Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Mal uso da voz

A maioría das patoloxías nas cordas vocais orixínanse porque as persoas non saben como deben modular a súa voz e fan un mal uso dela

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 31 de Maio de 2009

As enfermidades da voz son cada vez máis frecuentes. A falta de soño, falar máis de catro horas seguidas, carraspear e toser en exceso, o ruído ambiental, o fume do tabaco ou a contaminación, o consumo de alcol e unha excesiva sequedad do aire son os principais factores de risco para sufrir problemas de voz. Segundo os otorrinolaringólogos, un 5% da poboación española sofre hoxe algún trastorno da voz que require atención por parte dun profesional, xa sexa un especialista en otorrinolaringología, un logopeda ou un profesor de canto.

O caso máis paradigmático é o dos mestres de escolas; en España máis do 22% destes profesionais acusa alteracións da voz que, ademais, supoñen a causa máis frecuente de baixa laboral para este grupo. A franxa de idade na que os trastornos da voz son máis frecuentes sitúase entre os 25 e os 45 anos. Con todo, para Miquel Quer, xefe do servizo de otorrinolaringología do Hospital da Santa Creu i Sant Pau de Barcelona, “cada unha das etapas da vida ten as súas propias particularidades”. Frecuentar lugares moi ruidosos, como cafés, festas e discotecas, é un hábito que pode carrexar problemas nas cordas vocais, tanto é así que son habituais os nódulos e os pólipos nos pacientes novos.

Nos anciáns, o problema non ten que ver co ambiente nin con forzar a fala, senón cunha perda fisiológica do volume da voz. A maioría das patoloxías da voz danse porque a xente non é consciente de como debe modular a súa voz e fai un mal uso do recurso. A patoloxía vocal crónica máis frecuente relacionada con semellante mala utilización é a aparición de nódulos; a patoloxía aguda máis común, a laringitis catarral aguda.

Diagnóstico e tratamento

A patoloxía vocal crónica máis frecuente relacionada co mal uso da voz é a aparición de nódulos

A identificación dos problemas ou patoloxías relacionados coa voz é hoxe día moi sinxela. Todos os centros hospitalarios dispoñen de ferramentas diagnósticas moi útiles que permiten identificar e tratar case todos os problemas que se nos presentan”. A introdución de novos tratamentos e técnicas cirúrxicas tamén cura enfermidades que outrora parecían inabordables. Este é caso da disfonía espástica, unha alteración da musculatura da laringe que provoca unha voz entrecortada e que, grazas á introdución da toxina botulínica, pode hoxe ser corrixida.

Séguese o mesmo patrón no caso dos pacientes con parálises das cordas vocais, que se benefician da implantación de prótese quiroplásticas. En ambas as situacións a otorrinolaringología aproveitouse de técnicas que nacen do medicamento estético e que teñen agora a súa aplicación no tratamento das enfermidades da voz.

Profesor, profesión de risco

A necesidade de falar claro e forte durante varias horas ante clases de 25 alumnos con propensión a distraerse ou a requirir explicacións reiteradas cansa e desgasta a voz. Ata o punto que a Unión Europea (UE) emitiu fai seis anos unha recomendación (2003/670/CE) sobre enfermidades profesionais que, no seu anexo II, recoñece como enfermidade de orixe laboral a aparición de nódulos nas cordas vocais do profesorado. Dáse a circunstancia de que esta recomendación non foi aínda recollida nas instancias de saúde laboral do Estado español; con todo, outros países xa puxeron ao choio con vistas a protexer aos mestres dunha patoloxía crónica da voz, pondo á súa disposición medios para tratar, educar e recuperar a voz perdida.

A recomendación da UE contemplaba unha serie de medidas exemplares: eliminar os xices cadrados (incluso as denominadas “antipolvo”) e substituílas por rotuladores e lousas de plástico; vixiar as condicións de temperatura, humidade e ventilación das aulas; elaborar e analizar mapas de ruído dos centros e as aulas; aumentar o illamento acústico das instalacións mediante a reforma das aulas ou ximnasios nos que as condicións acústicas sexan mellorables; posibilitar o funcionamento de micrófonos e altofalantes en aulas grandes ou para profesores con problemas de voz; incrementar o número e a duración das pausas entre clases, e formar de maneira adecuada ao profesorado sobre a prevención dos problemas de voz coa asistencia de logopedas.

LOGOPEDIA

A logopedia ocúpase do estudo e a prevención dos trastornos na voz, a fala, a comunicación ou as funcións orofaciales mediante un adestramento ou rehabilitación.As patoloxías sobre as que máis intervén o logopeda están relacionadas coa voz (disfonía, afonía), a aprendizaxe da linguaxe (atraso, disfasia), a expresión verbal ou pronuncia (disartria, dislalia), os erros de lectura e escritura (dislexia, disgrafía), dificultades da linguaxe expresiva e comprensiva (afasias), a fluidez da fala (tartamudez) e os problemas de respiración, succión, masticación ou deglución.

En relación coas patoloxías da voz, os logopedas prestan moita atención ás disfonías (cambio anormal da voz), máis frecuentes que as afonías (perda da voz) e que poden ter unha orixe orgánica, funcional, psicógeno, traumático ou audiógeno. Os logopedas consideran a voz como unha cualidade particular de cada persoa. Parten da base de que non existe no corpo humano ningún órgano cuxa finalidade ou función sexa a voz. Todos os órganos implicados na fonación teñen outras funcións primordiais e deixan que os utilicemos para a voz de forma accesoria. En consecuencia, a logopedia parte da base de que falar é unha habilidade aprendida.

Desde que nacemos, asimilamos e adaptamos o acto da fonación imitando o que escoitamos. Trátase dun acto voluntario controlado polo pensamento e no que participa a intelixencia emocional. A voz resultante é o produto dunha vibración das cordas vocais ao paso do aire. Primeiro pensamos o que imos dicir, recorremos a un arquivo mental para representar a idea e é a cortiza cerebral a encargada de transmitir unha orde concreta aos músculos orofaríngeos pertinentes para articular o son da palabra pensada. Intervén logo o aparello respiratorio, os pliegues vocais da laringe, a epiglotis e os cartílagos e a boca e nariz a modo de aparello resonador.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións