Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Morgellón, unha misteriosa enfermidade

Os expertos investigan para determinar se existe realmente a síndrome, que non presenta causa física, criterio diagnóstico nin tratamento coñecido

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 02 de Novembro de 2006
img_picor_portada

Algúns expertos dubidan de que o tal síndrome exista; suxiren que se trata dunha alucinación ou un delirio e por cualificalo dalgún modo refírense a unha parasitosis delirante. Os pacientes din estar invadidos por un parásito indetectable e refiren signos de picor de natureza neurótica.

A paciente acode asustada ao seu médico de cabeceira, explícalle que sente coma se «algo estivese a rubir por dentro da súa pel en brazos e pernas». A pel reflicte certa tumefacción ou hinchazón que o facultativo atribúe a un rascado ininterrompido; nada máis. A paciente explica arrepiada que nos poros da pel divisou algo parecido a pequenos ovos brancos e estraños filamentos de cor branca, vermello ou negro, como parásitos. Engade que se frega continuamente con vinagre e cunha crema calmante que adquiriu a través de Internet. O médico non ve nada estraño, tras examinar a pel con atención.

O malo é que non se trata de ningún caso illado. En EEUU existe xa unha comunidade virtual de internautas afectados por esta rara síndrome bautizada como a enfermidade de morgellón que supera o cinco millóns de asociados.

Científicos desconcertados

Stephen Stone, portavoz da Academia Americana de Dermatoloxía, asegura que «non hai unha base científica para incluír esta síndrome nun catálogo de dermatitis nin de enfermidades parasitarias» pero o Centers for Disease Control (CDC) de Atlanta púxose a investigar. Dan Rutz (CDC) non desestima por agora que a enfermidade estea na órbita dos delirios psíquicos, nin que as chagas ou pústulas detectadas nalgúns pacientes sexan, en realidade, autolesiones como consecuencia dun rascado enérxico da pel.

«Non hai unha base científica para incluír esta síndrome nun catálogo de dermatitis nin de enfermidades parasitarias»

«Sexa real ou non, a enfermidade impide a un número nada despreciable de persoas levar unha vida normal; as alucinacións de vermes movéndose polo interior do corpo poden non corresponder a unha realidade objetivable, pero son percibidas como tal polos pacientes», explica Rutz. O pasado verán, desde o CDC de Atlanta emitiuse un comunicado segundo o cal esta axencia federal ha posto ao choio e está a reunir toda clase de evidencias ao redor da parasitosis delirante coñecida como enfermidade de morgellón.

Orixe e controversia

O nome morgellon foi acuñado en 2002 pola bióloga Mary Leitao (McMurray, Pensilvania) quen describiu por primeira vez a enfermidade que azuzaba a un dos seus fillos e relacionouna cunha carta que Sir Thomas Browne escribiu en 1690 a un amigo. Nela dá conta dunhas pústulas enquistadas e pilosas que aparecían nas costas duns nenos da rexión francesa do Languedoc e que popularmente eran coñecidas como morgellons (nome provenzal antigo para pequena mosca). Corría por entón o século XVII e non hai maneira veraz de comparar rexistros daquelas alteracións cos signos que caracterizan hoxe a enfermidade de morgellón .

Leitao dirixe na actualidade unha fundación destinada a reunir fondos para investigar a fondo a misteriosa síndrome, facendo fronte a unha controversia pilotada por algúns médicos que a acusan de lucrarse á conta dunha enfermidade inexistente. Greg Smith, reputado pediatra de Gainesville, Xeorxia, asume a súa «incapacidade para abusar da boa fe das persoas e solicitar fondos para unha enfermidade da que non existe aínda ningunha constancia científica».

William Harvey (Houston, Texas), en cambio, dá crédito a Leitao e suxire que a enfermidade de morgellón podería ser, en realidade, unha variante da enfermidade de Lyme. Pola súa banda, George Schwartz (Santa Fe, Novo Méjico) apunta a unha enfermidade de natureza infecciosa desencadeada pola bacteria Stenotrophomonas maltophilia.

Desde o CDC de Atlanta, Dan Rutz asegura que hai máis dunha ducia de investigadores traballando coma unha bala sobre o terreo e en distintas partes do país e non descarta reunir datos suficientes como para elaborar un informe oficial a finais de ano.

DE CINEMA

Na era de Internet, as lendas urbanas circulan a maior velocidade que os ensaios clínicos e non faltan candidatos a relacionar esta estraña enfermidade coa fenomenología paranormal. Rescatando o guión dos invasores de corpos lémbrase que o síndrome se iniciou nunha extensa zona rural ao sur de Texas, e unha enfermeira do lugar, Ginger Savely, testemuña que os pacientes que visitou «presentan como motas negras que saen das súas lesións e pequenas fibras que estalan fóra da pel en distintas cores».

Só en Austin, Tellas, hai rexistrados xa máis dun centenar de casos. Os enfermos falan de estraños insectos aloxados baixo a súa pel e probaron de aliviar os seus raros síntomas con todo tipo de remedios sen conseguir nada. Savely confesa que a situación vivida nas consultas «ten todas as tinguiduras dunha película de terror».

Travis Wilson estaba tan obsesionado coas fibras que desprendía a súa pel que tentou agarrar unha cunha pinza e extraela coma se tratásese dun pelo ou unha espiña cravada. A súa nai testemuñou que non puido sacarse as fibras de ningún modo e que estas seguían asomando polos seus poros con sorna. A familia Wilson gastouse nun só ano 14.000 dólares en medicamentos (antiparasitarios) e consultas ao especialista; ata que Travis non puido aguantar máis e suicidouse.

Máis do mesmo, como para rodar unha película. Unha enfermidade con síntomas moi similares aos de morgellón menciónase no primeiro capítulo da novela de Philip K. Dick A Scanner Darkly (1977) e o director de cinema Richard Linklater acaba de rodar unha película baseada nesta novela, con interpretacións a cargo de Keanu Reeves, Robert Downey Jr., Woody Harrelson e Winona Ryder. Como era de esperar, corren rumores na rede sobre unha posible montaxe publicitaria para atraer a atención sobre a enfermidade e, de paso, publicitar a recente produción cinematográfica.

De novo Dan Rutz (CDC) tivo que saír en defensa dos presuntos enfermos e cualificar de «altamente inverosímil» que unha síndrome destas características poida ser inventado… Continuará.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións