Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Inclinación natural ao optimismo

Científicos revelan por que o cerebro é, case sempre, optimista e por que, ás veces, equivócase e crea falsas expectativas

As emocións e os estados de ánimo non son un intangible da alma, senón una utilísima habilidade creada pola evolución paira axudarnos a desenvolvernos mellor no medio. Os neurocientíficos profundan cada vez máis nesta idea, e non só están a desvelar os substratos biolóxicos das emocións, senón que están a descubrir o seu papel esencial en moitas outras tarefas que desempeña o cerebro como, por exemplo, na de imaxinar acontecementos futuros.

Imaxinar en positivo

/imgs/2007/12/riendoel1.jpg

Un grupo de científicos propuxo recentemente una explicación a por que as persoas sas tenden a ser optimistas e, facéndoo, deu cunha posible causa da depresión. Outros investigadores, pola súa banda, buscan a explicación, e parece que a atopan, a por que a miúdo nos creamos expectativas que resultan falsas, xa sexan sobre una película ou sobre o próximo encontro cun amante.

«Os humanos esperan acontecementos positivos no futuro mesmo cando non hai evidencias que apoien estas expectativas», escribe Elisabeth Phelps, do departamento de Psicoloxía da Universidade de Nova York (EE.UU.), nun artigo na revista ‘Nature’. Por exemplo, estudos psicolóxicos realizados até agora mostran que «a xente espera vivir máis tempo e en mellor estado de saúde que a media, que subestiman as súas posibilidades de divorciarse e que sobreestiman as súas probabilidades de ter éxito no mercado de traballo». Isto, afirman os investigadores, é un feito. A pregunta é, por que o cerebro humano mostra esta inclinación natural ao optimismo?

Un optimismo ‘moderado’ asóciase a unha boa saúde física e mentalUna resposta inmediata -e simplificada- é que, de non ser por un mínimo de optimismo, o ser humano non se esforzaría por atopar sustento e parella coa que reproducirse e ter éxito evolutivo. O optimismo viría ser, por tanto, una estratexia evolutiva. Una estratexia que debe estar ben axustada, como explica Phelps: «un optimismo extremo pode ser perigoso, porque leva a subestimar os riscos e planificar mal. Pola contra, una visión pesimista das cousas se correlaciona coa gravidade dos síntomas da depresión». De feito, un optimismo ‘moderado’ asóciase a unha boa saúde física e mental.

A seguinte pregunta é como se organiza o cerebro san paira ser optimista? A cuestión está relacionada coa capacidade de imaxinar acontecementos futuros, que á súa vez depende doutra función: recuperar datos do arquivo cerebral de acontecementos pasados -a memoria, sexa esta consciente ou non- e empregalos paira recrear, paira xerar una simulación, do futuro. Isto implica a activación de determinados circuítos cerebrais. Así, a hipótese do equipo de Phelps paira explicar o optimismo é que «nos optimistas, os circuítos neurológicos paira simular o futuro son máis activos cando se imaxinan acontecementos positivos que negativos».

Paira analizar esta idea os investigadores someteron a varios suxeitos a probas de resonancia magnética funcional, nas que se observaba o funcionamento do cerebro mentres rememoraban experiencias persoais pasadas positivas ou negativas e, tamén, imaxinaban acontecementos futuros. Despois dos escáneres cerebrais os suxeitos responderon a tests nos que valoraban o positivo ou non das experiencias lembradas ou recreadas (algo esencial paira correlacionar o que mostraban os escáneres co estado de ánimo percibido).

Estes tests xa revelaron una maior facilidade e disposición a simular os acontecementos futuros positivos que negativos, algo que casa ben co ‘rumbo’ cerebral cara ao optimismo. «Os acontecementos futuros negativos foron experimentados cunha sensación subxectiva de pre-experimentación máis débil [que los positivos], e era máis común imaxinalos desde un punto de vista externo», escriben os investigadores. Esta tendencia era moito máis clara nos participantes catalogables -por outras probas psicolóxicas- como moi optimistas.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións