Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Incontinencia urinaria en mulleres

En España, o 24% das mulleres sofre incontinencia urinaria, fronte ao 7% dos homes

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 07 de Novembro de 2014
img_mujer incontinencia hd_

Segundo datos do Observatorio Nacional da Incontinencia (ONI), a metade das mulleres maiores de 65 anos sofre incontinencia urinaria. Con motivo do Día Mundial da Menopausa (18 de outubro), expertos nacionais e internacionais debateron sobre este problema que tanta repercusión ten na calidade de vida das afectadas. Os especialistas coincidiron en que o método Kegel é a mellor solución para evitar e minimizar os seus efectos. Este artigo recolle distintos aspectos sobre a prevención da incontinencia urinaria e explica que facer ante as primeiras perdas involuntarias de ouriños.

Imaxe: Isa Sorensen

A incontinencia urinaria é unha das patoloxías leves con máis prevalencia entre as mulleres españolas. Segundo datos do Observatorio Nacional da Incontinencia (ONI), afecta a 4 de cada 10 mulleres de mediana idade e alcanza á metade das españolas de máis de 65 anos. En total, estímase que en España hai máis de seis millóns de persoas que sofren esta patoloxía.

Durante o Día Mundial da Menopausa, o pasado 18 de outubro, especialistas de distintos países debateron sobre a importancia de manter o chan pélvico feminino, para previr o desenvolvemento da incontinencia urinaria. A causa principal desta doenza é a falta de ton muscular do chan pélvico e as mulleres son máis propensas a iso que os homes (un 24% fronte a un 7%), debido ás súas características anatómicas.

No entanto, hai que distinguir dous tipos de incontinencia, que poden manifestarse de maneira única ou asociada, concreta o doutor Carlos Balmori, urólogo e especialista en Medicamento Sexual e Reprodutivo na Unidade de Medicamento Sexual (UMS) de Madrid: “Son a incontinencia de esforzo e úrxea -incontinencia“. A primeira débese aos cambios anatómicos das estruturas que sosteñen o mecanismo da micción (vejiga, esfínter, etc.) e que se fan insuficientes. Na segunda, un mal funcionamento da vejiga provoca unhas contraccións que a paciente non pode evitar e desencadean a perda de ouriños.

Incontinencia urinaria e prevención

Sufrir incontinencia urinaria ten unha gran repercusión na calidade de vida das persoas

A prevalencia da incontinencia urinaria aumentou de maneira progresiva nos últimos anos. Esta provoca unha gran repercusión na calidade de vida da persoa, tanto no aspecto físico e sexual, como na contorna doméstica e social. Por iso, a prevención ten que ser a arma máis eficaz. Pero desde cando?

O doutor Balmori responde que a incontinencia de esforzo máis común, a que se dá en mulleres, pódese previr, xa que responde a unha alteración da anatomía dos músculos do chan pélvico. Estes manteñen o ton do esfínter da continencia, así como a posición adecuada dos órganos pélvicos (vejiga, útero, recto). Se a muller aprende a mantelos tonificados, evitará ao longo da súa vida algún grao de incontinencia.

Para iso, é fundamental que as mulleres tomen conciencia da importancia que ten practicar de maneira habitual exercicios que axudan a manter o ton muscular, como son os exercicios de Kegel. “Hai que realizar máis difusión entre as mulleres máis novas, e mesmo en adolescentes , da importancia do chan pélvico”, advirte o especialista.

Exercicios de Kegel: o uso de dispositivos persoais

Hai maneiras diferentes de realizar os exercicios de Kegel para mellorar a tonificación do chan pélvico. “O primeiro consistiría en realizar contraccións dos músculos do chan pélvico dunha maneira programada, é dicir, un número de contraccións cunha duración e intensidade previamente establecidas. Por exemplo: realizar 10 contraccións, descansar, volver contraer e repetilo, cada día, dous ou tres veces. A segunda función pasa por colocar esferas na vagina durante unhas horas. No seu interior levan outras bólas máis pequenas que provocan vibracións que, á súa vez, producen contraccións reflictes dos músculos vaginales e estimulan as terminacións vasculares e nerviosas vaginales”, explica o doutor Balmori. Na súa opinión, este último efecto pode supor beneficios na esfera sexual.

Unha novidade neste campo é un ejercitador de Kegel intelixente, un dispositivo de última xeración, denominado KegelSmart (TM), que permite realizar os exercicios de contracción dunha maneira intuitiva. O dispositivo dirixe o número, intensidade e duración das contraccións. “Sería como un autoentrenador persoal do chan pélvico. É posible que, ao principio, débase utilizar cada día, pero despois basta con usalo dous ou tres veces á semana”, concreta o experto.

Con todo, para que sexan realmente útiles, é recomendable que as afectadas sexan instruídas por un experto en chan pélvico, quen lles indicará que músculos contraer e cales hai que evitar mentres se realizan os exercicios. Unha vez aprendidos, os dispositivos de axuda para uso persoal son de gran utilidade. Hai que ter en conta que a constancia na súa realización xoga un papel fundamental para que sexan realmente efectivos.

Ante os primeiros síntomas de incontinencia: que facer?

Ante as primeiras perdas de ouriños, non hai tempo que perder. A primeira decisión que debe tomar unha afectada é acudir a un especialista para que a explore e indíquelle en que situación atópase o seu chan pélvico, que pode facer e cales son as expectativas. “Se a indicación é un tratamento preventivo, de mellora ou, mesmo, para controlar unha incontinencia leve, pódense utilizar os dispositivos persoais de ejercitación do chan pélvico“, explica o doutor Carlos Balmori, urólogo e especialista en Medicamento Sexual e Reprodutivo.

Unha vez que aparece o problema, pódese abordar de distintas formas. Se é unha incontinencia de urxencia, o tratamento será con medicamentos. Se o problema é de esforzo pero leve, o tratamento consistirá en fisioterapia do chan pélvico. Por último, se o problema é máis importante ou non responde á fisioterapia, utilízase un dos procedimentos cirúrxicos dispoñibles.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións