Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Holter para control de risco cardiovascular

O rexistro continuado da actividade eléctrica do corazón que se obtén mediante o monitor Holter permite detectar anormalidades e previr riscos cardiovasculares

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 26deXuñode2006

O monitoreo Holter utilízase habitualmente para determinar a resposta do corazón á actividade normal. No entanto, existen outras situacións nas que se precisa coñecer a resposta eléctrica do corazón, xa sexa para valorar o efecto de medicamentos cardíacos, en especial antiarrítmicos, despois dun infarto de miocardio, ou para diagnosticar un ritmo cardíaco perigoso ou anormal. O obxectivo do seu uso é obter unha película da actividade do corazón durante un período de tempo determinado.


Determinadas alteracións cardíacas, como as arritmias, están asociadas á actividade eléctrica do corazón. Para establecer se están presentes ou non se recorre a unha representación gráfica, o electrocardiograma (ECG ou EKG). Este rexistro é útil para estudar a condución cardíaca e para apuntar a orixe da dificultade cando o corazón falla.

Durante o ciclo cardíaco de bombeo e enchido, un patrón coñecido de impulsos eléctricos mostra exactamente a acción do corazón. Estes pulsos poden recollerse mediante eléctrodos que se adhiren a puntos precisos da superficie do corpo. De aí xorde unha imaxe gráfica que mostra a actividade do corazón representada por ondas características. A imaxe pode ser avaliada instantaneamente nun monitor ou ser impresa sobre papel milimetrado para o seu posterior estudo polo especialista.
Monitor cardíaco holter

O monitor cardíaco Holter é un dispositivo de gravación que rexistra o ritmo cardíaco durante a actividade normal da persoa, de forma continua durante 12 ou 24 horas. Esta proba diagnóstica é coñecida tamén como electrocardiografía ambulatoria.

Para realizar o exame colócanse uns eléctrodos, que son uns pequenos parches condutores, no tórax e conéctanse a un pequeno monitor por medio duns cables, entre 5 a 7, denominados derivacións. O monitor de rexistro cardíaco opera con baterías, e se garda preto ao corpo nunha bolsa colgada ao redor do ombreiro ou nun peto. As derivacións conéctanse a eléctrodos, os cales son sensibles aos impulsos eléctricos do corazón. O monitor Holter grava os impulsos, realizando un rexistro da actividade eléctrica do corazón durante as 24 horas.

O monitoreo Holter está pensado para obter información en continuo da actividade eléctrica do corazon
A actividade eléctrica cardíaca que se rexistra é moi similar á que se obtén cun electrocardiograma coa diferenza de que os resultados se obteñen mentres a persoa desenvolve un ritmo de actividade máis ou menos normal durante o período preestablecido. Logo, analízase o rexistro, se tabula o informe da actividade cardíaca e se correlaciona a actividade irregular do corazón coa actividade da persoa. A lectura destes datos permite determinar a natureza do problema cardíaco.

O éxito da monitorización depende da colaboración do paciente. É importante que leve sempre consigo un dietario para anotar de forma precisa calquera tipo de actividade ou síntoma, para que, máis tarde, poida ser correlacionado cos achados do rexistro.

O paciente debe anotar a hora do día en que experimente algunha emoción forte, cando toma a medicación (mesmo aquela que non estaba prevista), ou ben cando realiza algún tipo de actividade: comer, beber (principalmente se son bebidas alcohólicas ou que conteñan cafeína), o momento de defecación, micción, actividade sexual, realización de exercicios físicos ou período de descanso. Tamén é primordial que se apunte o momento exacto en que se presente algún síntoma físico, como vertixe, cefalea, dor torácica ou alteración na respiración. Se a dor é agudo ou vai acompañado de sensación de afogo (disnea), é imprescindible que se acuda inmediatamente ao servizo de urxencias máis próximo para a súa valoración.
Preparación para o exame

Non hai unha preparación especial para este tipo de exame e tampouco existe ningún tipo de molestia asociada co exame. A única precaución é informar se existe algún tipo de alerxia aos materiais da cinta coa que se adhire o dispositivo ao corpo ou aos que compoñen os adhesivos. O profesional especializado pon en marcha o monitor de rexistro e insignia ao paciente como colocar de novo os eléctrodos no caso de que se afrouxen e como rexistrar a actividade no control diario persoal. Nalgúns homes pode darse o caso que se deba rasurar a lanuxe do tórax para poder colocar os eléctrodos e evitar que se despeguen. En calquera caso, nada impide que se poidan desenvolver as actividades normais mentres se está usando o dispositivo.

Os eléctrodos deben estar adheridos firmemente ao tórax para permitir o rexistro preciso da actividade cardíaca. E mentres se utilice o dispositivo, débese evitar a exposición á humidade. Por este motivo é conveniente bañarse ou tomar unha ducha antes de comezar o exame, xa que non poderá facelo mentres estea a usar o monitor Holter. Tamén hai que evitar exporse aos imáns, aos detectores de metal, ás mantas eléctricas e ás áreas de alta voltaxe.

A ACTIVIDADE ELÉCTRICA DO CORAZÓN

Img EKG1 O bombeo normal do corazón debe ser continuo e constante. Se hai algunha alteración nestas características, o corazón é incapaz de levar o sangue que requiren todos os tecidos do organismo para vivir. O corazón é un conxunto de dúas bombas que consisten en senllas cámaras ocas formadas por músculo involuntario. A contracción do devandito músculo fai que o sangue sexa bombeada. Unha das cámaras, a aurícula dereita, contén un grupo de células chamadas o nódulo sinusal, que actúa producindo impulsos eléctricos que fan que o músculo do corazón contráiase e relaxe en cada ciclo cardíaco (latexado cardíaco).

Cada latexado cardíaco depende dun proceso eléctrico que se coñece como polarización. A primeira fase deste proceso eléctrico, a despolarización, estimula os músculos da parede do corazón. Durante a segunda fase, a repolarización, os músculos reláxanse. Este proceso convertido nun trazado de onda dá como resultado un electrocardiograma (ECG). Aos diferentes puntos desta onda denomínaselles P, Q, R, S e T. A onda P corresponde á despolarización das aurículas. As ondas QRS reflicten a despolarización ventricular.

A frecuencia cardíaca que determinan estes impulsos eléctricos depende da actividade dun momento dado, desde 60-80 en repouso ata máis de 200 en exercicio, de modo que en cada situación asegúrese a subministración de nutrientes e osixeno necesario a todo o organismo. Cando a condución destes impulsos é anómala prodúcense arritmias, que poden variar desde ritmos lentos (bradicardia) a ritmos demasiado rápidos (taquicardia). Estas arritmias, que non son máis que unha alteración do patrón de condución eléctrica do corazón poden indicar que este non está a recibir suficiente osíxeno e tamén se poden correlacionar con dor torácica.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións