Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Identifican un interruptor metabólico implicado na acumulación de graxa

Científicos das Universidades estadounidenses Rockefeller e Wisconsin utilizaron «microchips» de DNA nas súas investigacións

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 20deXullode2002

Unha encima, que actúa como un interruptor metabólico, desempeña un destacado papel en «ordenar» ao organismo cando debe almacenar ou queimar graxas. Este é o achado dun grupo de científicos das Universidades estadounidenses Rockefeller e Wisconsin, que utilizaron «microchips» de DNA nas súas investigacións.

O profesor Jeffrey Fridman, da Universidade Rockefeller, de Nova York, que leva varios anos traballando en descifrar os misterios de como a leptina actúa sobre os xenes para reducir peso corporal, atopou unha encima que, a través desa hormona, desempeña un papel importante en ordenar ao organismo cando debe almacenar ou queimar graxas. Nas conclusións deste traballo realizado con roedores, no que tamén interviñeron investigadores do Instituto Howard Hughes e da Universidade de Wisconsin, Fridman destaca que a encima «SCD1» actúa como un interruptor metabólico, catalizando a produción de graxas monoinsaturadas a partir dos acedos grasos do fígado e doutros tecidos.

Esta encima e a leptina atópanse na ruta metabólica que controla a propensión do organismo para eliminar tecido adiposo. Os investigadores, dirixidos polo profesor Fridman, estableceron a súa estratexia para comprobar se a leptina actuaba suprimindo a actividade da «SCD1». Para iso utilizaron «microchips» de DNA, co fin de identificar os xenes que regulan a hormona no fígado.

Nas súas conclusións, publicadas na revista «Science», os investigadores subliñan que a supresión da encima reduce de forma significativa o peso dos roedores obesos, concretamente un 29 por cento nas femias e da orde dun 34 por cento nos machos. No entanto, Jeffrey Fridman advertiu que a completa eliminación da «SCD1» pode orixinar unha serie de efectos secundarios, polo que sinalou que serán necesarios novos traballos para evidenciar que estas situacións adversas non se producen se se consegue unha redución parcial da encima.

O órgano da Asociación Americana para o Avance da Ciencia publicou hai máis de dous anos os resultados dun traballo conducido por investigadores canadenses, no que sinalaban algunhas conexións neurológicas do funcionamento da leptina. De acordo con este proxecto, dirixido por Stephanie Fulton, do Centro de Estudos de Neurobiología Conductual da Universidade Concordia, esta hormona afecta á conduta a través da diminución ou o incremento da sensación de recompensa tras a realización de certas accións.

Os científicos traballaron con ratas ás que conectaran un sistema para estimular eléctricamente diversas rexións do hipotálamo. O obxectivo era orixinar ou eliminar esa sensación de recompensa. Desta forma observaron que os roedores perdían a sensación de recompensa cando recibían menos cantidade de alimentos. Esta situación atenuábase cunha dose de leptina.

O profesor Friedman lembra que a leptina é producida polo tecido graso e se secreta á circulación sanguínea, desde onde «viaxa» cara ao cerebro e a outros tecidos do organismo, orixinando perda de graxa e diminución do apetito. A leptina é un péptido cun total de 167 aminoácidos e unha secuencia sinal de 21 que se escinde antes de que pase ao torrente circulatorio.

Os investigadores saben -de aí os continuos ensaios con roedores- que a secuencia aminoácida ten moi poucas diferenzas entre especies, de tal maneira que a leptina humana presenta unha homología do 84 por cento coa proteína do rato e do 83 por cento coa da rata.

Por outra banda e como suxeriron en 1997 o doutor Hoggard e os seus colaboradores na revista «Proceedings», da Academia de Ciencias de EE.UU., a escala placentaria e do cordón umbilical esta molécula podería actuar como un factor de crecemento ou como un sinal do estado nutritivo da nai e do feto.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións