Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Hipertensión arterial e disfunción eréctil

Entre o 20% e o 30% dos homes hipertensos sofren este trastorno sexual
Por Clara Bassi 4 de Xaneiro de 2010
Img tensiometro brazo
Imagen: clayirving

Falar da saúde sexual na consulta médica é, aínda, un tema tabú, aínda que esta sexa una importante fonte de malestar e preocupación. A hipertensión arterial é una das causas que están detrás da disfunción sexual dos homes hipertensos, que tenden a vivila en silencio e a non comentala co seu médico, cando xa hai remedios farmacolóxicos paira tratala. Só fai falta que os profesionais do medicamento pregunten por este problema aos seus pacientes e que estes perdan a vergoña e o medo a falar diso.

Por que se orixina a disfunción?

A hipertensión arterial non só ten consecuencias paira a saúde cardiovascular dos afectados, senón tamén paira una importante parte da vida sobre a que, ás veces, custa falar: a saúde sexual. Estímase que entre o 20 e o 30% dos homes hipertensos sofren disfunción eréctil nalgún momento do diagnóstico. Este problema pode estar causado pola propia enfermidade en si -a hipertensión- ou, con máis frecuencia, polos fármacos que estes pacientes deben tomar paira controlar a presión arterial, tal e como expón Josep Maria Pomerol, director do Instituto Andrología e Medicamento Sexual, de Barcelona, que participou nas 22 Xornadas Catalás de Hipertensión Arterial, celebradas recentemente en Barcelona.

A disfunción eréctil é o primeiro síntoma da existencia de problemas cardiovasculares

Esta enfermidade caracterízase por unha disfunción na capa que recubre o interior de todos os vasos sanguíneos, tamén os do pene, onde os vasos son máis pequenos e é máis fácil que afecte á chegada do sangue. Mesmo antes que ao corazón e as arterias coronarias. É máis, “hoxe sábese que a disfunción eréctil é un factor de risco paira as enfermidades cardiovasculares de igual importancia que a diabetes, a hipercolesterolemia ou o hábito tabáquico. De feito, está recoñecido como o primeiro síntoma da existencia de problemas cardiovasculares. Pode ser un síntoma importante e un aviso en termos da saúde xeral.

Os fármacos antihipertensivos tamén poden orixinar a disfunción: baixan a presión arterial e, á súa vez, provoca que o pene non se encha de sangue e que non se produza a erección. Ademais, estes medicamentos tamén poden provocar alteracións das hormonas como a testosterona e a prolactina, que se relacionan coa falta de desexo sexual e a disfunción sexual.

Os medicamentos que con máis frecuencia están detrás deste trastorno no home son os diuréticos e, dentro destes, os tiazídicos ou a espironolactona. Son vasodilatadores adrenérgicos cunha acción central que poden afectar á erección, ao desexo sexual, á eyaculación e provocar impotencia. En cambio, outras familias de fármacos, como os inhibidores convertidores da angiotensina (IECAs) e os antagonistas dos receptores da angiotensina II (ARA II), teñen menos efectos secundarios deste tipo e, mesmo, en certas ocasións, poden mellorar a función sexual. É o que sucede, sobre todo, coa ARA II.

Actitude de médicos e enfermeiras

Cada vez que aparece un home maior na consulta do urólogo, habería que interrogarlle sobre a súa vida sexual igual que se lle toma a presión arterial. Pero a realidade é que non todos os médicos pregúntano e que moitos pacientes non o comentan por vergoña. “A pesar de que nos últimos anos houbo un ‘boom’ dos fármacos paira tratar problemas de erección e con iso mellorou a comunicación entre médico e paciente, aínda falta formación no ámbito sanitario”, apunta.

Os pacientes hipertensos con disfunción non teñen por que renunciar á súa vida sexual e deben acudir ao médico canto antes

Estas impresións do especialista corrobóranse nun estudo levado a cabo por Tai-Mooi Ho Wong, enfermeira do Servizo de Nefrología do Hospital do Mar (Barcelona). Nel analízase a opinión e actitude de 50 profesionais -dos servizos de Nefrología e Cardiología- respecto á abordaxe da saúde sexual nos pacientes.

O estudo analiza a relación entre certas variables (idade, sexo, categoría profesional, experiencia profesional e relixión) e a opinión e actitude de devanditos profesionais á hora de falar de saúde sexual na consulta. Segundo informa Tai-Mooi, aínda que a maioría recoñeceron que a saúde sexual dos pacientes crónicos e hipertensos é un aspecto moi importante, cerca do 100% dos participantes admitiron que nunca falaban sobre este tema cos seus pacientes.

Pola categoría profesional, observouse que as enfermeiras tiñan una maior dificultade que os médicos paira expor o tema e a maior parte delas esgrimiron como principais motivos paira non abordalo a falta de educación en sexualidade e vergoña. Ademais, hai quen considera que a saúde sexual é un tema persoal e privado e que non se debe preguntar por el, a menos que o paciente inicie a conversación.

Outras variables estudadas (idade, sexo, experiencia profesional e a relixión) non inflúen, segundo os resultados, na decisión de indagar sobre a saúde sexual do paciente. Destaca que o 98% dos profesionais respondeu que cambiarían de actitude se recibisen formación adecuada sobre este tema.