Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Prevención

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Mal de altura

As patoloxías relacionadas coa altitude afectan ao 50% dos montañeiros e nas súas manifestacións máis graves pode ser mortal

Non son as feridas nin o esgotamento. A principal causa de morte entre os montañeiros que ascenden a cotas elevadas son as patoloxías derivadas da altitude, especialmente os edemas cerebral e pulmonar. Así o estima, polo menos, o médico e montañeiro británico Andrew Sutherland, que na súa expedición ao Everest (Everestmax), comprobou o elevado índice de mortalidade na montaña máis alta do planeta. Os datos, publicados recentemente en British Medical Journal, revelan o descoñecemento que destes riscos ten a maioría de montañeiros.

A falta de osíxeno

/imgs/2006/10/rutamontana1.jpg

Os equipos de escalada melloraron e hai rutas paira subir aos montes máis complicados. Con todo, en montañas como o Everest segue habendo una morte de cada dez subidas con éxito, e paira quen alcanza o cume, as posibilidades de regresar con vida son dunha sobre vinte. As adaptacións metabólicas que debe realizar o organismo paira combater as condicións adversas de frío, sequedad do aire, radiación térmica, e sobre todo, altitude, poden ter consecuencias fisiopatológicas graves paira a saúde, aínda que aínda se están investigando os mecanismos que o orixinan e descoñécese por que non afecta a todos os individuos por igual.

A gravidade das doenzas aumenta co nivel de ascenso: a unha altura de entre 2.000 e 3.000 metros desenvólvense síntomas leves de mal de altura, pero é raro que se presente edema pulmonar e cerebral. Con todo, a partir dos 4.300 metros é fácil que non se produza aclimatación e desenvolver edema pulmonar ou cerebral. Este ano morreron 15 persoas no ascenso ao Everest, a cifra máis elevada desde que en 1996 perdesen a vida 16 montañeiros, segundo afirma Sutherland. Por que se cobra a montaña a vida de tantas persoas? Os médicos sosteñen que a principal causa son as enfermidades derivadas da altitude, do mal de montaña agudo ou mal de altura nas súas fases máis graves. Esta patoloxía consiste na falta de adaptación do organismo á hipoxia ou falta da presión parcial de osíxeno que se produce coa altitude, e a gravidade do trastorno é directamente proporcional á velocidade do ascenso e á altitude alcanzada.

O mal de altura é a falta de adaptación á hipoxia e a súa gravidade é proporcional á velocidade do ascenso e á altitude alcanzadaAdoita aparecer entre as seis e as dez horas de exposición á hipoxia e, aínda que se sabe que esta é a responsable, os investigadores estudan aínda o mecanismo exacto que produce a enfermidade aínda que tradicionalmente achacouse á elevación da presión intracraneal. As molestias que acompañan ao mal de altura varían desde leves dores de cabeza e náuseas até os casos graves, en que o líquido se acumula nos pulmóns dificultando a respiración. A nivel do sistema nervioso central pode producirse edema cerebral (líquido no espazo intersticial do cerebro) causando confusión, coma e mesmo a morte. Por que se chega a este extremo?

José López Candel, cardiólogo do hospital xeral Universitario Reina Sofía de Murcia e investigador da expedición UMU, á montaña Broad Peak (8.047 metros, aínda que chegaron só a 7.000), sinala que conforme aumenta a altitude, a presión atmosférica baixa e o aire, menos denso, conta con menos osíxeno. Esta diminución na cantidade de osíxeno provoca o aumento do ritmo e profundidade da respiración e altera o equilibrio nos gases pulmonares do sangue, incrementa a alcalinidad do sangue (variando o pH) e altera a distribución de sales como o potasio e o sodio dentro das células. O resultado? A auga distribúese de forma diferente entre o sangue e os tecidos. Co transcurso dos días, o corpo responde producindo máis glóbulos vermellos paira poder transportar máis osíxeno aos tecidos. A consecuencia desta situación é que calquera actividade se ve afectada e prodúcese una caída no rendemento físico e intelectual, así como alteracións emocionais, en función da altura até a que se ascendeu en cada caso.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 2]
  • Ir á páxina seguinte: Preparación previa »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións