Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Mollar a cama con 5 anos ou máis

Preto do 20% dos nenos de 5 anos molla a cama como mínimo dúas veces á semana

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 28deOutubrode2016

Conseguir controlar a micción pola noite pode ser unha tarefa que chegue a desesperar a algúns proxenitores. A pesar de que non é unha enfermidade, se a enuresis alóngase, pode converterse nun problema que afecta á dinámica familiar e, sobre todo, á vida do neno, xa que provoca unha mala calidade do descanso nocturno, tensión e diminución da autoestima do pequeno, que sentirá triste e angustiado. Neste artigo explícase que é a enuresis, que causas poden orixinar que un neno molle a cama polas noites e que tratamentos hai dispoñibles.

Img mojar la cama art
Imaxe: deyangeorgiev2

Segundo datos da Asociación Española de Pediatría, o control total de esfínteres conséguese entre o tres e catro anos de idade. A pesar diso, preto do 20% dos menores de cinco anos segue mollando a cama pola noite, aínda que sexa un par de veces á semana. A enuresis nocturna (que se escape os ouriños mentres se dorme cando por idade se espera que xa non suceda) pode ser de dous tipos: primaria, cando o neno nunca foi capaz de controlar a micción nocturna, ou secundaria, cando presenta perdas despois de polo menos seis meses seguidos sen mollar a cama durante a noite.

A alarma de enuresis e a desmopresina son os dous tratamentos considerados de primeira liña

Este é un problema frecuente que os especialistas cualifican como infradiagnosticado. Afecta ao dobre de nenos que nenas, crese, por unha maduración máis tardía. Resólvese de maneira espontánea e a súa prevalencia decrece a partir dos 10 anos. Con todo, é a partir desta idade cando resulta máis complicado solucionalo. Estímase que, aos 12 anos, un 8% da poboación sofre enuresis. En adultos, a porcentaxe está en torno ao 1%.

Segundo as Recomendacións do Comité de estandarización da International Children’s Continence Society (ICCS), para que poida establecerse un diagnóstico de enuresis é necesario que os afectados teñan máis de cinco anos (seis no caso dos homes), que é a idade a partir da cal xa se considera inadecuado mollar a cama.

Por que o neno molla a cama?

As razóns do porqué sucede este trastorno -que non enfermidade- non son ben coñecidas. Con todo, hai algúns factores que aumentan o risco de sufrir enuresis:

  • Herdanza: algúns autores sinalan que se un dos pais tivo de pequeno incontinencia urinaria, o descendente ten un 30% de posibilidades de padecelo tamén, porcentaxe que aumenta ata o 50% se ambos os proxenitores mollaban a cama.
  • Ser home: a enuresis é máis común entre os mozos.
  • Ter menor produción de hormona antidiurética durante o descanso nocturno, que provoca demasiada produción de ouriños durante a noite.
  • Beber moito antes de deitarse ou, mesmo, durante a noite.
  • Nenos co soño moi pesado ou en exceso cansos, incapaces de espertarse ante o sinal da vejiga chea.
  • Falta de aprendizaxe en manter e baleirar os ouriños: a comunicación entre o cerebro e a vejiga leva o seu tempo para desenvolverse.
  • Sufrir estreñimiento crónico que produce que as feces instaladas no intestino fagan presión sobre a vejiga e provoca problemas para reter os ouriños.
  • Vejiga demasiada pequena (aínda non se desenvolveu por completo) que non permite reter os ouriños durante toda a noite.
  • Alteracións emocionais: hai situacións que poden alterar a vida cotiá dos pequenos, como tensións, conflitos familiares -como a separación dos pais- ou escolares ou cambios na contorna familiar, como o nacemento dun irmán.
  • Problema de saúde subxacente.

Se un neno, de súpeto, empeza a mollar a cama despois dun período de máis de seis meses controlando esfínteres, hai que ter en conta algúns sinais que poden suxerir que detrás hai un problema de saúde. Así, se a enuresis acompáñase de cambios na cantidade (chorro pequeno ou goteo constante ou ao terminar de ouriñar), a frecuencia, a cor ou cheiro das micciones, dor ou escozor, manchas na roupa interior, perda de ouriños ao correr ou toser, falta de control das deposiciones, cambios no estado de ánimo ou cambios na deambulación por debilidade nas extremidades inferiores (que pode estar provocado por un problema neurológico), é aconsellable acudir ao pediatra.

Tratamento da enuresis

Entre os consellos que dan os expertos aos pais están non culpabilizar ao neno, non dar demasiada importancia á enuresis, manter unha actitude positiva e, sobre todo, non rifarlles nin castigarlles. Todo o contrario: transmitirlles que é algo solucionable e que moitos outros pequenos padéceno.

No artigo ‘Trastornos miccionales e enuresis na infancia’ publicado en revístaa Protocolos diagnósticos e terapéuticos en Pediatría (2014), exponse que a primeira acción terapéutica baséase en informar á familia sobre o funcionamento das vías respiratorias e ofrecerlles unhas pautas para conseguir uns adecuados hábitos miccionales e de inxesta líquida.

Despois, hai dous tratamentos considerados de primeira liña: a alarma de enuresis e o tratamento con desmopresina . A elección dun ou outro depende da causa predominante e do grao de acompañamento familiar.

A terapia con alarma de enuresis consiste nun dispositivo que emite unha alarma sonora e/ou visual en canto detecta as primeiras pingas de ouriños. Este tratamento está considerado o máis eficaz, posto que ensina ao neno a asocialo coas sensacións da vejiga e a responder a estas. No entanto, é indispensable a colaboración do pequeno e da súa familia.

Doutra banda, está o tratamento con desmopresina, un medicamento sintético que ten un efecto similar á vasopresina (hormona antidiurética) e cuxa función é reducir a produción de ouriños durante a noite. É un fármaco que pode provocar algúns efectos indesexables (como intoxicación, se se toman líquidos unha hora antes ou oito despois da súa inxesta), polo que se fai imprescindible a supervisión profesional.

Etiquetas:

durmir enuresis soño

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións