Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Médicos vascos proban unha experiencia pioneira para tratar a anorexia mediante terapia de grupo

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 17 de Xaneiro de 2003

Unha experiencia pioneira en España desenvolvida no Servizo de Psiquiatría do Hospital de Basurto, en Bilbao, entre mozos con anorexia, expuxo a terapia de grupo como a “alternativa nutritiva” que as pacientes necesitan para superar un trastorno que lles leva a encerrarse en si mesmas durante anos.

A psicoterapeuta Pilar Puertas Tejedor liderou unha iniciativa na que varias mozas de entre 18 e 23 anos enfrontáronse unidas á súa enfermidade. Foron cinco anos e medio de sesións en grupo, a razón de dúas por semana, ademais dunha terapia “multifamiliar” ao mes, cando o habitual neste tipo de pacientes é utilizar o tratamento individual caso por caso.

A experiencia comezou con nove pacientes. Tan só cinco chegaron ao final. Dous abandonaron nos inicios e unha máis tarde; outra máis casou e deixouno. O resto “canalizou a súa vida” tras anos de silencio. En ningún momento Pilar Puertas e o seu equipo cejaron no seu empeño. “Había días que saïamos esgotadas polo silencio nas reunións”, relata a especialista.

Os primeiros froitos da terapia non se revelaron ata o catro anos. Entón “as mozas empezaron a recoñecer a súa necesidade afectiva”. Meses despois de disolverse o grupo, Pilar Puertas recolleu a experiencia nun libro que amplía as esperanzas sobre o tratamento dos trastornos alimenticios.

En “O grupo de anoréxicas: unha alternativa nutritiva”, Puertas resume que a tarefa non foi sinxela desde os seus comezos. O Servizo de Psiquiatría do hospital biscaíño seleccionou a varias pacientes entre aquelas que acudían regularmente a consulta. Estaban citadas unha vez á semana. O compromiso debía ser firme. Faltar a dúas sesións consecutivas sen avisar implicaba perder o dereito a acudir ao grupo de psicoterapia. Chegar 20 minutos tarde ou marcharse con 20 minutos de antelación considerábase falta. Todos os membros comprometíanse a non falar con terceiros sobre o acaecido nas reunións.

“Cada sesión era un cacareo e enseguida vimos que era un proxecto a longo prazo: as pacientes só falaban de comida, sobre o que engordaba e o que non”, lembra Pilar Puertas dos comezos. Mantiñan cos alimentos a mesma “xerga inservible” das primeiras reunións: “Engulían e vomitaban palabras que non lles nutrían”. A segunda fase chegou aos dous anos. Foron sesións duras e silenciosas. “As mozas negan a necesidade afectiva do grupo do mesmo xeito que negan a comida, pero había que lograr que comesen do grupo para desasirse da súa obsesión. Parecía imposible”, relata Puertas.

Houbo pais que se deprimiron e tiveron que pasar polo psiquiatra. Dúas mozas recaeron e necesitaron ser ingresadas. Pero o éxito do grupo estaba preto. “Non lembro que día, foi ao catro anos e medio”, evoca Pilar Puertas. As mozas comezaron a abrir os seus afectos e a vencer o medo á dor psíquica. “Axúdanse unhas a outras a entenderse. As identificacións son sempre moi importantes, sobre todo en pacientes que lles custa moito falar e transmitir. Esta situación só pode ocorrer en grupo”. E despois de cinco anos e medio, aínda que “o ideal” para a especialista son sete ou oito de terapia unidas, o grupo recoñeceu por fin a súa necesidade afectiva.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións