Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Hipocondría: “o enfermo eterno”

Una de cada cen acodes no mundo padece esta enfermidade

Quen non ten un parente, un amigo ou un coñecido que continuamente se lamenta das enfermidades que cre sufrir? A miúdo táchase a estas persoas de quejicas e a súa contorna máis próxima, como familiares e amigos, considera que a única razón dos habituais queixumes é conseguir ser o centro de atención. Con todo, en moitas ocasións, enfróntanse sen sabelo e sen achar a comprensión de quen lles rodean a unha enfermidade crónica e de difícil solución: a hipocondría.

Como son os hipocondríacos?

“Considérase que una persoa é hipocondríaca cando durante seis meses ou máis está convencida de que padece una enfermidade, a pesar de que os exames médicos indiquen o contrario”, sentencia Marta Michelle Colón, psicóloga clínica. As que máis medo lles causan son as patoloxías sen cura, como determinados cancros, SIDA ou enfermidades do corazón. “Presentan una personalidade obsesiva e son proclives á angustia e á depresión” conclúe Mónica Elorza, psicóloga de AM&EM Asociados.

Segundo os expertos, o perfil do hipocondríaco corresponde a un home ou muller, con máis de 30 anos, que ten por costume acudir ao médico por unha preocupación que perturba a súa vida: padecer una enfermidade grave. Os nenos non son inmunes a esta enfermidade e segundo os expertos, quen máis a sofren son aqueles cuxos pais a padecen. “O habitual é que se dea en homes que rolden a trintena e en mulleres a partir dos 40”, explican os psicólogos.

A psicóloga Amaia Bakaikoa define aos hipocondríacos como neuróticos obsesivos da saúde, “o que lles preocupa son os trastornos físicos, pero existe outro tipo de paciente obsesionado por trastornos psíquicos. Estes últimos tamén son hipocondríacos”, afirma. “Non se preocupan por ter mal o corazón, aínda que si por crer estar a sufrir una depresión que, sen dúbida, están convencidos que lles levará a un suicidio que non queren que se dea”, conclúe.

As persoas que rodean a estes enfermos son conscientes do continuo autoanálisis ao que se someten: estudan con detemento cada pequeno síntoma do seu corpo, tómanse o pulso, a temperatura, a tensión, contan as veces que respiran por minuto, analizan as súas feces e ouriños, os seus ollos e a súa pel. Estas análises van acompañados de continuas queixas, segundo relata a doutora Amaia Bakaikoa, de síntomas tan estraños como “veas dolorosas, corazón vago, etc”. Trátase de persoas moi informadas que len continuamente reportaxes e artigos sobre medicamento, ademais de ver todos programas televisivos sobre saúde, tan de moda na actualidade. Resulta curioso observar a reacción destes enfermos ante a lectura de diversos males, “en moitas ocasións senten os síntomas segundo lenos”, explica a experta.

Paira Josune Eguia Fernández, psicóloga do Centro Campuzano-Tíboli de Bilbao, o desencadenamento desta enfermidade non se coñece con exactitude aínda pero “é incuestionable que este tipo de enfermos teñen altibaixos. Existen certos detonantes que agravan a súa situación”. “En breve, por exemplo, empezarán a chegar á consulta hipocondríacos que estean a experimentar os síntomas da pneumonía asiática, convencidos de padecela sen ter ningún tipo de contacto con este país nin con ninguén relacionado co mesmo”. Hai poucos meses as consultas dos urólogos estaban cheas de homes que padecían a chamada “síndrome Molina”: a maioría deles queixábanse de fortes dores nos testículos e estaban convencidos de padecer un tumor cancerígeno nalgún dos testículos, como o coñecido futbolista.

Ao hipocondríaco atérralle estar enfermo, poder estalo, o sufrimento e, en consecuencia, a morte. Interpreta todo o que sente como un presaxio dunha futura ou latente enfermidade que, polo xeral, adoita ser grave. Paira evitar todo tipo de enfermidades ou o empeoramento das súas ficticias doenzas convértese nun experto nutricionista. Sabe que contén cada alimento e bebida que inxere, e controla a temperatura á que se expón utilizando ou refugando de forma compulsiva ventiladores e calefaccións.

Quen padecen esta enfermidade acaban obsesionándose de tal maneira que as súas doenzas acaban sendo o seu único tema de conversación. Algúns chegan mesmo a trasladarse de domicilio a fin de permanecer máis preto dun hospital e cada vez que planean as súas vacacións substitúen a visita ao museo por un percorrido polos centros sanitarios aos que acudir se se presenta a ocasión. Mesmo renuncian a gozar dunha vida social plena por medo a todas as enfermidades que lles poden contaxiar e, en caso de ter que porse en contacto co resto da humanidade, algúns non dubidan en utilizar luvas ou máscaras.

A peor cara desta enfermidade é que a personalidade de quen a padece e a súa maneira de vivir cambian totalmente paira consagrarse en corpo e alma á súa saúde, chegando a renunciar ao traballo, amigos e familia, que a miúdo é quen leva a parte máis amarga.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións