Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Investigadores estudan detectar a alerxia a fármacos mediante unha simple extracción de sangue

Este método pretende substituír aos tests cutáneos actuais de brazo ou costas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 03deFebreirode2003

Una solución fiable e duradeira contra as alerxias a medicamentos. Esta é a meta dun equipo de investigadores da Universidade de Málaga (UMA) que pretende elaborar un test seguro paira detectar esta patoloxía en pacientes. O grupo, á fronte do cal se atopa o profesor Rafael Suau, en coordinación coa unidade de investigación de Enfermidades Alérxicas do Hospital Carlos Haia de Málaga (dirixida polo doutor Miguel Blaca), trata de mellorar a sensibilidade do test in vitro que xa existen paira evitar as reaccións graves nos pacientes afectados.

Os científicos puxéronse en marcha paira idear un método consistente nunha simple extracción de sangue que substitúe ás tradicionais probas cutáneas de brazo ou de costas. Ezequiel Pérez Inestrosa, profesor titular de Química Orgánica da UMA, sostén que este tipo de alerxia representa entre un 5 e un 10% das reaccións que se dan na actualidade, das que ademais se rexistra una tendencia crecente.

O procedemento é moi sinxelo: unha simple picada paira extraer sangue do enfermo, que se contrasta co soro sanguíneo dos mesmos paira determinar se as probas son negativas ou positivas.

María José Torres, alergóloga do hospital Carlos Haia, pon de relevo que o que pretenden con este método é diagnosticar a pacientes que teñen alerxias -sobre todo á penicilina-, xa que a alternativa é a realización de probas cutáneas que ás veces poden provocar reaccións severas en pacientes con este tipo de alerxias.

A bióloga Lina Mayorga, uno dos membros do proxecto, explica que o obxectivo é á fin e ao cabo mellorar as técnicas actuais de diagnóstico. Os procedementos que hoxe se empregan baséanse na historia clínica e probas cutáneas e de laboratorio. Mayorga precisa que a historia clínica só vai permitir, en moitos casos, realizar un diagnóstico “de sospeita e non de confirmación”. Ademais, engade que estas técnicas non son totalmente eficaces, xa que só detectan un 40% dos pacientes con reaccións adversas a fármacos.

Antibióticos betalactámicos

Os investigadores coinciden en sinalar que a técnica de laboratorio actualmente dispoñible non detecta o mesmo porcentaxe de pacientes alérxicos a fármacos que o test cutáneos. E paira dar coa eficacia plena do novo método, os científicos están a estudar as estruturas químicas dos antibióticos betalactámicos, que son recoñecidos por anticorpos específicos de pacientes alérxicos.

“Isto dará como resultado una mellora nos métodos in vitro dispoñibles até agora e, en consecuencia, permitirá precisar aínda máis cal é o fármaco realmente implicado na reacción, é dicir, afinar o diagnóstico”, explica Mayorga. Por iso é polo que o seu reto principal sexa aumentar a sensibilidade das probas actuais in vitro paira obter resultados máis certeiros.

O grupo de investigación leva varios anos investigando estas alerxias e os seus procesos de detección. Una achega nova levárona a cabo cando detectaron que os alérxicos a fármacos non sempre reaccionan de forma adversa a todas as variantes da penicilina. Así, os pacientes afectados poden ser tratados con outra penicilina alternativa paira curar enfermidades.

Dendrímeros

A última achega que este grupo levou a cabo está relacionada co soporte usado no test in vitro: os dendrímeros, é dicir, compostos sintéticos perfectamente definidos combinados con penicilina paira diagnosticar con máis precisión ao paciente e definir con exactitude fronte a que estrutura determinada reaccionan.

O profesor Pérez Inestrosa sinala que este soporte non se empregou nunca paira emular o que ocorre no organismo. “A súa posta en marcha supuxo nese sentido un avance, xa que por primeira vez trabállase cunha estrutura definida o máis parecido a unha proteína e as conclusións que se extraen dos pacientes son máis concretas”, sinala.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións