Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Munther Khamashta, Unidade de Lupus do Hospital Saint Thomas, en Londres (Reino Unido)

É posible controlar o lupus sen necesidade de tratamento corticoide

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 04deNovembrode2008

Este internista nado en Belén (Palestina) estudou Medicamento en Madrid e Barcelona. O 26 de novembro de 1983, hai 25 anos, tivo acceso a un artigo da revista “The Lancet” asinado por Graham Hughes no que describía unha nova síndrome identificada en pacientes con lupus -que acabaría chamándose síndrome de Hughes- e que faría de Munther Khamashta a súa máis fiel colaborador na investigación da nova enfermidade.

Sabemos que o lupus é unha enfermidade autoinmune, inflamatoria e crónica que afecta a diferentes órganos, como pel, pulmóns, articulacións e corazón, entre outros, e que se presenta con maior frecuencia en mulleres. Pero, que é a síndrome antifosfolípido?

É unha enfermidade autoinmune na que o corpo produce grandes cantidades de anticorpos antifosfolípidos. Os fosfolípidos son un tipo de graxa que contén fosfato e constitúen un compoñente estrutural da membrana celular. Os anticorpos antifosfolípidos atacan ás proteínas do plasma que se enlazan aos fosfolípidos. A síndrome provoca múltiples desordes na coagulación e enfermidades relacionadas co embarazo, como o aborto ou o parto prematuro, entre outras.

Tan importante foi o seu descubrimento?

Hughes constatou que a síndrome antifosfolípido é a principal causa tratable de abortos de repetición. Refírome a mulleres que, tentando ter fillos, pasaron por seis ou sete abortos, ou que conseguiron finalmente quedar embarazadas, dar a luz e han visto que logo o seu fillo falecía por un colapso circulatorio. Esta soa circunstancia motivou que os obstetras de todo o mundo consideren a identificación da síndrome de Hughes como o avance máis espectacular da especialidade nos últimos 30 anos. Pero, ademais, dáse a circunstancia de que as pacientes enfermas enfróntanse a un risco grave de ictus .

Que motiva todo este desaguisado?

As enfermas presentan anticorpos antifosfolípidos no sangue. Coñécese que ao redor dun 2% da poboación posúe estes anticorpos, e nun 20% das mulleres seropositivas estes alteran os mecanismos de coagulación, provocan trombosis arteriais e venosas, abortos e complicacións do embarazo, como hipertensión arterial ou falta de crecemento adecuado do neno.

Como evitar que isto ocorra?

“Sen tratamento, só o 10% dos embarazos de mulleres que padecen síndrome de Hughes tería éxito”Tanto o doutor Hughes como eu somos partidarios de levar a cabo un test de anticorpos a todas as mulleres que pretendan quedar embarazadas, a fin de evitar complicacións posteriores. Pero son consciente de que non todos os especialistas están de acordo con semellante xeneralización. Por outra banda, sabemos que o máximo rendemento das probas precisamente dáse en pacientes que refiren antecedentes dunha síndrome fosfolípido; de forma que, se o médico sospeita a existencia da enfermidade e confirma a presenza de anticorpos a través do test, prescribe tratamento anticoagulante con ácido acetilsalicílico, heparina de baixo peso molecular ou warfarina, en función do perfil de risco da paciente.

E non é perigoso tratar con anticoagulantes durante o embarazo?

Sen un tratamento adecuado, só o 10% dos embarazos de mulleres que padecen síndrome de Hughes tería éxito.

Como repercute a síndrome de Hughes na fisiopatología do lupus?

Segundo os últimos estudos prospectivos levados a cabo no noso servizo, existe unha probabilidade do 5% de que unha síndrome de Hughes primario derive en lupus. No caso inverso, as probabilidades de presentar anticorpos antifosfolípidos ao cabo de dez anos de diagnosticado o lupus viran ao redor dun 50%.

Teño entendido que outra complicación frecuente das mulleres con síndrome antifosfolípido ou de Hughes é a hemicrania.

O malo é que, debido á elevada frecuencia con que este síntoma dáse na poboación xeral resulta difícil asociar a hemicrania ao diagnóstico da síndrome. No entanto, nosas pacientes con síndrome antifosfolípido tratadas con heparina ou warfarina viron mellorar sensiblemente este problema.

Cara a onde se avanza no coñecemento desta enfermidade?

Desde o Hospital Saint Thomas, xunto ao doutor Hughes, facemos o posible por dar a coñecer a enfermidade non só a reumatólogos ou obstetras, tamén a neurólogos, hematólogos, internistas, cardiólogos e médicos de atención primaria. As súas manifestacións poden lesionar distintos órganos e sistemas, e poden dar lugar a equívocos á hora de diagnosticar. Buscamos, así mesmo, pescudar por que hai mulleres seropositivas que nunca desenvolven a enfermidade, é dicir, saber que as protexe.

Datos epidemiolóxicos?

Tamén impulsamos un estudo epidemiolóxico que nos permitirá coñecer a situación da síndrome no vello continente e no que colaboran 20 centros, desde Escandinavia ao sur de España.

No Saint Thomas, con todo, tanto vostede como o doutor Hughes non só se ocupan da síndrome antifosfolípido, senón tamén do lupus.

Trátase dunha das enfermidades autoinmunes máis frecuentes que, tal como informounos Juan Jiménez-Alonso, xefe da Unidade de Enfermidades Autoinmunes Sistémicas do Hospital Virxe das Neves de Granada, afecta a unhas 25.000 persoas en España. Este investigador tamén demostrou que a prescrición de exercicio físico moderado, unha protección fronte á tensión, a inxestión dunha dieta adecuada, o emprego sistemático de cremas fotoprotectoras e, sobre todo, non fumar, permiten a moitas pacientes controlar o lupus sen necesidade de tratamento corticoide inmunosupresor.

SÍNDROME DE HUGHES

Img embarazada1
Imaxe: Bas Silderhuis

En 1971 Graham Hughes regresaba a Londres tras gozar dunha bolsa en EE.UU. xa coa intención de abrir unha clínica inglesa consagrada integramente ao lupus. Non foi, con todo, ata 1985 cando fundou o Hospital Saint Thomas, cuxa unidade de lupus está aínda considerada a primeira de Europa. A unidade que fundou Hughes e que hoxe dirixe Khamashta constitúe unha verdadeira meca para médicos visitantes de todo o mundo. Ata o presente, 136 médicos procedentes de España foron xa formados na unidade inglesa.

Un deles foi precisamente Munther Khamashta, que se uniu profesionalmente á clínica en 1986. Tanto Hughes como Khamashta seguen dirixindo as principais investigacións achega da síndrome antifosfolípido (síndrome de Hughes), un trastorno da coagulación que tivo un gran impacto en todos os campos do medicamento, cirurxía e obstetricia. Clinicamente definiuse tamén como a causa tratable máis importante de hemicrania, perda de memoria e ictus.

En obstetricia, é a causa tratable máis común de abortos recorrentes e o seu descubrimento foi cualificado por Anthony Kenney, un dos obstetras máis reputados do Reino Unido, como “unha dos maiores avances en obstetricia do século XX”. Cando Khamashta incorporouse profesionalmente á clínica, desempeñou precisamente funcións de dirección do servizo de embarazo e lupus. O médico palestino formado en España converteu este servizo nunha clínica de renome internacional e cunha taxa de embarazos a termo en pacientes con síndrome de Hughes de máis do 90%.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións