Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Micropenes

Os problemas hormonais son a causa de que algúns penes non superen o sete centímetros en erección
Por Azucena García 3 de Marzo de 2006

Considérase que un pene é normal cando mide 13,5 centímetros en erección. Una lonxitude que, con todo, algúns penes non alcanzan debido a problemas hormonais e que define aos denominados micropenes como aqueles que ao excitarse miden menos de 7,1 centímetros. O tamaño do falo é a segunda causa de complexo nos homes, aínda que os expertos aseguran que a maioría dos penes teñen una lonxitude similar cando están erectos e desmenten que un maior tamaño sexa sinónimo dun maior pracer sexual. Os complexos por crer que se ten un pene pequeno veñen derivados, sobre todo, polas comparacións con outros homes, o que se denomina ‘síndrome do vestiario’. É frecuente que un home pense que o seu pene é máis pequeno que o de en fronte. Paira superar este complexo, algúns recorren á cirurxía estética ou á utilización de cremas e determinados dispositivos que, segundo advirten os médicos, non sempre teñen uns resultados exitosos e poden provocar importantes traumatismos nos atributos.

Medidas

A Asociación Española de Andrología (Asesa) considera un micropene ao que non supera os 7,1 centímetros en erección. Descrito desde tempos remotos como un signo de virilidade, o tamaño do pene é una cuestión que preocupa á maioría dos homes e que pode chegar a causarlles angustia e baixa autoestima cando non ten as medidas esperadas. Os expertos comparan o desexo dalgúns homes por ter un pene máis longo co das mulleres por aumentar o volume dos seus peitos. Segundo Asesa, un pene ten o tamaño normal cando mide 13,5 centímetros, aínda que as medidas varían por países: en Francia a media sitúase en 16 centímetros, en Italia e Rusia alcanza os 15, en Alemaña algo máis de 14, en Xapón 13, en Estados Unidos 12,9, en Grecia pouco máis de 12 e en Corea, considerado un dos países onde os homes teñen o pene máis pequeno, a media está en 9,6 centímetros.

Asegura José Luís Sánchez de Cueto, terapeuta do Instituto Andaluz de Sexología e Psicoloxía, que “a principal vergoña do home con respecto ao seu corpo é a calvicie e, en segundo lugar, o tamaño do pene”. Probablemente, porque moitos descoñecen que a diferenza na medida é máis visible cando o falo atópase fláccido, xa que en erección a maioría dos penes teñen unha lonxitude similar. “Ao excitarse, os penes pequenos adoitan crecer máis que os grandes, que se volven duros, pero tenden a manter o seu tamaño”, apunta Sánchez de Cueto. Desde Asesa, realizan a seguinte clasificación respecto da lonxitude media dun pene:

  • Pene pequeno, cando ten entre 12 e 13 centímetros.
  • Pene medio, entre 13 e 15 centímetros.
  • Pene normal ou ideal, entre 15 e 17 centímetros.
  • Pene grande, entre 17 e 20 centímetros.
  • Macropene, máis de 20 centímetros.

Cando non se alcanzan estes parámetros, é o médico quen determina si un home ten un micropene ou, simplemente, un pene pequeno. Neste sentido, a diferenza radica en que os micropenes son, xeralmente, consecuencia de problemas hormonais, un trastorno orgánico denominado hipogonadismo que leva un escaso desenvolvemento xenital por unha deficiente produción de andrógenos e que pode ser detectado xa nos nenos. “No resto de casos, un pene pequeno depende doutros moitos factores como, por exemplo, a presenza de graxa suprapúbica encima do pene, que fai que este pareza máis pequeno”, explica o presidente de Asesa, Jordi Cortada. “Moitas veces o pene parece máis pequeno cando a persoa é obesa, porque a graxa cobre os arredores deste membro e costa traballo mesmo atopalo. No entanto, un pene pequeno non xera problemas urológicos e non se pode dicir que haxa una patoloxía de tamaño pequeno, a non ser que impida a penetración”, agrega o presidente da Sociedade Española de Intervención Sexológica, Manuel Lucas Matheu.

Os especialistas consideran que calquera pene que poida penetrar na vagina é normal, independentemente de que o seu tamaño non alcance a media. A lonxitude non está rifada co pracer sexual e, de feito, lembra Matheu, “está demostrado que o pracer xenital das mulleres conséguese ao contacto co clítoris, na parte externa do aparello reprodutor feminino”. Neste caso, a vagina adoita ter una lonxitude máxima aproximada de 14 centímetros e carece de terminacións sensitivas no seu parte final, polo que un pene grande pode chegar a provocar mesmo dor na muller, á vez que una erección máis custosa porque require máis sangue paira excitarse. Segundo Matheu, o desexo de ter un falo grande é una obsesión que non ten ningún fundamento funcional, senón estético. “Igual que un peito máis grande non dá mellor leite, un pene máis grande non produce máis pracer”, matiza.

Síndrome do vestiario

A maioría dos complexos polo tamaño do pene son consecuencia da comparación, o que os sexólogos denominan ‘síndrome do vestiario’. Paira o presidente de Asesa, Jordi Cortada, “esta é a causa máis frecuente de complexo, porque os homes compáranse cos seus compañeiros de vestiario e sempre creen que o seu pene é máis pequeno que o dos demais”. Ao seu xuízo, esta vergoña non ten ningún sentido, posto que “un pene fláccido pode ser máis pequeno que outro, pero en erección ambos se igualan”. Mesmo pode ocorrer- segundo Matheu- que homes cun pene de tamaño desproporcionado, moi grande, acudan á consulta do médico porque creen que o teñen pequeno. “Son as consecuencias dunha perspectiva que provoca que se vexa máis grande o pene que temos enfronte que o propio e que, en realidade, é máis un problema psicolóxico que físico, un complexo que vén de moi antigo e que é común a todas as culturas”, engade.

Está demostrado que a obsesión polo tamaño preocupa máis aos homes que ás mulleres,

Está demostrado que a obsesión polo tamaño preocupa máis aos homes que ás mulleres

a pesar de que o homo sapiens ten o pene máis grande de todos os primates. “Por exemplo, o gorila só ten tres centímetros de pene en erección”, explica Matheu. Aínda hai una gran vergoña a mostrar os atributos en público e a razón parece ter a súa orixe tamén no feito de que a maioría dos penes que se mostran ante os demais son xeralmente de gran tamaño. “A conclusión que sacan os homes é que todos os penes do mundo son máis grandes que o seu e isto supón un motivo de gran preocupación, a pesar de que na maioría dos casos o complexo é infundado. Tan malo pode ser ter un pene extremadamente pequeno como telo extremadamente grande”, asegura José Luís Sánchez de Cueto.

O tópico da virilidade parece seguir no subconsciente de moitos homes, aínda que á maioría cústelle recoñecelo. E é que, paira Sánchez de Cueto, “algunhas mulleres tampouco facilitan esta situación, ao dar una gran importancia ao tamaño”. Considera que a opinión desfavorable da parella é outra razón paira acrecentar o complexo masculino e reitera, por iso, que na maioría dos casos a preocupación polo tamaño non adoita ser un problema físico. “Casos de micropene ou macropene hai moi poucos, é máis una cuestión de cabeza”, subliña.

Técnicas de alongamento

O tamaño do pene supón un complexo tan grande paira algúns homes, que hai quen opta por someterse a unha operación de cirurxía estética paira alargalo. En xeral, trátase dunha intervención cuxos resultados non son aínda o suficientemente bos e que se realiza a través do medicamento privado, posto que a sanidade pública reserva estas operacións paira aquelas persoas ás que a lonxitude do falo causa un verdadeiro problema psicolóxico ou aquelas que sufriron cancro de pene e a súa amputación parcial ou total. Neste segundo caso (amputación total), pódese conseguir que un home desenvolva un pene de até tres centímetros de lonxitude, “o que permite ao home ouriñar e manter relacións sexuais satisfactorias”, segundo Cortada. Cando a intervención practícase por unha causa puramente estética, pódense engadir outros dous ou tres centímetros ao pene.

Cando a intervención practícase por unha causa puramente estética, pódense engadir outros dous ou tres centímetros ao pene

No entanto, a maioría dos médicos recoñece as consecuencias negativas e irreversibles que poden ter estas operacións e lembran que, aínda que o pene poida alargarse, a estrutura eréctil é insubstituíble. “Este tipo de intervencións cirúrxicas son una barbaridade, porque o pene ten una estrutura moi sensible e, ao estirar os corpos cavernosos, prodúcense feridas, traumatismos ou fibrosis que poden facer imposible que estes corpos se enchan de sangue e prodúzase a erección”, sinala Manuel Lucas Matheu, paira quen estas técnicas “son peligrosísimas e nada aconsellables”. “Ademais -recalca-, cando se tenta manipular o pene, por exemplo, con prótese, pódense producir fracturas irreversibles de corpos cavernosos, que deixan unhas cicatrices que dificultan a erección”. “Canto máis que quéirase alargar o pene, máis traumas vanse a conseguir”, advirte.

Pola súa banda, Jordi Cortada explica que algunhas operacións de pene non conseguen que o pene creza, senón que sexa máis visible. Trátase daquelas intervencións nas que en lugar de actuar directamente sobre o pene se secciona o ligamento suspensorio, o que consegue que caia máis cara adiante, ou se reduce a graxa situada ao redor para que, visualmente, pareza maior. “Esta operación é máis efectiva porque non se opera o pene, senón que este ensínase máis”, puntualiza. O que si hai que facer durante o tres ou catro meses posteriores á intervención é empregar un aparello moi pesado de alongamento composto de ferro, que é necesario levalo durante unha media de dez horas diarias, o que obriga ao paciente a extremar as precaucións e non circular en moto ou facer exercicio, ante o risco de que se clave”, indica. “Os aparellos de alongamento funcionan paira consolidar o alongamento, pero é un proceso moi lento. En todo caso, o seu uso debe estar sempre baixo o control dun andrólogo”, recomenda Cortada.

Outras técnicas de alongamento constitúenas determinadas cremas e algúns aparellos de estiramento, como pesas ou dispositivos mecánicos, que exercen una presión continua sobre o pene. Neste sentido, José Luís Sánchez de Cueto advirte de que “a maioría dos ungüentos véndense nos sex sohps e son falsos”, á vez que aconsella ter coidado con algúns dispositivos porque crean una ilusión no home, que logo non se cumpre, e poden provocar lesións.