Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Investigación médica

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Gordon McVie, Presidente do Instituto Europeo de Oncoloxía de Milán, Italia

«En Europa os pacientes con cancro están a ser discriminados en función do país en que viven»

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 06 de Novembro de 2006

Este escocés combativo ha prodigado no medio mundo a súa guerra particular contra o cancro cargando contra a industria do tabaco, pero tamén contra os gobernos e a súa «desesperante burocracia». Actualmente preside un instituto encargado de asesorar a universidades, industria farmacéutica e asociacións de pacientes acerca do último nesta enfermidade, propondo vías de investigación, habilitando ensaios clínicos e atesourando unha das mellores bases de datos sobre cancro no mundo. Conversamos con el nunha rolda de prensa en Londres, e o experto fixo gala ante os xornalistas dos seus dotes para pór os puntos sobre as íes…

A que se refire con que os gobernos europeos están a fallar de forma atroz aos pacientes con cancro?

Ao prolongar inxustificadamente os procedementos de supervisión de novos fármacos, importantes tratamentos contra o cancro acabarán chegando demasiado tarde a moitos pacientes.

Non esaxera?

Non. A necesidade a que me refiro é desesperada. Se nos atendemos á situación actual, só a metade dos pacientes con cancro sobrevivirá máis aló do próximos cinco anos.

A proxección de mortalidade é a lóxica para unha enfermidade tan grave.

Pero paréceme inconcibible que tantos pacientes dos países membros da UE estean a experimentar atrasos no seu acceso a novos tratamentos por culpa de aciagos trámites burocráticos nos sistemas nacionais da seguridade social… É coma se os gobernos estudasen cuan cara sairalles a operación, no canto de cantas vidas pódense salvar. As negociacións coa industria e os seus representantes, dentro dos procesos de avaliación e reembolso nacionais para cada novo tratamento contra o cancro, discorre durante anos; mentres que a expectativa de vida de moitos pacientes que poderían beneficiarse de tales fármacos pode ser de meses.

Cada estado membro da UE ten o seu propio procedemento de aprobación de novos tratamentos, e nalgúns países a aprobación debe supeditarse a un informe de axencias de avaliación técnica sanitaria, como é o caso do NICE (National Institute for Clinical Excellence) no Reino Unido.

Ata agora o maior obstáculo para a terapia génica era a dificultade de aplicala no tecido correctoEn todos estes procedementos avalíanse os datos que avalan a seguridade e vantaxes clínicas dos novos tratamentos que en gran parte foron revisados xa pola Axencia Europea do Medicamento. Ao meu xuízo, pérdese un tempo precioso duplicando trámites de forma innecesaria. En toda a UE estímase que existe unha diferenza media de catro anos entre os procesos de aprobación duns países e doutros. Os pacientes oncolóxicos de Grecia, Portugal, Bélxica e Francia son os máis afectados os atrasos; mentres que en Suecia, o país co procedemento máis rápido, os trámites quedan satisfeitos en tan só tres meses. O que equivale a que en Europa os pacientes con cancro están a ser discriminados en función do país en que viven.

Como desfacer esta inxusta situación?

Os gobernos que tardan anos en aprobar uns tratamentos tan necesarios non van poder xustificar estes atrasos a propósito de que outros países da UE completan o proceso en cuestión de meses. Por tanto, creo que as organizacións de pacientes con cancro de toda Europa poden esixir en toda regra que os procesos de avaliación nacional teñan lugar de forma moito máis rápida. Ademais, a súa reivindicación non termina aquí. Os pacientes deben poder tomar parte nas deliberacións dos sistemas de subvención dos medicamentos e no momento de fixar os prezos nacionais. Paréceme de xustiza.

Mentres que en Europa ansiamos pílulas capaces de curar a enfermidade, en EEUU ábrese unha porta á terapia con xenes.

Pero esa terapia, de chegar a desenvolverse, farao tamén en forma de pílula e estaremos outra vez nas mesmas… Supoño que se refire ao experimento que o equipo de Kay Huebner levou a cabo en Pensilvania. Trátase dun paso moi importante; aínda que a pílula génica non sería capaz en ningún caso de curar o cancro si podería previr a enfermidade en individuos moi vulnerables como, por exemplo, os fumadores. Tamén podería axudar ao desenvolvemento acelerado de medicamentos máis efectivos.

Que máis se sabe deste ensaio con terapia génica en ratos de laboratorio?

Os investigadores apuntaron a un xene chamado FHIT, implicado en diversas formas como o cancro de colon ou o de mama. Cando o xene é defectuoso as células divídense de forma incontrolada e causan a enfermidade; pero o FHIT modificado polos investigadores coa axuda dun virus fai que as células danadas suicídense antes da súa división descontrolada. O virus en cuestión, chamado adenoasociado é seguro e incapaz de causar enfermidade algunha en humanos. Os expertos vaticinan que as pílulas de terapia génica cargadas co devandito virus poderán previr pronto a enfermidade coñecida como o Esófago de Barrett en seres humanos e a próxima parada vai ser a displasia bronquial. Quero subliñar a importancia de que se trate dunha terapia de xenes que poida ser fornecida por vía oral. Ata agora, o maior obstáculo para a terapia génica era a dificultade de aplicala no tecido correcto.

MULLERES, ASPIRINAS E CANCRO DE PULMÓN

Img
As mulleres que consomen aspirinas de forma habitual poden reducir en máis da metade o risco de desenvolver cancro de pulmón, tal e como se desprende dun estudo dirixido por Arslan Akhmedkhanov na Universidade de Nova York. Aínda recoñecendo que «a mellor maneira de previr a enfermidade segue sendo non fumar», Akhmedkhanov investigou nin máis nin menos que a 14.000 mulleres e comparou a situación de 81 afectadas por cancro de pulmón con outras 808 non afectadas.

Como apuntamento curioso, o científico comprobou que as mulleres que tomaran aspirina tres ou máis veces por semana durante polo menos seis meses, tiñan moitas menos probabilidades de presentar a enfermidade. «Máis aínda, o risco de desenvolver calquera tipo de cancro reduciuse a un terzo mentres que no caso particular do pulmón, o máis común dos cancros, o risco descendeu a máis da metade».

Os investigadores tratan agora de constatar se a aspirina tamén pode reducir o risco de cancro intestinal, cultivando datos preliminares algo esperanzadores no caso do cancro de esófago. Gordon McVie acolle esta noticia con certa cautela. «A aspirina é un axente extraordinario, cunha ampla gama de beneficios para a saúde; pero que ninguén leve a engano crendo que con aspirinas vai poder contrarrestar os danos do tabaco».


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións