Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Hipo frecuente nos nenos, hai que preocuparse?

Un episodio de hipo en bebés e nenos sans dura polo xeral entre 10 e 15 minutos e non require de atención médica

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 02deOutubrode2015
img_hipo frecuente nino hd

O hipo é habitual en lactantes e durante a infancia. E aínda que pode chegar a preocupar aos pais se se dá con frecuencia, en moi poucas ocasións é sinal dunha enfermidade grave. Con todo, se o episodio dura máis de 48 horas, aconséllase buscar atención médica para descartar alteracións dixestivas, pulmonares, neurológicas ou, mesmo, psiquiátricas, entre outras. Neste artigo descríbese que é o hipo, cales son as súas características en nenos e lactantes e cando é necesario acudir ao médico.

Img hipo frecuente nino art
Imaxe: olly18

O hipo, un son peculiar

A literatura médica define ao hipo como unha serie de contraccións en forma de espasmo, repentinas, involuntarias e entrecortadas do diafragma (o músculo que está situado entre as cavidades torácica e abdominal). A súa aparición relaciónase co peche anticipado da glotis, interrompendo a inspiración e provocando o seu son característico.

O hipo clasifícase segundo a súa duración:

  • Agudo, transitorio ou autolimitado: cando dura menos de 48 horas.
  • Persistente: cando se prolonga máis aló das 48 horas ata un mes.
  • Intratable ou incoercible: se dura máis dun mes (aínda que hai autores que non o consideran como tal ata que non supera os dous meses).

No 90% dos casos, a presentación máis habitual é a benigna e transitoria, o hipo agudo, na que, na maioría das veces, non se coñece o motivo que o provoca. O hipo persistente asóciase con causas dixestivas, respiratorias ou cardíacas, entre outras. Pola súa banda, a forma máis grave, cando o hipo supera o mes, relaciónase con alteracións neurológicas, sobre todo se o afectado é un neno. Este hipo intratable pode encubrir unha irritación do nervio frénico ou do nervio vago, patoloxías do sistema nervioso central, trastornos psiquiátricos, o consumo de determinados medicamentos (entre os que se atopan anestésicos, corticoesteroides, medicamentos utilizados na enfermidade de Parkinson ou quimioterapia) ou procesos infecciosos, tóxicos ou metabólicos. Este tipo de hipo predomina en homes, sen diferenzas significativas en canto á frecuencia segundo a idade, o grupo étnico ou o nivel socioeconómico.

O hipo na infancia

En nenos e lactantes sans, o hipo agudo non require atención médica

A pesar de que polo xeral é leve, o hipo, cando se presenta con frecuencia, é motivo de preocupación para os proxenitores. Non é raro que nas consultas de pediatría, os pais de nenos de catro ou cinco anos pregunten por que o seu fillo ten tanto hipo ou se é perigoso que o sufra tres ou catro veces ao día. “En nenos é habitual o hipo de curta duración que non afecta as súas actividades cotiás. Non se coñece a causa concreta deste hipo agudo, que é autolimitado e resólvese de forma espontánea”, explica Anna Soriano, pediatra de atención primaria, quen insiste en que “non reviste gravidade, a non ser que teña unha duración superior ás 24-48 horas e afecte á alimentación ou o soño”.

Por esta razón, cando persiste máis de 24 horas, é necesario acudir ao médico para que descarte enfermidades como meninxites, otitis media, bronquite, asma e, mesmo, a presenza dun corpo estraño no oído.

O hipo no lactante

Da mesma maneira, o hipo é frecuente nos lactantes e tamén é habitual que preocupe aos pais. Con todo, tal e como informa a Asociación Española de Pediatría, os episodios de hipo en bebés e en nenos pequenos sans en moi poucas ocasións están relacionados cun problema de saúde grave. Así que observar ao bebé sen alarmarse e asegurarse do seu benestar é suficiente. Non require de maiores intervencións, posto que non lles ocasiona ningún problema. Noutras palabras: é inofensivo.

O hipo nos pequenos adoita estar provocado por inmadurez do sistema nervioso: calquera estímulo que irrite ao diafragma, como o reflujo fisiológico do leite do estómago ao esófago, por tragar aire -por un inadecuado agarre á mamila mentres mama ou por unha tetina con buracos demasiado grandes ou demasiado pequenos- e ata por un cambio brusco da temperatura ambiental. Con todo, non hai por que preocuparse xa que, a partir do seis meses, os episodios de hipo empezan a diminuír.

Como tentar frear o hipo

Non é raro que apareza o hipo nas seguintes circunstancias: despois de rirse moito e con ganas, comer demasiado rápido ou mentres se fala animadamente, inxerir bebidas con gas e, mesmo, despois de haber bebido moito alcol. Os métodos tradicionais para frealo son moitos e moi variados e, aínda que moitos autores recoméndanos -ás veces funcionan-, non hai evidencia científica que sustente estas prácticas.

Así, as manobras que teñen que ver coa respiración (aguantar a respiración estendendo o pescozo, beber auga con rapidez, realizar unha espiración forzada sen expulsar aire, coa boca e o nariz tapadas ou facer respiracións rápidas e curtas), a presión na ponte nasal, a compresión ocular, a masaxe rectal dixital, a presión en ambos os condutos auditivos externos e, mesmo, o consabido susto están relacionados co nervio vago. Por iso, a súa posible eficacia podería estar vinculada á sobreestimulación deste nervio, que provocaría o cesamento do hipo.

No entanto, como no caso dos nenos, se o hipo persiste de maneira prolongada ou afecta as actividades da vida diaria (impide o descanso nocturno ou a alimentación) e provoca cansazo ou ansiedade, o mellor é consultar co médico.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións