Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Litiasis renal

A formación de "pedras" nos riles é una dolorosa enfermidade que pode evitarse cunha dieta equilibrada e mediante a práctica de exercicio físico

As pedras no ril son acúmulos nas vías urinarias de produtos cálcicos ou ácido úrico, sustancias que de ordinario se disolven nos ouriños. Trátase dunha afección moi dolorosa, que afecta ao 5% da poboación española polo menos una vez na vida, e que sempre debe ser tratada por un profesional do Medicamento. Paira tentar evitar a súa aparición, que aumenta cada ano de maneira significativa nos países desenvolvidos, é conveniente practicar exercicio físico con regularidade e seguir una dieta sa e variada.

Orixe dos cálculos

A litiasis renal, nome científico das coñecidas popularmente como “pedras” no ril, son un mal coñecido desde fai 7.000 anos de antigüidade, tal e como demostran as probas realizadas a un esqueleto do Antigo Exipto que padecía esta doenza. A dolorosa enfermidade (a expulsión das pedras é máis temida que un parto), consiste na formación de produtos cálcicos ou acedo úrico nas vías urinarias. De maneira habitual o organismo elimínaos disoltos nos ouriños xunto con outros residuos. Cando estas sustancias non se disolven, este material precipita e fórmanse acúmulos coñecidos como cálculos renais. O doutor Jesús Cebollada Muro, xefe de servizo de Nefrología do Hospital Clínico Universitario Lozano Blesa de Zaragoza, sinala que a acumulación destes produtos pode orixinarse por dúas causas:

  • Por saturación: Cando hai moita cantidade desas sustancias nos ouriños.
  • Por déficit de disolución: Cando non se eliminan de maneira adecuada. Non se disolven ben ao existir alteración no medio acedo dos ouriños. Os ouriños fai normalmente de efecto tampón, xa que o seu ph (pH) ácido facilita que se disolvan moitos destes compoñentes.

Os temidos cálculos poden pertencer a dous grandes grupos, segundo sexa o seu compoñente maioritario, explica o nefrólogo:

  • Cálculos producidos por exceso de calcio: O calcio aparece normalmente en forma de fosfatos, e atópase disolto nos ouriños. Ben por exceso de calcio ou debido á alteración do medio acedo dos ouriños, o calcio precipita e produce a formación de “pedras”. Prodúcense por un exceso no consumo de produtos que conteñen una notable concentración de calcio, como leite, queixo, moluscos, espárragos, allos porros, e mesmo chocolate. Tamén por defectos congénitos que aumentan a expulsión ou dificultan a disolución do calcio, aínda que se trata de casos máis raros.
  • Cálculos provocados por ácido úrico: O urato sódico transfórmase nos ouriños en ácido úrico. Estes cálculos están producido, xeralmente, por un consumo excesivo de carnes, mariscos, vísceras, bebidas alcohólicas, embutidos, tabasco?

Ademais, existen outras sustancias que están presentes nos ouriños como o oxalato de cal que normalmente non producen formación de pedras. Con todo, si contribúen a empeorar o cadro da enfermidade, xa que se trata de pequenos cristais en forma de dobres pirámides que favorecen a formación da pedra e dificultan a expulsión do cálculo.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Síntomas »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións