Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Manipulación espinal para a lumbalxia

A terapia de manipulación espinal para combater a dor lumbar nondá mellor resultado que outros tratamentos

Img dolor espalda Imaxe: MMGL

A dor lumbar crónico é un problema moi frecuente para o que aínda non hai un tratamento totalmente efectivo. O uso da terapia de manipulación espinal (STM, nas súas siglas inglesas) para tratalo nunca se esclareceu. Unha revisión holandesa, elaborada en 2004 no Academic Medical Center da Universidade de Amsterdam, aseguraba que este tratamento, aínda sendo máis eficiente que terapias simuladas (placebo), non era máis eficaz que calquera outra. Pero a limitación dos estudos revisados, restrinxidos a poucas mostras e avaliacións ante os primeiros efectos, ofreceron poucos avances ante o interrogante. Agora, e en contra do que apuntan os seus defensores, unha investigación suíza afirma o mesmo: a terapia STM non é mellor que outras.

Img dolorImagen: MMGL

A lumbalxia caracterízase por unha dor focalizado na zona lumbar. Segundo as estatísticas, un 80% da poboación sufriraa algunha vez na súa vida. Orixínase pola distensión dos músculos lumbares e por causas variadas. Entre as máis comúns atópase a tensión, o sobreesfuerzo físico e as malas posturas ao camiñar ou ao sentar. Así mesmo, asociouse moitas veces ao sedentarismo que provoca secundariamente unha atrofia muscular. As guías de tratamento deste tipo de dor non seguen a mesma pauta en diferentes países e, ademais, en canto á STM, existen tal cantidade de dúbidas, que nalgúns países vese ata contraproducente.

En EE.UU. ou o Reino Unido, por exemplo, recoméndase a STM para reducir o número de pacientes con dores crónicas en desenvolvemento. En Alemaña, pola contra, desaconséllase rotundamente. É o que asegura Peter Jüni, do CTU Bern (Inselspital) da Universidade de Berna (Suíza) e participante nun estudo que de novo puxo en dúbida o uso desta técnica para o tratamento da lumbalxia.

En que consiste a STM?

A manipulación espinal require uns movementos de pulo a gran velocidade nunha articulación cun rango de movemento moi restrinxido. É unha terapia manual para o alivio sintomático e a mellora funcional das costas mediante a cal se aplican cargas sobre a espiña dorsal utilizando pancas. En resumo, un quiropráctico, un médico ou un fisioterapeuta move coas súas mans os ósos da columna vertebral.

Un estudo de 2003, elaborado na Universidade de Pittsburg e publicado en Annals “of Internal Medicine”, afirmaba que o principal problema na indeterminación desta terapia estaba en non definir claramente aquelas persoas que realmente poderían beneficiarse da técnica, polo que tratou de marcar unhas pautas para determinar a quen e como lle favorecería. Os mesmos investigadores afirmaban que é pouco razoable esperar que todos os pacientes con lumbalxia benefíciense dun único tratamento.

Segundo os resultados, os especialistas sinalan cinco criterios influentes nos resultados da aplicación da manipulación: o paciente debe sufrir dor durante menos de 16 días, non sufrir síntomas por baixo do xeonllo, obter unha puntuación baixa nun cuestionario sobre as ideas achega da dor, rexistrar polo menos un segmento da columna movéndose de forma anómala e, por último, non contar con problemas para mobilizar a cadeira.

O certo é que o Programa Europeo COST B13 (2005) tamén desaconsella as manipulacións vertebrais como tratamento para a dor lumbar. Nas súas recomendacións afírmase que aínda que existen numerosos estudos acerca destas opcións, nin a acupuntura, nin as traccións lumbares (estirar mecanicamente a columna), nin as masaxes e manipulacións vertebrais -realizadas por osteópatas ou quiroprácticos, entre outros- conseguiron demostrar en ensaios clínicos de calidade a súa conveniencia no tratamento da dor.

Non é mellor que outras

Na investigación, publicada en Annals “of the Rheumatic Diseases”, tratouse de avaliar se o tratamento con STM ante a doenza lumbar sumado á atención estándar (que no caso deste estudo consistiu en consellos xerais e uso de paracetamol, diclofenaco ou diodrocodeína), traducíase nunha redución na dor e nun menor uso de analxésicos para aliviar o mesmo. De 104 voluntarios con dor aguda, 52 foron asignados durante seis meses a tratamento estándar con STM e o resto a unicamente tratamento estándar.

Os investigadores afirman que é pouco razoable esperar que todos os pacientes con lumbalxia benefíciense dun único tratamento
Outras investigacións, como a publicadas en xuño de 2003 na revista “Annals of Internal Medicine”, afirman exactamente o mesmo, que a terapia STM non é mellor que ao tratamento médico xeneral, os analxésicos, a fisioterapia, o exercicio ou a reeducación postural. Mesmo no caso de lumbalxias crónicas os resultados son similares.

Ao finalizar o período de seguimento, as reducións na dor non foron comparativamente significativas entre os dous grupos. É certo, con todo, que houbo diferenzas iniciais (aínda que estatisticamente non significativas) no consumo de analxésicos, pero estas diminuíron pasados o seis meses. Os resultados secundarios tamén foron similares en ambos os grupos, e a análise estratificado posterior non mostrou evidencia de posibles beneficios da SMT. Estudos de seguimento seguiron mostrando comportamentos similares.

O estudo segue presentando, como moitos outros, limitacións. A falta de recursos, a cantidade de voluntarios relativamente baixa e información extraviada durante o estudo obrigan a seguir investigando. O que parece claro é que, por agora, ningún dos estudos mostrou maior eficacia desta terapia que outros tratamentos xeneralizados como os fármacos para a dor, a fisioterapia, a clínica de costas ou a atención por un médico xeneralista.

RECOMENDACIÓNS

O número de investigacións publicadas que tentan ofrecer as mellores claves para tratar a lumbalxia é cuantioso, pero son moi poucas as que ofrecen conclusións definitivas e específicas. Aínda que é un problema estudado con moita frecuencia, aínda non está moi claro cal é o mellor tratamento. COST B13 é un programa de 2005 que naceu co obxectivo de dar luz ao asunto. Durante cinco anos un comité de expertos europeos dedicouse a estudar todas as evidencias dispoñibles acerca dos múltiples tratamentos para resumilos en terapias válidas.

Tras un diagnóstico que eliminase calquera opción de enfermidade máis preocupante, COST B13 expuxo diferentes consellos que, en principio, deberían funcionar sen discriminación en quen padeza lumbalxia:

  • Evitar o repouso para acelerar a recuperación, ao contrario do que poida parecer.
  • Manter o maior grao de actividade física que lle permitan as súas molestias, aínda que o exercicio non está recomendado en plena crise de lumbalxia.
  • Consumir fármacos para a dor, como paracetamol, antiinflamatorios ou miorrelajantes durante un máximo de tres meses.
  • Aplicación de grapas cirúrxicas para estimular as fibras nerviosas da pel relacionadas cos nervios implicados na dor, se despois de dúas semanas de fármacos o paciente segue sufrindo molestias intensas.
  • Acudir a centros que ensinen ao paciente a manexar de maneira activa o seu problema mediante a actividade física.
  • Tratamento psicolóxico para non caer no círculo vicioso de “non moverse” polo medo á dor.
  • A combinación dalgunha destas terapias.

Como último recurso antes da cirurxía, e levada a cabo por médicos especializados, COST B13 recomenda a neuroestimulación eléctrica percutánea -técnica que mestura acupuntura con estimulación eléctrica-, aínda que existe o risco de efectos secundarios como sangrado ou infección.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións