Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Hipertensión e terceira idade

Os cardiólogos alertan sobre o risco coronario que comporta unha redución excesiva da presión sanguínea

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 31 de Agosto de 2008
img_abuelo bici

A pesar de que autoridades mundiais, como o catedrático Giuseppe Mancia de Milán (Italia), sosteñen que as arterias ben tratadas non teñen idade e que ninguén é hipertenso polo simple feito de ser ancián, as guías ao uso para o tratamento da hipertensión arterial inclúen a idade avanzada xunto ao tabaco, o colesterol, a obesidade ou a diabetes na listaxe de factores de risco que disparan os valores normais de presión sanguínea. Doutra banda, os expertos recomendan moito coidado á hora de diminuír os niveis de presión.

Img abuelo bici1

Ata fai ben pouco, as guías de tratamento certificaban que canto máis se consiga diminuír a presión arterial dun individuo hipertenso (empregando para iso dous, tres ou mesmo catro axentes antihipertensivos) maior parece a redución do seu risco cardiovascular. Ensaios clínicos recentes, como o ONTARGET, puxeron “peros” á devandita tendencia, e os cardiólogos conxúranse agora para denunciar o risco coronario ao que se expoñen os anciáns que diminúan a súa presión sanguínea máis aló do conveniente.

No transcurso dun encontro internacional de hipertensión celebrado o pasado xuño en Berlín (Alemaña), Rainer Düsing, da Clínica Universitaria de Bonn, explicou aos alí congregados o porqué de semellante paradoxo.

Presión sistólica illada

Diminuír a presión diastólica por baixo dos 70 mmHg nun paciente ancián incrementa o risco de infarto coronario
A medida que avanza a idade, os vasos sanguíneos experimentan cambios estruturais e funcionais de importancia, que adoitan desembocar nunha hipertensión sistólica (máxima) illada, ben típica de pacientes anciáns. Düsing explica que “este tipo de hipertensión é moi difícil de controlar con fármacos, pero o peor é que unha insistencia á hora de normalizar a sistólica elevada sen verificar a evolución dos valores diastólicos pode desembocar nun infarto coronario“.

Matiza Düsing que calquera tipo de hipertensión supón por si soa un risco de infarto ou ictus nun paciente ancián e que queda fóra de discusión a necesidade imperativa de tratar a estes pacientes. Se o ancián é diabético, padece hiperlipidemia, disfunción renal ou fumou toda a súa vida, a hipertensión sistólica illada representa un risco que pon en xaque o seu mesma supervivencia.

“Pero o importante é considerar a situación de cada paciente en particular, sen perseguir obxectivos de control a cegas e monitorando con regularidade a evolución dos valores, a fin de recoñecer se se está tratando demasiado ou demasiado pouco a hipertensión en curso”, engade o experto.

A elección do fármaco co que tratar é crucial en devanditos pacientes, “posto que moitos teñen unha diastólica (mínima) normal que, ante un tratamento que diminúa tanto os valores sistólicos como diastólicos, ocasionará unha hipotensión diastólica en oposición á intratable hipertensión sistólica illada”. Sábese que unha diminución da diastólica por baixo dos 70 milímetros de mercurio (mmHg) nun paciente ancián incrementa o seu risco de infarto coronario. “A clave está nun seguimento exhaustivo deste tipo de pacientes”, engade este especialista.

Presión de pulso

A calcificación dos vasos sanguíneos (arteriosclerosis) endurece a parede das grandes arterias, como a aorta, e exponas a lesións irreversibles. O resultado desta disfunción vascular é un aumento progresivo da hipertensión sistólica illada, quedando a presión diastólica nos valores de referencia.

Para a identificación deste particular patrón hipertensivo, Düsing reivindica a presión de pulso, unha medida ancestral que non perdeu vixencia no medicamento oriental pero que, en occidente, viuse no seu día superada polas dúas medidas sistólica e diastólica. Consiste simplemente en restar unha (a diastólica) da outra (a sistólica) e vixiar que non exceda os 40 mmHg.

ESPECIALISTAS EN HIPERTENSIÓN, Ao

Img medicamentos1
DÍA O medicamento envellece sen perder un chisco de vitalidade. A cada descubrimento segue outro, e os costumes e coñecementos andan permanentemente de mudanza. Lamentablemente non ocorre o mesmo cos profesionais do medicamento. Anxo Luís Martín de Francisco, presidente da Sociedade Española de Nefrología (SEN), dá por sentado “que un médico aos 50 anos de idade, tan só utiliza o 2% dos coñecementos que aprendeu durante a carreira; polo que resulta fundamental a súa formación continuada”.

Aínda que existen algunhas axudas por parte das administracións públicas, Martín de Francisco admite que en España “a promoción da formación continuada corre case sempre a cargo da industria farmacéutica”. Non é unha relación fácil, e menos aínda na hipertensión, terreo no que os fármacos cambian de chanzo con asombrosa asiduidade e no que as indicacións e contraindicaciones admiten cada vez máis puntos de vista.

Posto que a posta ao día dos especialistas en hipertensión parece esencial e non pode ser absorbida de momento polos entes públicos, o presidente dos nefrólogos españois avoga por manter esta relación formativa coas empresas farmacéuticas dentro dos aspectos éticos máis esixentes: “As sociedades científicas debemos velar por unha total independencia das nosas mensaxes en reunións e congresos, rexeitando todo tipo de incentivos que non vaian dirixidos a unha mellora da calidade asistencial e científica das nosas institucións… Moito avanzamos neste campo e moito máis habemos de facelo no futuro”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións