Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Ignacio Fernández Lozano, presidente da Sección de Electrofisiología e Arritmias da Sociedade Española de Cardiología

Hai novos fármacos que diminúen o risco cardiovascular en pacientes con fibrilación auricular

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 20deAbrilde2010

A fibrilación auricular é unha das arritmias máis frecuentes do corazón. As persoas que a padecen poden sufrir complicacións, como a formación dun trombo ou coágulo, e, a consecuencia delas, un infarto cerebral. Ignacio Fernández Lozano, responsable da Unidade de Arritmias do Hospital Porta de Hierro, de Madrid, e presidente da Sección de Electrofisiología e Arritmias da Sociedade Española de Cardiología (SEC), defende que é imprescindible lograr un bo control desta arritmia. Para iso, aos tratamentos actuais, que pretenden o enlentecimiento da frecuencia cardíaca, sumaranse dous novos medicamentos cuxo uso se aprobará durante este ano e que diminuirán o risco cardiovascular global nos afectados.

Cales son as consecuencias da fibrilación auricular?

A fibrilación auricular é a arritmia sostida máis frecuente. Debido a ela, as aurículas perden a súa actividade eléctrica normal, que se volve caótica, e o ritmo do corazón tórnase arrítmico, perde a súa regularidade e as aurículas non se contraen.

Coñécense as súas causas?

“A fibrilación auricular asóciase ao envellecemento, a hipertensión arterial, a diabetes, o tabaco e o colesterol”Asóciase á idade e ao envellecemento, e se correlaciona cos factores tóxicos do corazón: a hipertensión arterial, a diabetes, o tabaco, o colesterol… Estas poden ser as súas principais causas. Con todo, aínda que sexa máis frecuente en persoas maiores, tamén se diagnostica a fibrilación auricular primariamente eléctrica en persoas de 20 a 30 anos, ou poboación non envellecida, que non ten hipertensión arterial nin ningún dos factores anteriores.

Hai diferenzas por xéneros?

Non hai diferenzas de incidencia por razón de xénero, pero si cando se analizan os diferentes factores asociados un a un.

Cantas persoas desenvolven fibrilación auricular?

O 1% da poboación, unha cifra que consideramos unha barbaridade. Entre os cidadáns maiores de 70 anos, un 5% padece fibrilación auricular e, a partir de 80 anos, entre o 10% e o 12%.

Cal é o tratamento estándar da fibrilación auricular na actualidade?

“Un 1% dos cidadáns desenvolve fibrilación auricular e toma anticoagulantes orais”O tratamento depende do obxectivo que se persiga. Pretende controlar a frecuencia cardíaca, que se asocia a un ritmo rápido (un dos síntomas), e conseguir o seu enlentecimiento con fármacos que a frean. Outra opción é non tratar a fibrilación auricular con fármacos antiarrítmicos, senón con procedementos de ablación con catéter, que illa zonas do corazón implicadas na arritmia, sobre todo, en persoas maiores con risco de formación de trombo no corazón.

Son estas as consecuencias de non controlar a fibrilación auricular?

Así é. Ao non contraerse as aurículas, o sangue se estanca nelas e aumenta o risco de que se forme un coágulo, transvásese e o trombo desprácese cara ás arterias da cabeza, unha situación que provoca un infarto cerebral. Esta é a complicación máis grave da fibrilación auricular.

Citou, entre os obxectivos do tratamento, o enlentecimiento da frecuencia cardíaca ou a ablación. Habería algún máis?

“Convén tomarse o pulso e, se este é irregular, débese consultar ao médico”Contamos con novos fármacos que diminúen o risco cardiovascular global en pacientes con fibrilación auricular, con perigo de falecer por insuficiencia cardíaca. Ademais, dous novos fármacos áchanse en fase de negociación co Ministerio de Sanidade e Política Social para o seu uso.

Que novidades achegan estes novos fármacos?

Son a dronedarona, un antiarrítmico que mellora o perfil de risco cardiovascular, e o dabigatrán, un anticoagulante oral que evita as molestias dos tratamentos anticoagulantes, como a necesidade de ter que controlar de forma periódica os niveis de coagulación. Ambos aprobaranse este ano.

O uso de anticoagulantes orais, como o Sintrom®, supón un problema de presión asistencial para a sanidade?

“Cos novos fármacos anticoagulantes, non é necesario axustar a dose con análise”Un 1% dos cidadáns desenvolven fibrilación auricular e, en moitos casos, teñen indicado un anticoagulante oral. Son moitos pacientes que teñen que acudir unha vez ao mes a un hospital, ou mesmo máis, para controlar os niveis deste fármaco.

No caso do dabigatrán, por que non farán falta estes controis sanguíneos?

O seu dosificación é máis estable, ten un efecto máis predicible e non é necesario axustar a súa dose con análise.

Acabará co Sintrom®?

Probablemente, si. Ou polo menos reducirao en gran medida.

Cada canto tempo debería revisarse unha persoa o corazón para que se lle poida diagnosticar se padece unha arritmia e iniciar o tratamento canto antes?

Depende da idade, dos factores de risco ou de que sufrise unha cardiopatía previa. No entanto, convén tomarse o pulso. Se este é irregular, entón débese consultar ao médico.

NOVA ETAPA EN ANTICOAGULACIÓN

Img
Imaxe: novartis

A próxima dispoñibilidade de dabigatrán suporá o inicio dunha nova etapa en anticoagulación. Ata agora, segundo informa a sección de Electrofisiología e Arritmias do SEC, ao redor de 700.000 españois -o 75% deles enfermos do corazón– toman Sintrom®, un tratamento anticoagulante oral que implica a realización periódica de análise de sangue para controlar os niveis de anticoagulación.

Nos últimos anos, por mor da forte presión asistencial que situou ao bordo do colapso algúns servizos hospitalarios, diversas voces da comunidade científica e clínica propugnaron que este control dos niveis de anticoagulación non se realice só nos hospitais. Suxeríase como alternativa o control nos centros de atención primaria ou o uso de aparellos de autoanálisis, que deberían realizar os propios pacientes nos seus domicilios.

Este novo fármaco, dabigatrán, que non require este control e que podería estar dispoñible en España durante 2010, abre unha nova etapa no ámbito da anticoagulación e é posible que permita manter o modelo actual de control desde os hospitais ou ben a súa diversificación.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións