Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Prevención

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Joaquín Xastre, alergólogo da Fundación Jiménez Díaz de Madrid

A vitamina D, liberada pola exposición solar, regula o noso sistema inmune

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 19deAgostode2008

Uno de cada tres asmáticos afirma que a enfermidade lle impide a práctica do exercicio físico. Os Xogos Olímpicos, con todo, marcaron con ouro a traxectoria de máis dun afectado de asma que fixo do deporte de competición o seu modo de vida. Con Joaquín Xastre, especialista en asma profesional e deportiva, repasamos a actualidade ao redor desta enfermidade alérxica, tamén en clave olímpica.

Contan que o aire de Pequín non é o mellor para a práctica do deporte de competición.

Teoricamente, as modalidades que máis acusan un aire de escasa calidade ambiental serían a carreira de fondo (maratón) e a natación; pero hai atletas que aprenderon a sacar proveito do aire comprometido e a efectuar, pese ao contratempo, uns xogos brillantes. Refírome a os atletas asmáticos.

Non será por falta de tratamentos, pero contrólelos antidopaxe son moi estritos.

Os asmáticos teñen un permiso federativo para reglamentar o tratamento de mantemento que están a seguir, de forma que non interfira coas análises a que se somete a todos os atletas. É preciso subliñar, así mesmo, que no caso das alerxias pódense facer ben poucas trampas, porque ninguén vai ter máis forza nin vai ir máis rápido por consumir os tratamentos antiasmáticos con propósito de dopaxe .

Pacientes tratados non sempre ven os retos deportivos como unha posibilidade…

Normalmente é porque non se tratan ben. Non me refiro a que ben tratados puidesen competir en certames de elite ou a que os tratamentos teñan unha utilidade moi limitada, senón a que só unha terceira parte dos enfermos asmáticos consegue un control eficaz da enfermidade cos tratamentos de que dispomos. Os atletas saben que, no seu caso, de controlarse a non facelo, está en xogo a súa dedicación. Por este motivo adoitan ser disciplinados e bos cumpridores das terapias e, deste xeito, poden competir coas mesmas garantías que un atleta non asmático.

É, entón, culpa do paciente?

Os anticorpos monoclonales anti-IGE son útiles en pacientes que non conseguen controlarse co tratamento tradicionalNon, o paciente non é culpable de ser asmático, e as causas dun mal control da enfermidade poden serlle alleas. Cada vez máis, os médicos constatamos que o éxito dun bo control antiasmático é aquel que permita ao paciente levar unha vida normal con garantías. É necesario un tratamento individualizado, á medida do enfermo.

Coñécese, así mesmo, que uno dos desencadenamentos das crises asmáticas é a tensión emocional. Non é mal asunto para un deportista de competición?

Nunha práctica deportiva de tan alto nivel, o adestramento o é case todo. Os atletas non só adestran os seus corpos, os seus reflexos e a súa respiración, senón tamén o estado mental co que deben acometer cada reto.

En calquera caso, o aire e o que flota nel determinan a enfermidade do asmático.

Entre outras cousas, porque do 70% ao 80% de todas as asmas ten un desencadenamento ambiental alérxico; pode tratarse de poles ou ácaros. Pero, ademais, describiuse que sustancias como o tabaco, as emisións de residuos combustibles ou o cloro empregado nas piscinas poden empeorar o cadro asmático… Aínda así, choca comprobar que un dos deportes nos que mellor lles vai aos asmáticos sexa a natación.

Que o medio ambiente pesa, tamén o demostra o feito de que a prevalencia da asma varía moito segundo a zona de Europa que se tome en consideración.

No Reino Unido excede o 20%, mentres que nalgúns países mediterráneos non chega ao 5%. Ademais das hipóteses higienistas (o mundo desenvolvido está tan desinfectado e vacinado que o noso sistema inmunológico é incapaz de recoñecer estímulos exteriores), postúlase que a dieta mediterránea e os moitos días de sol ao ano poden protexernos… Sobre isto último demostrouse recentemente que a vitamina D, liberada pola exposición solar, exerce un efecto inmunorregulador.

En canto a tratamento, o último son os anticorpos monoclonales anti-IGE.

Trátase de axentes biolóxicos que demostraron a súa utilidade como alternativa ao tratamento estándar en pacientes que non conseguen o control preceptivo co de sempre: medicamentos controladores da sintomatología (antihistamínicos), a inflamación (corticoides inhalados), os broncodilatadores de longa acción e as vacinas (inmunoterapia). No entanto, a miña opinión é que, na asma, educar e informar ao paciente é tan importante como prescribir.

Que é o consenso BASEE?

É unha iniciativa da Academia Europea de Alerxia e Inmunología Clínica (EAACI) en apoio dos atletas alérxicos que toman parte nos Xogos Olímpicos de Pequín. A BASE (Bronchoconstriction, Asthma and allergy in Sports And Exercise) pretende servirse do exemplo destes deportistas de elite para inculcar a práctica deportiva entre afectados de asma, de rinitis ou de alerxia en xeral. O deporte é saudable tamén para eles, baixo a oportuna vixilancia médica e o adecuado seguimento do tratamento prescrito. Cantos dos atletas que concorren nestas Olimpíadas cre vostede que son asmáticos?

Nin idea.

Pois, un 25%… Unha proporción nada desdeñable e que ilustra a boa condición física que é posible conseguir mesmo cunha condición crónica colgada ás costas.

DESAFOGO NA PISCINA

Img
Imaxe: PiGsty/Flickr

O que máis teme un paciente asmático é o afogo (dispnea), e custa pensar que o deporte no que os asmáticos cultivaron máis medallas de ouro practíquese nunha piscina. A natación estadounidense dispón dunha colección de asmáticos soadas; desde os lendarios Rick Demont, Mark Spitz ou Greg Louganis, aos actuais Tom Dolan ou Amy Van Dycken, a primeira muller nadadora que gañou catro medallas de ouro para EE.UU. nuns sós Xogos.

No noso país, David Meca aspira tamén a facer historia, gañando ata a data 28 copas do mundo e inscribindo sete records mundiais no seu palmarés. O exercicio, opina Meca, é tan necesario para un asmático como para calquera outra persoa; “desenvolve a capacidade pulmonar e fai que che atopes ben psicoloxicamente”. A asma, asegura, non é ningunha barreira.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións