Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Máis de 3,5 millóns de españois padecen osteoporoses, na súa maioría mulleres

Esta enfermidade produce una diminución da densidade dos ósos debido á perda de tecido óseo

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 22deMaiode2002

A osteoporose é, xunto ás alteracións cardiovasculares e o cancro, una das enfermidades máis importantes que afectan á poboación occidental. Una de cada tres acodes maiores de 65 anos padécea.

Nos últimos anos, esta doenza converteuse nunha enfermidade moi frecuente na sociedade occidental. En España, concretamente, existen máis de 3,5 millóns de persoas con osteoporoses, na súa maioría mulleres.

A pesar dos avances conseguidos, aínda existe un gran número de persoas potencialmente afectadas que non foron diagnosticadas, e das diagnosticadas, moitas non a tratan.

A osteoporose é una enfermidade que produce una diminución da densidade dos ósos debida á perda do tecido óseo normal. O óso está correctamente calcificado, pero existe menor cantidade de óso por unidade de volume e a falta de resistencia dos ósos produce fracturas con facilidade.

O óso, un tecido vivo

O óso é un tecido vivo, en constante renovación. Por unha banda fórmase óso novo, e, ao tempo, destrúese óso na superficie de reabsorción ósea. Aparece osteoporose cando rompe o equilibrio entre ambos os procesos, ben porque diminúe a formación de óso novo ou ben porque aumenta a reabsorción.

A masa ósea aumenta nos primeiros anos de vida, durante a adolescencia e nos primeiros anos da vida adulta. Na terceira década da vida alcánzase o que coñecemos como o pico de masa ósea, que determinará si un individuo é proclive a desenvolver osteoporose ao longo da súa vida. E isto ocorre porque, tras a menopausa na muller, e uns anos máis tarde no home, prodúcese una perda progresiva de masa ósea. Una dieta adecuada e o exercicio físico son factores que axudan a alcanzar un maior pico de masa ósea, e, por tanto, a previr a osteoporose.

Só nunha pequena porcentaxe coñécense as súas causas. Son as osteoporoses secundarias, nas que esta aparece como consecuencia doutra enfermidade (como diabetes, enfermidades reumáticas, hematológica…) Tamén o uso continuado dalgúns fármacos, como os corticoides ou a heparina, poden producir osteoporose.

Con todo, a gran maioría de enfermos teñen una osteoporose primaria. Nela distínguense tres grandes grupos, a osteoporose idiopática xuvenil ou do adulto, sen causa coñecida, a osteoporose tipo I ou postmenopáusica (na que inflúe decisivamente a falta de estrógenos que se produce na muller nese período da súa vida) e a osteoporose tipo II ou senil.

Existen factores que aumentan a perda de masa ósea, como a inmovilización prolongada, o tabaco e o alcol.

A osteoporose non produce síntomas, non doe. Con todo, por esa maior fraxilidade dos ósos, nas persoas afectadas aparecen con gran frecuencia fracturas óseas, que son as que producen as manifestacións clínicas. As fracturas máis frecuentes na muller postmenopáusica son as vertebrais, con dores moi agudas nas costas e progresivas deformidades da mesma: cambios nas curvaturas da columna vertebral e redución progresiva da talla por esmagamentos vertebrais.

Ademais, o paciente pode presentar unha dor xorda e continua, causado por microfracturas, e que moitas veces é o síntoma que leva ao diagnóstico. Nos maiores, a osteoporose maniféstase por fracturas dos ósos longos, sobre todo na boneca, e fémur ou cadeira.

Diagnóstico e prevención

O diagnóstico desta enfermidade non é sempre fácil, tendo en conta que interesa chegar a el paira tentar previr as fracturas. Sería necesario estudar as súas características mediante unha análise do óso afectado.

Pero se pode achegar ao diagnóstico empregando distintas técnicas de imaxe que ademais son tamén útiles paira realizar o seguimento da evolución da enfermidade e medir a resposta ao tratamento. Entre as técnicas de imaxe, a máis inespecífica é a radiografía simple do óso afectado, na que só é posible una valoración moi groseira da existencia ou non de osteoporose. Nos últimos anos introducíronse os distintos modelos de densitómetros, capaces de medir a densidade do óso respecto dun patrón determinado. Con estas técnicas pódese chegar ao diagnóstico de osteoporose nun momento no que aínda é posible establecer medidas terapéuticas eficaces na prevención.

Pero o mellor tratamento da prevención é manter una dieta rica en calcio e baixa en proteínas, evitar os tóxicos, como o tabaco e o alcol, e practicar exercicio físico regularmente.

Cando a dieta non garante una cantidade adecuada de calcio é necesario suplementarla con preparados farmacolóxicos, tendo en conta que as necesidades diarias de calcio no adulto son duns 1.000 miligramos ao día e que esta dose aumentan co embarazo ou a menopausa. Nas persoas maiores pode ser necesario asociar vitamina D, que facilita a absorción e utilización do calcio. A terapia hormonal sustitutiva administrada a tempo é eficaz paira previr a perda acelerada de óso.

No tratamento da osteoporose utilízanse fármacos que diminúen a reabsorción de óso. Entre eles atópanse a calcitonina e os bisfosfonatos. Os estrógenos, ou algúns axentes similares como o raloxifeno, utilízanse na osteoporose postmenopáusica, sós ou asociados a algún dos anteriores.

A investigación no tratamento da osteoporose busca non só compostos máis eficaces inhibidores da reabsorción ósea senón tamén tratamentos paira estimular a formación de óso.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións