Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Irmáns xemelgos

Pais e educadores deben potenciar que cada xemelgo senta único e que teña a oportunidade de desenvolver a súa propia personalidade

Existen moitas crenzas ao redor dos irmáns xemelgos. Dise que teñen una conexión especial, que viven a dor do outro como propio e que as súas vidas discorren paralelas porque a súa personalidade tamén é moi similar, pero até que punto é isto certo? Especialistas en xenética aseguran que o proceso de envellecemento e a exposición a distintos factores ambientais, como a dieta ou o estilo de vida, fan que os xemelgos se vaian diferenciando tanto no comportamento como na susceptibilidad a padecer enfermidades. Un parecido físico case idéntico e un mesmo código xenético non son suficientes paira determinar a similitude en todos os aspectos da vida, na que, por outra banda, cústalles identificar o significado do ‘eu’ e a separación, no colexio ou como consecuencia da morte do outro. É bo que cada un teña os seus propios amigos? Convén separarlles na escola? Como evitar que sintan envexa do outro? Son algunhas das preguntas máis frecuentes que adoitan formularse pais e nais de xemelgos.

Una conexión especial

Os irmáns xemelgos son case idénticos fisicamente e comparten un mesmo código xenético, que contribúe a que teñan gustos moi parecidos e, en ocasións, as mesmas enfermidades. É habitual entre eles a existencia dunha sintonía afectiva moi forte e a súa compenetración, a miúdo case total, fai que os pais cheguen a sentirse excluídos da relación en determinados momentos. Practicamente, bástalles con terse o un ao outro. A psicóloga infantil Coks Feenstra, investigadora deste tema e autora de “O gran libro dos xemelgos”, considera que entre estes irmáns existe una “conexión especial” e asegura que, “aínda que o grao de compenetración non é o mesmo entre todos os xemelgos, eles enténdense á perfección e senten as penas e as alegrías do outro como algo seu”.

/imgs/2006/10/gemelillos1.jpg

Paira evitar que se encerren no dúo e fortalecer a relación cos seus fillos, resulta moi positivo que os pais organicen actividades a soas con cada un dos xemelgos. É bo que mentres o pai vai visitar aos avós cun dos pequenos, a nai acuda ao parque a pasear co outro, por exemplo. Eles son a clave dunha relación que se vive con moita intensidade e son quen deben mediar sempre entre ambos os irmáns. “Os pais deben atopar o equilibrio porque as pelexas entre xemelgos son moi fortes, moito máis que entre o resto dos irmáns. Tamén o amor entre eles é máis intenso e, en determinados momentos, o odio ou a envexa. Alégranse moito polos logros do outro, pero tamén pode ocorrer o contrario, e é nese momento cando os pais deben ensinarlles a aceptar os seus propios éxitos e fracasos, axudarlles a evitar a rivalidade”.

Segundo Feenstra, “os xemelgos ensínannos o moito que inflúen os xenes, non só en relación á personalidade, senón tamén noutros aspectos”. En concreto, recoñece “bastante frecuente” a coincidencia da morte de ambos, moi preto na data e na causa, aínda que esta teoría é cuestionada por unha investigación do Centro Nacional de Investigacións Oncolóxicas (CNIO), na que se asegura que o envellecemento e a exposición a distintos factores ambientais -dieta, estilo de vida, tabaco, etc.- fan que os xemelgos monocigóticos, xeneticamente idénticos no momento de nacer, “váianse diferenciando tanto no aspecto antropomórfico, o comportamento ou a susceptibilidad a padecer enfermidades”. “No momento do nacemento os xemelgos monocigóticos son indistinguibles a nivel xenético. Con todo, a medida que van envellecendo vanse diferenciando máis e máis en relación ás súas diferenzas antropomórficas, comportamento e susceptibilidad a enfermidades. Tamén a diferente exposición a factores ambientais reflíctese nos xemelgos idénticos”, explica o xefe do Grupo de Epigenética do CNIO, Manel Esteller.

No plano psicolóxico, explica a psicóloga que “a morte do outro é o peor que lles pode pasar, o máis traumático, máis impactante incluso que a morte dos seus pais”, e recoñece que, tras a desaparición do irmán, aos xemelgos “cústalles moitísimo refacer a súa vida porque viven ao outro como una parte súa”. Aínda que poden ter vidas moi ben separadas, o nexo de unión entre estes irmáns é moi forte”, insiste.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións