Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Linfedema

Definido como edema provocado por obstrución linfática ou por ausencia de vasos linfáticos, pode afectar a calquera persoa de calquera idade

  • Autor: Por

  • Data de publicación: Martes, 19deDecembrode2006

A desorde na función do sistema linfático dá como resultado linfedema, una inflamación e tumefacción a longo prazo e de forma crónica dunha parte do corpo ou da súa totalidade. Esta enfermidade, que aínda non ten tratamento curativo, estímase que afecta a 1,3 entre 1.000 habitantes no Reino Unido e incide gravemente na calidade de vida.

Desorde linfático

/imgs/2008/05/piernas21.jpg

O sistema linfático, formado por vasos, ganglios e o tecido linfático, cumpre tres funciones básicas no noso organismo: manter o equilibrio osmolar no espazo intercelular, formar e activar o sistema inmunológico e recoller quilo do contido intestinal. É un sistema de vasos que actúa como sistema accesorio para que os líquidos dos espazos intersticiales poidan retornar ao sangue. Cando este sistema non funciona correctamente aparecen adenopatías (inflamación dos ganglios) e una forma de edema coñecido como linfedema.

Os últimos estudos de epidemiología desta afección evidenciaron que existen moitos pacientes que sofren linfedema e outras formas de edema crónico, que son descoñecidos polos sistemas de saúde que determina que non reciban o tratamento adecuado. Estímase que a prevalencia global é do 1,3 por 1.000 na poboación británica, onde si hai datos concretos, cunha proporción de 6,5/1.000 maiores de 65 anos e 10/1.000 de 80 anos. Estes datos revelan que o linfedema ten a mesma prevalencia que as feridas crónicas nas extremidades inferiores, recoñecidas como problema importante de saúde. Ademais, debido á crecente esperanza de vida, supónselle un crecemento progresivo relacionado.

Tipos de linfedema

O linfedema primario ou idiopático, como o seu nome indica, non ten una causa coñecida. Divídese en tres tipos segundo o momento de aparición: congénito, si aparece no momento do parto ou durante a nenez como consecuencia da ausencia de vasos linfáticos. Este tipo de linfedema representa menos do 10% de todos os casos de linfedema primario. O linfedema recibe o nome de precoz si preséntase entre a puberdade e os 30 anos de idade. É o tipo máis habitual e a súa prevalencia é tres veces superior nas mulleres que nos homes. Esta anomalía prodúcese si no momento do nacemento existen algúns linfáticos funcionantes, pero o seu número é escaso cando o individuo crece. Se aparece máis aló dos 30 anos clasifícase como tardío.

O tratamento xeneralizado do linfedema baséase principalmente no coidado da pel, diminución dos riscos potenciais e o exercicioO linfedema secundario ou adquirido prodúcese por unha obstrución das vías linfáticas debida a unha presión externa, como poden ser tumores, lesión traumática, eliminación ou alteración cirúrxica dos linfáticos (mastectomía ou disección inguinal) ou radiación. De feito, a forma máis coñecida de linfedema é a que se produce no brazo despois de una mastectomía como secuela do tratamento. Os datos revelan que un 40% dos pacientes con ulceración venosa secundaria a trombosis venosa profunda (TVP) desenvolven linfedema.

O linfedema nunha ou dúas pernas tamén pode aparecer tras unha linfadenectomía inguinal ou ilíaca despois da extirpación total de próstata, que se realiza cando existe cancro de próstata ou dos ganglios linfáticos. Tamén a repetida exposición ao parásito filarias en zonas endémicas termina por provocar infección grave con inflamacións importantes que chegan a converterse en linfedema e fibrosis cunha fase final coñecida como elefentiasis das extremidades inferiores e os xenitais.Poucas evidencias

No último congreso nacional organizado polo Grupo Nacional paira o Estudo e Asesoramento en Úlceras por Presión e Feridas Crónicas celebrado o pasado mes de novembro, Christine Moffatt, directora do Centre for Research and Implementation of Clinical Practice da Thames Valley University, en Londres (Reino Unido) avogaba por, primeiro de nada, «recoñecer a importancia deste trastorno con campañas de concienciación». A experta británica cre que «os gobernos e sistemas sanitarios deben crear unha área específica paira esta patoloxía porque non existen servizos que faciliten o diagnóstico e o tratamento a todos os afectados». E non son situacións que se resolvan unicamente coa administración de diuréticos.

En úlceras de perna provocadas por enfermidade venosa nas extremidades, un paciente pode perder até tres litros de líquido ao día, con toda a problemática que iso leva. Segundo Moffatt hai que continuar investigando paira conseguir una metodoloxía meticulosa e rigorosa baseada na mellor evidencia dispoñible. «Fan falta centros paira tratar de forma especializada a estes pacientes», recoñece a experta, paira a que un factor fundamental é a identificación dos pacientes de risco e a súa valoración de forma precoz.

A avaliación debe ser precisa paira un diagnóstico certeiro, asegurándose que non existe trombosis venosa profunda aguda, nin artrite ou artrose, ou presenza ou recurrencia que darían pistas sobre un carcinoma primario. Tamén hai que descartar enfermidades sistémicas que puidesen ser a causa como patoloxía renal ou hepática, hipoproteinemia, fallo cardíaco con insuficiencia venosa, tratamentos médicos como a administración de esteroides.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 2]
  • Ir á páxina seguinte: Algunhas solucións »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións