano, aínda que só 40.000 afectados reciben os fármacos necesarios para evitar que falezan. Existen uns 250 focos (en 35 países) onde a tripanosomiasis humana africana (enfermidade do soño) é xa unha epidemia.

Un dos brotes máis virulentos atópase en Batangafo, localidade situada ao norte da República Centroafricana (RCA). Así mesmo, a enfermidade do soño afecta tamén os veciños do Chad, República Democrática do Congo (RDC), Sudán, Congo e Angola, países nos que xa se cría controlada esta incidencia (un caso por cada 10.000 habitantes).

O Goberno da RCA aínda mantén no seu protocolo o tratamento con melarsoprol, fármaco desenvolvido en 1940 a base de arsénico. Este medicamento resulta letal nun 5% dos casos. Tanto a eflornithina, o outro fármaco que se usa para combater a enfermidade, como o melarsoprol distribúeos de forma gratuíta a OMS. “Para administrar eflornithina necesitariamos camas de hospital, enfermeiros, agullas e soros, algo que pode ser normal en Europa pero que é impensable para un país coas necesidades do noso”, explica o doutor Sylvestre Mbadingai, alto cargo do Ministerio de Sanidade da República Centroafricana. A axencia sanitaria confía en que un novo fármaco, o nifurtimox (máis fácil de administrar), axude a frear a tripanosomiasis.

Na área de Batangafo Médicos Sen Fronteiras (MSF) ten un hospital que este ano salvou a vida de 1.100 persoas afectadas pola enfermidade do soño. O principal problema son o non diagnosticados, cuxo número é difícil de calcular.

Esta ONG busca barrio por barrio aos afectados. Realízalles un test Catt (reactivo de anticorpos). Se o resultado é positivo, sométese ao enfermo a unha punción glangionar que corrobore o diagnóstico. A última proba faise no hospital: unha punción lumbar que determinará o tipo de tratamento.