Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Hipocondría: “o enfermo eterno”

Una de cada cen acodes no mundo padece esta enfermidade

Quen non ten un parente, un amigo ou un coñecido que continuamente se lamenta das enfermidades que cre sufrir? A miúdo táchase a estas persoas de quejicas e a súa contorna máis próxima, como familiares e amigos, considera que a única razón dos habituais queixumes é conseguir ser o centro de atención. Con todo, en moitas ocasións, enfróntanse sen sabelo e sen achar a comprensión de quen lles rodean a unha enfermidade crónica e de difícil solución: a hipocondría.

Como se diagnostica

Os especialistas definen a hipocondría como a preocupación excesiva que una persoa sente pola súa propia saúde, una inquietude fóra do normal por padecer enfermidades que non se teñen, ou por magnificar as xa existentes. Angustia, depresión e abandono de actividades habituais paira dedicarse ao coidado dun mesmo son algúns dos seus efectos.

Paira diagnosticar esta enfermidade, segundo o CIE 10 (Clasificación Internacional de Enfermidades da Organización Mundial da Saúde, publicado en 1992), o paciente debe de estar convencido de padecer como máximo dúas enfermidades graves e que polo menos coñeza o nome e a sintomatología dunha delas. Paira descartar outros males físicos ou psíquicos, mantense ao paciente en observación -con controis periódicos- durante seis meses.

O doutor José Antonio García Higuera, do Centro de Psicoloxía Clínica de Madrid, lembra que en Estados Unidos entre o 4% e o 9% dos pacientes que acoden ao hospital fano debido a síntomas hipocondríacos. Amaia Bakaikoa, psicóloga clínica e sexóloga, estima que ao redor do 1% da poboación mundial padece esta enfermidade.

Mónica Elorza Motriz, psicóloga de AM&EM Asociados, enumera as pautas nas que se basean os especialistas paira diagnosticar hipocondría:

  • Preocupación e medo a ter, ou a convicción de padecer, una enfermidade grave a partir da interpretación persoal de síntomas somáticos.

  • Preocupación persistente a pesar das exploracións e explicacións médicas apropiadas.

  • A preocupación pode chegar a provocar un gran malestar ou deterioración social, laboral ou doutras áreas importantes da actividade do individuo.

  • A duración do trastorno é de polo menos 6 meses.

  • A preocupación non se explica mellor pola presenza de trastorno de ansiedade xeneralizada, trastorno obsesivo-compulsivo, trastorno de angustia, episodio depresivo maior, etc.

Detonantes

As causas que poden producir o desenvolvemento da hipocondría, segundo a psicóloga Mónica Elorza, son as seguintes:

  • Educación baseada no medo ou a protección excesiva.
  • Experiencias traumáticas relacionadas coa enfermidade ou a morte.
  • Interpretación incorrecta de síntomas.
  • Proceso da historia da aprendizaxe: “ponse” enfermo paira espertar a atención dos demais.
  • Padecer enfermidades durante a infancia.
  • Recibir información alarmante sobre enfermidades.

As enfermidades graves, particularmente na infancia, e os antecedentes dalgunha enfermidade en membros da familia asócianse á aparición da hipocondría. Crese que as situacións de tensións psico-social, sobre todo a morte dalgunha persoa próxima, poden precipitar a aparición deste trastorno.Tamén inflúe a convivencia ou proximidade dun enfermo deste tipo. A negatividad do hipocondríaco e a súa metodoloxía paira interpretar os síntomas corporais resultan ser “contaxiosos”.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións