Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Prevención

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Minusválidos físicos

A vida desde unha cadeira de rodas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 11deOutubrode2002

Imaxínase a vida nunha cadeira de rodas? Accións como ir ao baño ou levantarse da cama convértense en grandes probas que superar cada día. En función da minusvalía física que padeza una persoa, require axuda paira case todo: paira deitarse e levantarse, ducharse, sacar diñeiro nun caixeiro, ir ao traballo, saír de viaxe, prepararse a comida ou coller auga da neveira. CONSUMER EROSKI pasou un día cunha muller que necesita una cadeira de rodas e comprobou que aínda quedan moitos obstáculos paira este colectivo.

A vida nunha cadeira de rodas

http://www.consumer.es/web/é/especiais/images/sp_20021011_1.jpgMónica Moreno padece una minusvalía do 85% polo que a cadeira de rodas é parte da súa vida. Segundo as súas propias palabras “a cadeira son eu e eu son a cadeira. Imos sempre xuntas”. Cada momento do día está determinado pola súa relación coa cadeira de rodas. Acode soamente a lugares polos que pode circular con facilidade e acceder aos servizos sen problemas, é dicir, a lugares polos que a súa cadeira cabe.

Actualmente utiliza un modelo que custa entre 24.000 e 30.000 euros. “A Seguridade Social asume o custo da cadeira, pero non o das baterías nin as reparacións. E cada catro anos realízase un recoñecemento paira determinar quen necesita una nova. Si nese tempo a cadeira estrágase, somos nós quen asumimos os custos de reparación. Por non falar do tempo das reparacións que quedamos sen vehículo de transporte”. As baterías teñen un custo aproximado de 360 euros -cámbianse cada dous anos- e o prezo das reparacións dunha cadeira eléctrica oscila entre 300 e 600 euros. Pero a cadeira é una ferramenta fundamental paira o seu desenvolvemento como persoa. Outro apoio é o que recibe da súa familia. Paira levantarse pola mañá Mónica necesita a axuda da súa nai. A súa enfermidade, una doenza neuro-dexenerativa, permítelle dar pequenos pasos, pero necesita a axuda de alguén paira vestirse e acudir ao aseo. Por agora pode contar coa familia.

Non ten dereito a unha pensión debido á situación económica da súa familia -por encima dos máximos requiridos- polo que os seus pais unicamente perciben una axuda por fillo minusválido (380 euros ao mes). “Se se solicita, Asuntos Sociais envía una persoa que che axuda a levantarche e a deitarche. Pero a hora de deitarche é ás nove da noite e o fin de semana non existe servizo. Esa mesma persoa axúdache a ducharche unha vez á semana!”. Así pois, no seu caso, a súa nai é quen asume todo o traballo de axudala.

Despois dun almorzo frugal, o autobús especial da EMT (Empresa Municipal de Transporte de Valencia) recóllea paira acudir á Escola paira Adultos onde cursa segundo de secundaria.

Antes disto, Mónica Moreno realizou “unha chea de cursos do INEM e profesionais”, e estivo un ano e medio traballando nunha empresa consignataria do Porto de Valencia. Agora quere prepararse e estudar a diplomatura de Traballo Social, na especialidade de Integración Social. O motivo é obvio, pero esconde una crítica: “os organismos que xestionan as axudas paira minusválidos teñen boa vontade, pero non se decatan de nada. A maior parte das veces informar as novidades, axudas ou subvencións polos compañeiros ou polo traballo que fan as diferentes asociacións de minusválidos. Así que o meu obxectivo é estudar e integrarme en equipos que coñezan os problemas reais e dean solucións reais”.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 5]
  • Ir á páxina seguinte: Transporte público »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións