Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Máis do 90% dos enfermos de Alzheimer sofre trastornos de conduta

Polo menos un 70% experimenta axitación e irritabilidad durante o primeiro ano tras o diagnóstico
Por mediatrader 18 de Novembro de 2009

Unha das conclusións do VIN Seminario Lundbeck sobre Trastornos da Conduta en Alzheimer, organizado fai poucas datas en Barcelona, revela que máis do 90% dos enfermos de Alzheimer teñen polo menos un trastorno da conduta. Ademais, durante o primeiro ano tras ser diagnosticados, ao redor dun 70% sofre axitación e irritabilidad.

Os síntomas conductuales aparecen desde o principio da enfermidade de Alzheimer e adoitan ser apatía, irritabilidad, depresión e axitación. Nalgunhas fases da enfermidade, sobre todo nas máis avanzadas, estes poden predominar sobre os síntomas cognitivos e ter un maior impacto na calidade de vida do enfermo e a súa contorna, sobre todo sobre o seu coidador ou da súa familia. Os médicos destacan que, na actualidade, unha gran porcentaxe de pacientes experimentará algún destes síntomas nas distintas fases da enfermidade, mentres que a intensidade dos mesmos resulta un aspecto crave. Ao comezo da patoloxía os trastornos máis comúns son a afectivos -apatía, irritabilidad, depresión, etc.- e nas fases máis avanzadas poden aparecen trastornos psicóticos -alucinacións, delirios, cambios de personalidade, etc.-.

“Os síntomas conductuales e psicolóxicos das demencias non son complicacións do proceso patolóxico, senón manifestacións propias como o son os síntomas cognitivos”, lembrou o neurólogo do Hospital Clinic de Barcelona José Luís Molinuelo. O doutor explicou que os trastornos da conduta foron sempre relevantes, aínda que na actualidade dánselles máis importancia porque se sabe que son un factor prognóstico condicionante da evolución da enfermidade.

O neurólogo da Fundación ACE, o doutor Pablo Martínez-Lage, indicou que o comportamento do enfermo é o factor desencadenamento da institucionalización, é dicir, do ingreso do paciente nunha residencia, en maior medida que os síntomas cognitivos ou a perda da capacidade funcional. Á hora de abordar os trastornos da conduta, os neurólogos coinciden en sinalar que hai que facelo de maneira graduada e hai que decidir se se tratan ou non os síntomas. “A primeira abordaxe debe ser non farmacolóxico, débense tentar corrixir os posibles desencadenamentos dos síntomas e se estes fallan hase de decidir o tratamento farmacolóxico”, indicou. “Contamos con fármacos que ben elixidos e utilizados nas doses adecuadas poden aliviar en gran medida estes síntomas sen deixar ao enfermo sedado ou drogado”, agregou.

A Enquisa dos Trastornos do Comportamento nos Enfermos de Alzheimer, realizada pola Fundación Alzheimer España, recolle que a maior parte dos coidadores habituais sinalaron os trastornos da conduta como o problema que máis lles preocupa na relación co seu enfermo e que á súa vez máis lles repercute na súa propia saúde.

Máis do 70% dos coidadores entrevistados manifesta ter ansiedade, insomnio e tensión. Con todo, máis do 60% rexeita levalos a unha residencia. Para o doutor Humberto Kessel, geriatra do Hospital Torrecárdenas de Almería, “é importante que a opinión pública saiba que unha cousa é coidar e outra cousa é asistir. O ancián debe estar no sitio xusto o tempo xusto”. É fundamental determinar dunha maneira profesional a necesidade dos coidados en cada momento para decidir con quen, como e onde debe estar o enfermo, sinalou.