Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Gaspar Reynés, membro do grupo de traballo de carcinoma renal do Grupo Español de Oncoloxía Genitourinaria (SOGUG)

A supervivencia dos pacientes con cancro renal mellorará cos novos tratamentos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 18deOutubrode2011

Os casos de cancro de ril aumentan. Cada ano diagnostícanse máis, sobre todo, entre os homes. Por fortuna, ademais destas malas noticias, hai outras máis positivas: estes tumores, que outrora se descubrían nunha fase avanzada, e por tanto con moi mal prognóstico, agora detéctanse antes e pódense tratar mellor, grazas ao desenvolvemento de oito pastillas distintas (medicamentos de deseño coñecidos na xerga médica como fármacos dirixidos contra dianas terapéuticas). Todo iso traduciuse nunha maior taxa de supervivencia e máis calidade de vida para os pacientes de cancro renal, segundo explica nesta entrevista Gaspar Reynés, especialista de Área do Servizo de Oncoloxía Médica do Hospital Universitario e Politécnico A Fe de Valencia e membro do grupo de traballo de carcinoma renal do Grupo Español de Oncoloxía Genitourinaria (SOGUG).

Que porcentaxe da poboación padece cancro de ril?

En España hai varios rexistros, pero non todos recoñecen a mesma incidencia. De forma aproximada, estímase que hai uns 10 casos por cada 100.000 habitantes en homes e 4 casos por cada 100.000 mulleres. Isto significa ao redor de 30.000 casos anuais en España.

A que se debe esta diferenza entre homes e mulleres?

A maioría dos tumores, salvo os propios dos órganos dun ou outro sexo, rexistran unha incidencia menor nas mulleres que nos homes. Isto é algo practicamente común a todos os cancros, do mesmo xeito que sabemos que a muller vive máis que o home. Podería deberse a factores hormonais, pero isto non só ocorre co carcinoma renal, onde é moi evidente, senón tamén con outros.

A porcentaxe de afectados por cancro de ril aumenta?

“Os casos de cancro de ril aumentan na Unión Europea”Si, sobre todo na Unión Europea (UE). A Eurocámara calcula que, na UE, hai un aumento do 3% anual. Ese incremento, en parte, é un problema real por un aumento de casos cada ano, pero tamén porque cada vez se diagnostican máis. É un tipo de cancro que carece de síntomas ata que está moi avanzado. Hai uns anos diagnosticábase en situacións moi avanzadas, pero agora unha porcentaxe importante detéctase por casualidade de forma precoz, por mor doutras probas e técnicas.

Cales son os síntomas polos que unha persoa debería acudir ao médico?

Por desgraza, ao principio é asintomático, pero hai uns indicios clásicos que se deben ter en conta: a hematuria (ouriños de cor avermellada ou con sangue vermello); sentir dor na fosa renal, na zona lumbar, debaixo das costelas; e notar unha masa debaixo das costelas, aínda que para que se palpe ten que ser moi grande.

Coñécense as causas do carcinoma de ril? Pódese previr?

Sábense algunhas causas e factores de risco que inflúen no seu desenvolvemento. Unha das que máis nos afectan son os cambios de hábitos dietéticos. Tiñamos a dieta mediterránea, que é fantástica, pero deixouse un pouco de lado. O cambio de hábitos, co incremento de graxas de orixe animal e de carne, así como a obesidade, son factores de risco para o cancro de ril. Outro factor de risco é o tabaquismo, tamén prevenible. A maior parte da poboación pensa que este hábito só causa neoplasia de pulmón, pero provoca numerosas enfermidades e varios tipos de cancros, como problemas cardiovasculares e patoloxías pulmonares, ademais de aumentar o risco de cancro da cavidade oral, a laringe, o esófago, a vejiga e o ril, entre outros. Outro factor de risco é o uso de pesticidas, sobre o que as autoridades sanitarias deberían intervir, e outras causas son os riscos profesionais, como a exposición ao amianto e os derivados do petróleo, que provocan unha elevada mortalidade.

Como afectan os pesticidas ao organismo? A través dos alimentos?

“A taxa de supervivencia ao cinco anos dos pacientes con cancro de ril pasou dun 40% a un 65%”De forma natural, localízanse no campo e nos cultivos. Débense utilizar sustancias autorizadas para que, nun momento determinado da cadea alimentaria, desaparezan. É un aspecto no que os consumidores teñen pouco rango de actuación, pero si as autoridades sanitarias, que deben controlar a presenza de elementos infecciosos. Lembremos o caso da “E.coli” nos pepinos ou outro risco máis solapado, como é a acumulación de metais pesados nos peixes, que non causa unha enfermidade de forma inmediata. É importante que as autoridades sanitarias tomen as medidas pertinentes e que os agricultores as cumpran.

Pero polo menos podemos lavar ben os alimentos?

Si, lavalos ben ou pelalos é unha medida útil para axudar a diminuír o perigo.

Respecto ao tumor renal, agora diagnostícase en fases precoces?

Así é, entre un 50% e un 60% dos tumores detéctanse en fases temperás e o resto, en fases localmente avanzadas ou diseminadas.

Cal é o prognóstico dos pacientes?

“Pasouse de ter dous fármacos pouco eficaces, tóxicos e caros, a oito que son eficaces e, moitos deles, adminístranse por vía oral”Depende, en parte, da extensión do tumor, como ocorre en moitos outros cancros. Nos últimos anos, o prognóstico dos tumores renais ha mellorado. Neste último século, os datos de supervivencia ao cinco anos dos pacientes a quen se diagnostica un carcinoma de ril -os pacientes que seguen vivos cinco anos despois- pasaron dun 40% a preto do 65%. E atreveríame a dicir que aumentará nos próximos anos, debido ao mellor diagnóstico e aos tratamentos espectaculares que se desenvolveron. Un tumor diseminado, en xeral, non se cura. Por iso, é importante diagnosticalo en fases precoces. Pero tamén hai outros factores que, ademais da extensión do tumor, interveñen no prognóstico, como o tipo de tumor ou os resultados das análises (biopsia) ao extirpalo, xa que non todos son iguais. Hai distintos tipos histolóxicos ou características biolóxicas que modifican o seu comportamento.

A que avances terapéuticos espectaculares refírese?

En España, fai cinco ou seis anos, comercializábanse moi poucos fármacos, moi pouco eficaces, dunha toxicidade considerable e ningún por vía oral. Eran o interferón e a interleucina-2. O primeiro inxéctase por vía subcutánea e conta cun grao de toxicidade porque pode inducir unha síndrome gripal, febres altas. Débese administrar varias veces por semana e resulta moi molesto. A interleucina-2 aplícase por vía intravenosa ou subcutánea e provoca síntomas parecidos, con febres moi altas e cunha eficacia moi limitada. Esta última, en doses altas e por vía intravenosa, administrábase a unha porcentaxe pequenísima de pacientes. Os dous eran tratamentos complicados. Con todo, de dous medicamentos pouco eficaces, tóxicos e caros, pasouse a dispor de oito fármacos eficaces e, moitos deles, pódense administrar por vía oral.

AVANCES ESPECTACULARES

A quimioterapia no cancro renal, a diferenza do que ocorre noutros tipos, non funciona moi ben. Por esta razón, nos últimos anos deseñáronse novos fármacos “a partir do mellor coñecemento da bioloxía das células tumorales”, destaca Gaspar Reynés. Este novo arsenal terapéutico está formado por oito medicamentos, a maioría en forma de pastillas, que se administran tanto en primeira como en segunda liña (como primeiro ou segundo tratamento, respectivamente). Entre eles figuran sunitinib, bevacizumab (que se administra xunto co interferón clásico), temsirolimus (que se aplica por vía intravenosa), sirolimus, pazopanib, sorafenib ou everolimus, informa Reynés, que acaba de participar nunha xornada de “Actualización en Oncoloxía: Cancro Renal”, organizada pola Escola Valenciana de Estudos da Saúde (EVES) e a colaboración de GlaxoSmithKline.

“Produciuse un verdadeiro envorco no tratamento dos pacientes con cancro de ril. Un índice que o demostra é a resposta: a porcentaxe de pacientes cuxo tumor diminuía de tamaño cos tratamentos antigos era do 8%-10% e agora é do 30%-40%, mentres que a supervivencia dos pacientes cun tumor avanzado e metástasis a distancia pasou duns poucos meses a un ano”, expón Reynés.

Todos estes logros rexistráronse en pouco tempo e con poucos fármacos. Na actualidade, investígase en varias frontes para mellorar máis as perspectivas destes pacientes, acerca de como combinar estes fármacos e en que secuencia (ou orde) administralos. Tamén se buscan sustancias ou marcadores biolóxicos no organismo (como biomarcadores prognóstico e predictores de resposta) para saber como vai responder un paciente aos tratamentos e elixir o máis idóneo en cada caso.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións