Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Medo a ir á médico

O temor irracional de ir ao médico é unha fobia social que pode ter repercusións graves no estado de saúde do afectado

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 24 de Febreiro de 2013
img_miedo ir medico hd

Ter medo de ir ao médico de forma inxustificada ou irracional é unha das denominadas fobias sociais. O afectado sente unha ansiedade forte e irracional de algo que representa pouco ou ningún perigo real. Neste artigo explícase que este temor non só limítase a esta figura profesional e á súa bata branca, senón a todo o ambiente que lle rodea, como entrar nun hospital, o cheiro característico dos centros sanitarios ou, mesmo, ver agullas ou tecnoloxía sanitaria. Por fortuna, hai técnicas útiles para superar esta fobia.

Imaxe: Chalabala

Do obxecto fóbico á ansiedade

O medo de ir ao médico ou yatrofobia é un medo patolóxico, persistente, anormal, irracional e inxustificado que forma parte do grupo das fobias sociais. Segue o esquema clásico, segundo o cal, o medo irracional espértase ante un estímulo concreto, denominado obxecto fóbico, e que pode ser moi variado (o médico ou as agullas). Despois, a persoa afectada experimenta ansiedade e, en casos extremos, ataques de pánico.

No caso da yatrofobia, o obxecto fóbico é a figura do médico. A persoa afectada sofre de ansiedade ante todo o relacionado con este profesional, ao achegarse o día e hora da cita médica ou ao aproximarse ao espazo físico onde terá lugar a visita.

Este trastorno desenvólvese por dous motivos. En ocasións, dáse tras unha experiencia negativa previa, na infancia ou ao acudir a unha consulta médica. Outras veces sófrese tras un proceso de angustia xeneralizado que a persoa experimenta desde hai tempo sen ser consciente diso, nin de padecer unha experiencia traumática anterior que a provocou; nin sequera ao rastrexar no seu historial clínico para tentar identificar un antecedente, é capaz de atopar unha causa.

Quen teme ir ao médico?

A técnica directa e a de exposición gradual son dúas terapias cognitivo-conductual que utilizan os psicólogos para tratar a yatrofobia
Aínda que o desenvolvemento das fobias é máis usual na infancia e nos primeiros anos de mocidade, tamén hai adultos que as poden sufrir. “Non hai un perfil inmune a padecer unha fobia. Depende máis das situacións que se viven, e do ambiente, que da personalidade. Tamén hai quen son máis resistentes e toleran mellor a ansiedade, mentres que outras, que son máis vulnerables, non son capaces de porlle freo e sofren un proceso de inquietude xeneralizada”, informa Amaya Terrón, psicóloga en exercicio en Madrid.

“Os pequenos adoitan ter medo ás agullas (aicmofobia) pero, ás veces, ese temor foi contaxiado pola cara que pon os pais ante a situación, que actúan como espellos, de maneira que os pequenos absorben as súas emocións. Os pais que senten nerviosismo contaxian aos seus fillos. Por iso, é importante tranquilizar aos nenos e tentar que non os acompañen os adultos impresionables”, advirte Terrón.

Fobia ao ambiente sanitario e de hospital

“Toda relación cun obxecto fóbico xera malestar en forma de ansiedade e pódese propagar a todo o relacionado con el, neste caso ao médico, e ao ambiente que lle rodea, é dicir, ao ámbito sanitario. Así, os afectados poden comezar a sentir sudoración, ansiedade e, mesmo, pánico, ao ver un ambiente sanitario, enfermeiras, batas brancas, ao notar o cheiro característico dos hospitais, moitas veces, antes de ver ao facultativo”, explica Terrón.

A pesar de que todo procedemento ou proba diagnóstica xera certo grao de desasosego e a maioría das persoas asústanse ante a posibilidade de padecer unha enfermidade grave, “hai que calcular os beneficios de ir ao médico, fronte aos custos de non facelo por angustia. Aínda que é certo que as probas diagnósticas xeran preocupación, non realizarse, por exemplo, unha citología pode provocar un problema maior”, recoñece a experta. As consecuencias patolóxicas de chegar a un diagnóstico tardío poden ser fatais e mortais. Por iso, os afectados por esta fobia “deben comprender que é disfuncional e contraproducente, porque lles fai asumir condutas de risco en contra de si mesmos”, destaca.

Como curar a fobia ao médico

Na actualidade, hai dúas terapias cognitivo-conductuales que utilizan os psicólogos para o medo irracional. Unha delas é a directa, de inserción ou inundación, máis drástica, e que consiste en expor ao afectado ao causante da súa fobia e ansiedade (como poden ser as arañas ou subir a un avión), para que esta dilúase.

En cambio, a técnica de exposición gradual elimina este temor mediante un achegamento progresivo ao obxecto fóbico. Para iso, pídese ao paciente que imaxine que se aproxima ao estímulo, ensínaselle a relaxarse e a diminuír o seu nivel de ansiedade de maneira progresiva, ata que o estímulo fóbico perde forza e desaparece o medo irracional. “Se guía ao paciente aos poucos cara ao estímulo. Pídeselle que imaxine ao médico, que lle chama por teléfono para pedir unha cita, déixase que experimente un pouco de angustia e que esta baixe; despois dáse outro paso máis, e así ata que está preparado e o psicólogo acompáñalle fisicamente á consulta”, detalla Amaya Terrón.

Pero, a miúdo, non só hai que tratar a fobia, xa que esta é “a punta do iceberg, a manifestación doutro problema, que é a ansiedade xeneralizada. Cando se resolve a fobia, que é o síntoma, moitas persoas fan unha vida normal, porque se lles eliminou o malestar que sentían; con todo, ao cabo duns meses, volven con outra situación que lles xera incomodidade. Por iso, se hai un temor irracional relacionado cunha experiencia previa que provocou un condicionamento na infancia, e xorde na vida adulta, sen que se buscou solución durante décadas, hai que tratala e disociarla, para que o afectado non viva cunha conduta disfuncional”, expón.

Fobias en España

Os datos do proxecto ESEMeD (Estudo Epidemiolóxico dos Trastornos Mentais en Europa) correspondentes á poboación adulta de España, publicados no ano 2006, indican unha prevalencia de fobias ao longo da vida do 5,61%, incluída a fobia social (1,17%), a fobia específica (3,82%) e a agorafobia (0,62%).

“Se proxectamos estas porcentaxes sobre o número de adultos residentes no noso país no ano 2011, de acordo co censo que publicou o Instituto Nacional de Estatística (INE), obtense que preto de 2,63 millóns de adultos algunha vez padeceu algunha fobia ao longo da súa vida. Un 0,55% (máis de medio millón de persoas) sufriría un trastorno de ansiedade por fobia social; un 1,79%, fobia específica; e un 0,29%, (case 300.000 persoas adultas) agorafobia”, informa Antonio Cano, presidente da Sociedade Española para o Estudo da Ansiedade e a Tensión (SEXAS).

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións